HiEM feat. Phil Oakey - 2am (Toomy Disco & Fernando Remix)

Υπάρχει μουσική που με αφήνει αδιάφορο, που δεν μ' αρέσει, που μ' αρέσει ή που με καβλώνει (αυτό το τελευταίο δεν το λέω ούτε για να προκαλέσω, ούτε για να κάνω τον intellectual αλλά ταυτόχρονα τύπο - βλέπε Δανίκα - που μπορεί να μιλάει και την γλώσσα του δρόμου) και στην τελευταία κατηγορία συνήθως ανήκουν τα εφηβικά μου είδωλα. Ο τραγουδιστής των Human League είναι μεγάλη μου αδυναμία - μην βλέπεις που έθαβα το τελευταίο τους ξενέρωτο album, από αγάπη το έκανα - και η συνεργασία του με τον Bozzwell και τον Nicco Eastwood ως HiEM, είναι ότι καλύτερο έχει κάνει από την εποχή της συνεργασίας του με τους All Seeing I. Το original τραγούδι είναι περίπου δύο ετών αλλά αυτό το ολοκαίνουργιο remix των Toomy Disco & Fernando είναι που το αποθέωσε, κάνοντάς το ένα nu-disco αριστούργημα. Δεν με πιστεύεις; Πάτα play!
via
Check It!!

The Human League - Sky (Fusty Delights Remix)

Κακή περίοδος μουσικά. Το ματιάξαμε το 2011 ή απλά οι διακοπές αυτήν την εποχή δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο; Ύπάρχουν μέρες που ψάχνω και ψάχνω... εις μάτην. Για το 'Credo' των Human League σου είχα ξαναμιλήσει - απόδειξη του ότι καμιά φορά μπορώ να είμαι και αντικειμενικός. Το 'Sky' μέσα απ' αυτό πήγαινε για single αλλά χάθηκε κάπου στον δρόμο. Έμειναν μερικά remixes και αυτό των Βέλγων Dye & Fred, που κάνουν καριέρα με το όχι-πολύ-εύηχο Fusty Delights, είναι μια χαρά τώρα που οι αντιστάσεις μου είναι μειωμένες. Ντισκοειδές, ηλεκτρονικό και με την φωνή του γερο-Phil να δεσπόζει, δύσκολα θα τους χαρίσει νέους fans αλλά όλοι οι υπόλοιποι θα του χαρίσουμε μερικά plays.
Check It!!

The Human League - Never Let Me Go (Italoconnection Remix)

Σινγκλάκι των Human League χωρίς τον Phil Oakey στα φωνητικά, για μένα δεν νοείται. Το έκαναν στο 'One Man In My Heart', μια χαρά τραγούδι που δεν ήταν όμως Human League. Το ίδιο κάνουν τώρα και με το δεύτερο single μέσα απ' το επερχόμενο (μέτριο) 'Credo'. Το 'Never Let Me Go' είναι catchy και πολύ ευχάριστο, έχει και εντυπωσιακά remixes από τον Aeroplane (το βαρέθηκα με το τρίτο άκουσμα), τον Dj Pierre (ήπιες πολύ στο club και στην επιστροφή για το σπίτι ξερνοβολούσες πάνω στην καινούργια ταπετσαρία του Mazda του φίλου σου - μάλλον πρώην φίλου σου) και τον Fred Ventura, θρύλο της italo-disco, ο οποίος υπογράφει ως Italloconnection την καλύτερη μίξη απ' όλες (ο παλιός είναι αλλιώς). Μακάρι να γνωρίσουν επιτυχία γιατί είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα ever.
Check It!!

