Και με τα πρώτα κρύα, το πρώτο απότομο και απειλητικό γύρισμα του καιρού, την πρώτη ψιχάλα που κρύβει την υπόσχεση του χειμώνα (που με την σειρά του συμβολίζει τον θάνατο) έρχεται κι αυτό το ψυχρό, απροσδιόριστα γκρίζο συναίσθημα που με πιάνει. Όχι σαν ψυχοπλάκωμα. Περισσότερο σαν μια αδιόρατη μελαγχολία που επηρεάζει την καθημερινότητά μου. Με κάνει να σέρνομαι, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Το θέμα είναι ότι στιγμές-στιγμές το απολαμβάνω κιόλας. Όπως τώρα. Κυριακή βράδυ, τα μικρά στα κρεβάτια τους (σχολείο αύριο) κι εγώ με κλειστή την τηλεόραση (πιο σπάνιο φαινόμενο κι από τυφώνα στην Ελλάδα) να ακούω cool, σπιτικιές μουσικές μαζί με το μωρό μου. Το τζάκι μόνο λείπει - και το σεξ (την συγκεκριμένη στιγμή). Η ιδανική στιγμή για τις χαμηλόφωνες αλλά γεμάτες εσωτερική ένταση ερμηνείες της Σουηδέζας (τί σου έλεγα προχθές;) Anna Terheim σε jazz standards όπως το 'New York, New York' και το 'Fly Me To The Moon', ένα από τα τραγούδια που λατρεύω σχεδόν σ' οποιαδήποτε εκτέλεση (ένα άλλο τέτοιο τραγούδι είναι το 'Windmills Of Your Mind'). Σκύβω και της ψιθυρίζω:'In other words, i love you'...
