James Delay - Howl (Fragments: 50)

Απ' τις στιγμές που κρατάω από το φετινό καλοκαίρι είναι κι εκείνη που μια νύχτα του Αυγούστου από εκείνες με το πελώριο φεγγάρι (τις οποίες όταν περιγράφεις σε άλλους κινδυνευεις ν' ακουστείς σαχλά ποιητικός) βούτηξα μεθυσμένος και με λαχτάρα στη θάλασσα. Η αμέσως προηγούμενη φορά που έκανα κάτι τέτοιο δεν θυμάμαι πότε ακριβώς ήταν αλλά θυμάμαι ότι ήμουν γυμνός κι ένοιωθα μια ανεξήγητη ανασφάλεια καθώς κολυμπούσα, θαρρείς και το γεγονός του ότι δεν φορούσα μαγιό μ' έκανε ευάλωτο (στα ψάρια, στο σκοτάδι, δεν ξέρω). Δεν ήμουν μόνος αλλά η αίσθηση εκείνη της εκκωφαντικής σιωπής μέσα στο νερό είναι κάτι στο οποίο ξαναγυρνάω συχνά και τώρα που μπήκαμε (;) στον χειμώνα. Και ηρεμώ. Δεν σου κρύβω ότι έτσι ένιωσα όταν άκουσα το 'Night Air' του Jamie Woon αλλά και τώρα που ακούω το 'Howl' του Λονδρέζου James Delay. Η ηλεκτρονική ατμόσφαιρα που χτίζει είναι σαν ένα σιωπηρό ουρλιαχτό και μου αρέσει όταν κάτι με κάνει να αισθάνομαι.
Check It!!