The Human League - Never Let Me Go

Τελικά το 'Night People' ήταν grower. Με τον καιρό και με τα ακούσματα, μου άρεσε. Πολύ. Απλά σε τέτοιες περιπτώσεις αναρωτιέμαι, αν δεν ήταν το comeback τραγούδι των Human League, θα είχα ασχοληθεί τόσο πολύ μαζί του ή θα το προσπερνούσα; Η αλήθεια μοιάζει αυτονόητη. Ειδικά σήμερα που όλα τρέχουν με χίλια, δεν έχω (έχουμε) υπομονή για τέτοια. Πάντως το ένατο album του θρυλικού συγκροτήματος 'Credo' θα βγει στις 28 Μαρτίου, την παραμονή των γενεθλίων μου, ενώ μία εβδομάδα νωρίτερα θα έχει κυκλοφορήσει το single τους 'Never Let Me Go'. Το τελευταίο πράγμα που θα περίμενες είναι να μην τραγουδάει σ' αυτό ο Phil Oakey. Ε ναι λοιπόν, εδώ στα lead vocals έχουμε την Susan Sulley, αν και παραδόξως το τραγούδι δεν θυμίζει καθόλου το 'One Man In My Heart', για παράδειγμα, αλλά την συνεργασία τους με τους Jimmy Jam & Terry Lewis στο album 'Crash' - είναι δηλαδή ηλεκτρονικά soulful και ευχάριστα απροσδόκητο.
Check It!!

The Human League - Night People (Album Version)

Τι σπαστικό πράγμα να μην σου ανοίγει όλη μέρα το medafire! Και το έχω συνηθίσει τόσο πολύ! Anyway, το θέμα μου δεν είναι ο server που φιλοξενεί τα mp3' s που μοιράζομαι μαζί σου αλλά το comeback της χρονιάς (τουλάχιστον για μένα). Από πέρυσι άκουσα ότι οι Human League υπέγραψαν στην Wall Of Sound του Mark Jones. Δυνατή εταιρία που θα τους πρόσθετε το μόνο πράγμα που τους έλειπε: hype. Το 'Night People' το άκουσα για πρώτη φορά όταν το έπαιξαν live στο Βερολίνο στις αρχές του Νοέμβρη και παρόλο που τους έχω τρελή αδυναμία δεν ήταν αυτό που περίμενα, ήθελα, έλπιζα. Ευτυχώς σήμερα που το ξανάκουσα καθαρό και στουντιακό άλλαξα γνώμη. Εντελώς. Μπορεί από το αρχικό συγκρότημα να έχει μείνε μόνο ο Phil Oakey (τα κορίτσια μπήκαν αργότερα) αλλά το αποτέλεσμα είναι ένα συγκινησιακά φορτισμένο ρετροέϊτις τραγούδι που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα outtake από το 'Dare' - και δεν έχω μεγαλύτερο κοπλιμέντο απ' αυτό. Θα ήθελα να τους ξανακαμαρωσω να σκίζουν, γίνεται;
Check It!! 

Darkstar - Gold (The Human League Cover)

Κάποιος που δεν γνωρίζω, Τάσος Κάτι το όνομά του, τις τελευταίες μέρες μου έστειλε γύρω στις 20 φορές ένα mail το οποίο πήγαινε αυτομάτως στα junk μου. Μου έγραφε για τον θάνατο του Τάσου Παπασταμάτη, τραγουδιστή και ιδρυτή των Forminx, ενός από τα σημαντικότερα rock συγκροτήματα στην χώρα μας, συνδημιουργό του cult hit 'Jeronymo Yanka' που τον έφερε μαζί με τα υπόλοιπα μέλη του group μέχρι το εξώφυλλο του αμερικανικού περιοδικού 'Cash Box' (ανταγωνιστικού τότε του Billboard - για να καταλάβεις). Έφυγε στα 72 του, ολομόναχος και την σωρό του ανακάλυψαν σχεδόν έναν μήνα μετά στο διαμέρισμα που ζούσε στην Κυψέλη. Στην κηδεία παραβρέθηκαν μόνο 10 άνθρωποι μεταξύ των οποίων και οι φίλοι του απ' την μπάντα. Αυτό ήταν το λυπημένο μήνυμα του Τ που απεγνωσμένα έψαχνε παραλήπτη. Γιατί το έκανε και τι σχέση είχε με τον μακαρίτη δεν μπορώ να γνωρίζω, αυτό όμως που ξέρω είναι ότι η είδηση δεν πέρασε ούτε στα ψιλά των καναλιών ενώ πολύ αμφιβάλλω αν υπήρξε έστω κι ένα μονόστηλο σε κάποια εφημερίδα.

