10) Men - Off Our Backs (Pegase Remix)Electropop αξιώσεων - και εκτός charts - από τους Men, μπλογκαρίστηκε ανελέητα από τους ανθρώπους που ψάχνουν το επόμενο 'κάτι' της μουσικής βιομηχανίας. Οι Pegase το ταξίδεψαν σε μιαν άλλη διάσταση - μαζί του κι εμείς. Ας ελπίσουμε να μην τους καταπιεί καμμιά μαύρη τρύπα.
Τόσο cute φατσούλα που μπορεί να πάθεις ζάχαρο, τόσο ρετρό τραγούδια που θα νοσταλγήσεις τις παραγωγές του Stephen Hague και την pop των New Order αλλά και των Style Council (γίνεται), τόσο catchy που κάθε τραγούδι του δίσκου του είναι κι ένα υποψήφιο hit. Ίσως τον δω live μέσα στις επόμενες εβδομάδες στο Λονδίνο - yes!!! Ανακάλυψέ τον.
Η Beth Ditto, τό' χω ξαναγράψει, είναι φωνάρα μεγατόνων! Μπορεί πάντα να μην μπορεί να βρει συνθέσεις αντάξιες του ταλέντου της αλλά αυτό δεν είναι μια τέτοια περίπτωση. Ο Fred Falke το απογείωσε δίνοντας, για άλλη μια φορά, έμφαση στα σωστά στοιχεία - κι ας επαναλαμβάνεται κάποιες φορές, κι ας διαφωνεί με το συγκεκριμένο ο φίλος μου ο Κ.
Η top 10 επιτυχία των (της ουσιαστικά) La Roux μ' αυτό αλλά και το no1 τους με το 'Bulletproof', επιβεβαιώνει το ενδιαφέρον του κόσμου και των δισκογραφικών για την σύγχρονη electro σκηνή. Το remix των Lifelike έχει την καλύτερη μπασογραμμή που άκουσα φέτος, έχει απίστευτο δυναμισμό και είναι καλύτερο κι απ' το αυθεντικό!!
Kinky είναι η λέξη για να το περιγράψεις. Αηδιαστικά πιασάρικο και εμπνευσμένα απλό, με την φήμη της συμμετοχής της Madonna στα φωνητικά (μούφα) και μέσα από το 'Ciao!' είναι ότι καλύτερο έχει γράψει εδώ και καιρό - ειδικά αν σκεφτείς ότι ο αγαπημένος Καναδός έχει στηριχτεί πολύ στις διασκευές.
Είναι album track, το ξέρω, αλλά δεν έχει καμμία σημασία. Η συμμετοχή του μοναδικού Phil Oakey των υπεραγαπημένων Human League του δίνει αυτόματα κύρος και ένα cult status. Δεν ξέρω αν η Little Boots γίνει superstar - και ούτε με νοιάζει. Ξέρω όμως ότι στο ντεμπούτο album της έχει ένα υποψήφιο hit.
Για να μην ξεχνιόμαστε: πάντα λάτρευα και λατρεύω την house, αλλά αν δεν ανανεωθεί, άστα να πάνε... Πήξαμε στα 'πριόνια' και στα άνευρα, ανέμπνευστα tracks. Σχεδόν jazz, με απίθανα soul φωνητικά και διάρκεια σχεδόν 13 λεπτά, αυτό είναι ότι καλύτερο υπάρχει στην dance σήμερα. Απλά συγκλονιστικό.
Το 'Σύμπλεγμα του Κερασιού' θα είναι μάλλον το όνομα του group από την Θεσσαλονίκη που σου ζητούσα πριν λίγο καιρό να 'βαφτίσεις'. Μάλλον γιατί ακόμα δεν αποφασίστηκε. Το σίγουρο είναι ότι το τραγούδι αυτό είναι ένα μικρό αριστούργημα - και, πίστεψέ με, ο δίσκος τους θα έχει πολλά ακόμα!
Θεωρητικά το επόμενο μεγάλο όνομα, στην πράξη όμως από τις αποτυχίες της χρονιάς, ειδικά για την δισκογραφική Mute που πόνταρε πολύ επάνω της - κι εγώ μαζί της. Άγνωσται αι βουλαί των αγοραστών. Αυτή η εκτέλεση από τον μάγο των Erasure είναι ένα μικρό pop-dance κομψοτέχνημα.
Αυτή η απλοϊκή ιστορία αγάπης (και σεξ) με θύμα μια ανυπεράσπιστη Βορειοευρωπαία και θύτη έναν σάτυρο Βραζιλιάνο θα διασκευαζότανε θαυμάσια στα Ελληνικά από την Αλέξια - του 80, για να μην παρεξηγούμαστε. Σε παραγωγή του Richard X είναι μακράν το καλύτερό μου single της χρονιάς so far.
Κι άλλη συναυλιακή ακύρωση μετά την Grace Jones (και την χλιαρή προσέλευση στους Hot Chip, στην Θεσσαλονίκη τουλάχιστον, και στην Rihanna). Μην μου πεις ότι εκπλήσσεσαι, δεν θα σε πιστέψω. Άκυρος και ο Elvis Costello (μόλις προχθές διάβαζα για τον εθνικό μας γκουρού Γιάννη Πετρίδη ότι αυτό ήταν το live για το οποίο ο καημένος αδημονούσε περισσότερο). Οι Scorpions βέβαια πήγαν καλά. Μην ρωτάς κι εσύ ποιοι προχώρησαν την μουσική ένα βήμα παραπέρα... πώς έχεις την απαίτηση να γνωρίζει ή να ενδιαφέρεται η μάζα για τέτοια πράγματα; Αίσχος! Πρόβατα κατευθυνόμενα χωρίς άποψη και κρίση. Απ' την μύτη να με πιάσεις θα σκάσω γι αυτό το σταματάω εδώ.
