Με τον Θ γνωριστήκαμε το 1989. Έμενε απέναντι απ' το πρώτο club που έπαιζα και, αν και ροκαμπίλλυ ορκισμένο, πάντα περνούσε για ένα γεια στον γυρισμό για το σπίτι. Φανατικός της Κορομηλά (της οδού, εννοείται), πάντα με το κοκκόρι του άψογο, φουλ λεμόνι, τα παπούτσια του καλογυαλισμένο, χόρευε από Little Richard μέχρι Cramps αλλά δεν έλεγε όχι και σε κανένα σερφάκι τύπου B52' s. Ωραίος τυπάς, γαμώ τα παιδιά. Την επόμενη χρονιά τα έφτιαξε με μια φίλη μου. Μπερδεύτηκαν λίγο τα πράγματα. Αλλά η στάση πριν το σπίτι, κλασική. Αδερφός. Μετά άλλαξα μαγαζί, συνήθεις, στρατός. Χαθήκαμε. Τον είδα ξανά μετά από χρόνια το καλοκαίρι που μας πέρασε. Κι οι δυο μας χαρήκαμε. Αυτός παράπανω γιατί εγώ έδεσα με την Α, αυτό ακόμα σόλο καριέρα. Για να μου δείξει την χαρά του μου έδωσε ένα join 'κάν 'το με την κυρά από μένα', μου είπε. Το κράτησα σ' ένα σπιρτόκουτο πάνω από κάτι βινύλια. Το ξέχασα και, φυσικά, ξεράθηκε.
Τι σου τα λέω κι εσένα τώρα αυτά... Είναι που ακούγοντας αυτό το γαλλικό surf-pop των La Femme, σκέφτηκα ότι πολύ θα το γούσταρε ο Θ!
Γι σένα φίλε.
ps: το βουτηγμένο στην κόκκινη θάλασσα κλιπάκι είναι σε σκηνοθεσία του George Trimm.
Check It!!
Τι σου τα λέω κι εσένα τώρα αυτά... Είναι που ακούγοντας αυτό το γαλλικό surf-pop των La Femme, σκέφτηκα ότι πολύ θα το γούσταρε ο Θ!
Γι σένα φίλε.
ps: το βουτηγμένο στην κόκκινη θάλασσα κλιπάκι είναι σε σκηνοθεσία του George Trimm.
Check It!!