So sad, που θα τραγουδούσε και η Marianne Faithfull.

ps: δεν ξέρω γιατί το γεγονός αυτό 'κούμπωσε' τόσο πολύ με την διασκευή του 'You Remind Me Of Gold' των Human League από τους Λονδρέζους Darkstar (το ονόμασαν 'Gold' σκέτο) που ακούω απ' το πρωί...
Check It!!

The Human League - Don' t You Want Me (Computer Club Edit)

Χριστούγεννα του 1981 και καλεσμένοι στο Top Of The Pops είναι οι Human League για να γιορτάσουν την #1 επιτυχία τους 'Don' t You Want Me'. Ο κόσμος ξενέρωτος αλλά χαμογελά και χορεύει (η Margaret Thatcher δεν έχει έρθει ακόμα στην εξουσία, η οικονομική κρίση δεν βρίσκεται στο καθημερινό λεξιλόγιο, η μουσική δεν έχει φτάσει σε τέλμα) και με το που αρχίζει το τρίτο ρεφρέν πέφτουν σερπαντίνες από παντού. Τα κορίτσια του group συνεχίζουν απτόητα τα χορευτικά τους, ο Phil Oakey ξεκαρδίζεται αλλά προσπαθεί να συνεχίσει το τραγούδι καθώς βγάζει χρωματιστές κορδέλες απ' τα μάτια και την περίτεχνη, μονόμπαντη κόμμη του. Τόσο νέοι όλοι. Τόσο αθώοι. Αυτή είναι η πιο αγαπημένη μου στιγμή ενός από τα καλύτερα electropop συγκροτήματα όλων των εποχών που φέτος επιστρέφει και μάλιστα στην hip δισκογραφική εταιρία Wall Of Sound. Εντωμεταξύ απόλαυσε αυτό το νέο edit του Computer Club (που μόλις κυκλοφόρησε το 'Losing Streak' μαζί με τον Frankmusik) που φαίνεται πως έφτιαξε με πολύ μεράκι.

Check It!!

The Men - I Don' t Depend On You

Και για να κλείνω με το θέμα: το καλύτερο όλων φέτος στο Λονδίνο, και μετά από πολύ καιρό, ήταν το οργασμικό shopping. Απενοχοποίησα τον καταναλωτή μέσα μου και άφησα στην άκρη (αμπελο)φιλοσοφίες και ενδοιασμούς. Οι τιμές (και λόγω εκπτώσεων) ήταν εξευτελιστικές και θα έκαναν το Zara να φαντάzει σαν υποκατάστημα της Prada. Ακριβώς. Πραγματικές εκπτώσεις, όχι σαν τις γιαλαντζί δικές μας. Ήδη οι αρχικές τιμές ακόμη και σε συγκεκριμένες φίρμες, πχ Gap, ήταν φθηνότερες των ελληνικών οπότε όταν μιλάμε για (πραγματικό) 80%, καταλαβαίνεις... Και μετά έχεις τους δικούς μας να κλαίγονται - και δεν μιλάω για τους εγχώριους βιοτέχνες που παλεύουν για το ευρώ. Ε όχι. Χίλιες φορές να κλείσουν όλοι - απ' το να μας κοροϊδεύουν μέσα στα μούτρα μας. Ebay και πάλι Ebay. Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία χρόνια ψωνίζω μόνο απ' το εξωτερικό. Τώρα συγκεκριμένα έφυγα με μία τεράστια, άδεια βαλίτσα την οποία, εννοείται πως γέμισα. Οι Men (άσχετο) είναι ένα alter ego των Human League που θα σε γυρίσει πίσω στο 1979 ενώ το μοναδικό τους single 'I Don' t Depend On You' ακούγεται ξεδιάντροπα σημερινό - άκου μόνο όλα αυτά τα bedroom γκρουπάκια των blogs. Ειδικά φέτος νομίζω πως θα είναι η χρονιά του Phil Oakey (η συμμετοχή του στο 'Symmetry' της Little Boots, η επερχόμενη περιοδεία των Human League και ο νέος δίσκος - είμαι ήδη συγκινημένος) οπότε θυμίσου την καλύτερη ίσως ανδρική φωνή της electro σκηνής των eighties (και όχι μόνο).

Check It!!

Τα Καλύτερά Μου Για Το Πρώτο Μισό Του 2009

10) Men - Off Our Backs (Pegase Remix)

Electropop αξιώσεων - και εκτός charts - από τους Men, μπλογκαρίστηκε ανελέητα από τους ανθρώπους που ψάχνουν το επόμενο 'κάτι' της μουσικής βιομηχανίας. Οι Pegase το ταξίδεψαν σε μιαν άλλη διάσταση - μαζί του κι εμείς. Ας ελπίσουμε να μην τους καταπιεί καμμιά μαύρη τρύπα.

9) Jack Penate - Tonight' s Today

Τόσο cute φατσούλα που μπορεί να πάθεις ζάχαρο, τόσο ρετρό τραγούδια που θα νοσταλγήσεις τις παραγωγές του Stephen Hague και την pop των New Order αλλά και των Style Council (γίνεται), τόσο catchy που κάθε τραγούδι του δίσκου του είναι κι ένα υποψήφιο hit. Ίσως τον δω live μέσα στις επόμενες εβδομάδες στο Λονδίνο - yes!!! Ανακάλυψέ τον.

8) The Gossip - Heavy Cross (Fred Falke Remix)

Η Beth Ditto, τό' χω ξαναγράψει, είναι φωνάρα μεγατόνων! Μπορεί πάντα να μην μπορεί να βρει συνθέσεις αντάξιες του ταλέντου της αλλά αυτό δεν είναι μια τέτοια περίπτωση. Ο Fred Falke το απογείωσε δίνοντας, για άλλη μια φορά, έμφαση στα σωστά στοιχεία - κι ας επαναλαμβάνεται κάποιες φορές, κι ας διαφωνεί με το συγκεκριμένο ο φίλος μου ο Κ.

7) La Roux - In For The Kill (Lifelike Remix)

Η top 10 επιτυχία των (της ουσιαστικά) La Roux μ' αυτό αλλά και το no1 τους με το 'Bulletproof', επιβεβαιώνει το ενδιαφέρον του κόσμου και των δισκογραφικών για την σύγχρονη electro σκηνή. Το remix των Lifelike έχει την καλύτερη μπασογραμμή που άκουσα φέτος, έχει απίστευτο δυναμισμό και είναι καλύτερο κι απ' το αυθεντικό!!

6) Tiga - Shoes (Green Velvet Remix)

Kinky είναι η λέξη για να το περιγράψεις. Αηδιαστικά πιασάρικο και εμπνευσμένα απλό, με την φήμη της συμμετοχής της Madonna στα φωνητικά (μούφα) και μέσα από το 'Ciao!' είναι ότι καλύτερο έχει γράψει εδώ και καιρό - ειδικά αν σκεφτείς ότι ο αγαπημένος Καναδός έχει στηριχτεί πολύ στις διασκευές.

5) Little Boots feat. Phil Oakey - Perfect Symmetry

Είναι album track, το ξέρω, αλλά δεν έχει καμμία σημασία. Η συμμετοχή του μοναδικού Phil Oakey των υπεραγαπημένων Human League του δίνει αυτόματα κύρος και ένα cult status. Δεν ξέρω αν η Little Boots γίνει superstar - και ούτε με νοιάζει. Ξέρω όμως ότι στο ντεμπούτο album της έχει ένα υποψήφιο hit.

4) House Of House - Rushing To Paradise

Για να μην ξεχνιόμαστε: πάντα λάτρευα και λατρεύω την house, αλλά αν δεν ανανεωθεί, άστα να πάνε... Πήξαμε στα 'πριόνια' και στα άνευρα, ανέμπνευστα tracks. Σχεδόν jazz, με απίθανα soul φωνητικά και διάρκεια σχεδόν 13 λεπτά, αυτό είναι ότι καλύτερο υπάρχει στην dance σήμερα. Απλά συγκλονιστικό.

3) Cherry Complex - Drugs & Models (Demo Edit For MMTD)

Το 'Σύμπλεγμα του Κερασιού' θα είναι μάλλον το όνομα του group από την Θεσσαλονίκη που σου ζητούσα πριν λίγο καιρό να 'βαφτίσεις'. Μάλλον γιατί ακόμα δεν αποφασίστηκε. Το σίγουρο είναι ότι το τραγούδι αυτό είναι ένα μικρό αριστούργημα - και, πίστεψέ με, ο δίσκος τους θα έχει πολλά ακόμα!

2) Polly Scattergood - Other Too Endless (Vince Clarke Remix)

Θεωρητικά το επόμενο μεγάλο όνομα, στην πράξη όμως από τις αποτυχίες της χρονιάς, ειδικά για την δισκογραφική Mute που πόνταρε πολύ επάνω της - κι εγώ μαζί της. Άγνωσται αι βουλαί των αγοραστών. Αυτή η εκτέλεση από τον μάγο των Erasure είναι ένα μικρό pop-dance κομψοτέχνημα.

1) Annie - Anthonio

Αυτή η απλοϊκή ιστορία αγάπης (και σεξ) με θύμα μια ανυπεράσπιστη Βορειοευρωπαία και θύτη έναν σάτυρο Βραζιλιάνο θα διασκευαζότανε θαυμάσια στα Ελληνικά από την Αλέξια - του 80, για να μην παρεξηγούμαστε. Σε παραγωγή του Richard X είναι μακράν το καλύτερό μου single της χρονιάς so far.

The Human League - The Dignity Of Labour pt.3 (Fred Deakin' s Impotent Fury Remix)

Ένα απ' τα επιδραστικότερα σχήματα της pop από την δεκαετία του 80 μέχρι σήμερα, με διψήφιο αριθμό επιτυχιών στα charts και με σεβασμό απ' όλη την μουσική κοινότητα. Δημιουργήθηκαν στα τέλη των 70's και λίγα χρόνια μετά διασπάστηκαν σε Heaven 17 και σε Human League γνωρίζοντας αμφότεροι επιτυχία - οι δεύτεροι όμως πολύ μεγαλύτερη με αποκορύφωμα το album 'Dare' και το single 'Don' t You Want Me'. Το τραγούδι αυτο κυκλοφόρησε το 1979, δεν έγινε επιτυχία αλλά θεωρείται classic στο είδος του. Αυτή είναι μια καινούρια εκτέλεση από τον Fred Deakin το ένα μισό των Lemon Jelly και είναι απίστευτα χαλαρή και γλυκιά. Κυκλοφόρησε σε 7ιντσο λευκού βινυλίου με το εκπληκτικό εξώφυλλο που φιλοτέχνησε ο ίδιος ο Fred και που βλέπεις δίπλα.

Trivia: ο τραγουδιστής τους Philip Oakey θα συμμετέχει σε ένα track στην ltd edition διπλή έκδοση του νέου album των Pet Shop Boys, με τίτλο 'This Used To Be The Future'. Ήδη τρώω τα νύχια μου...

Check It!!