The Dads - There Is A Light That Never Goes Out (The Smiths Cover)

Όταν είσαι έφηβος δεν υπάρχει πιο κοινότυπο θέμα από την σκέψη του θανάτου - χωρίς να χρειάζεται να είσαι emo βέβαια. Είναι η έκρηξη των ορμονών, είναι που βιώνεις τον έρωτα μ' έναν απόλυτο, απελπισμένο τρόπο, είναι η γοητεία της άλλης πλευράς, είναι το κλείσιμο στον εαυτό σου, είναι η ομορφιά των στίχων ποιητών όπως τον Morrissey. Κανείς άλλος ρόκερ/στιχουργός δεν μπόρεσε να εκφράσει τόσο τέλεια, τόσο απεγνωσμένα αυτήν την ηλικία. Σ' αυτήν την ηλικία ήμουν όταν βγήκε ο ύμνος 'There Is A Light That Never Goes Out', ένα τραγούδι ορόσημο και για μένα και για την καριέρα των Smiths. Αυτό διασκεύασαν οι Αμερικανοί Dads και υπάρχει μέσα στο EP τους με τον τίτλο 'Sick Sick Sick' που κυκλοφόρησε την Πρωτομαγιά. Εντελώς διαφορετικό από το original, full αδρεναλίνη, αποτελεί την σημερινή διασκευή του Σαββάτου.
Check It!!

The Smiths - Bigmouth Strikes Again (David Starfire Remix)

Φυσικά και δεν μπορούν να γίνουν remixes στους Smiths - θα φάνταζαν γελοία και ανόητα. Τότε τι είναι αυτό θα μου πεις. Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση στο 'Bigmouth Strikes Again', το πιο εμπορικό τους τραγούδι στην χώρα μας, με big beat, εεεεεμμ, beats, συγκοπτόμενα φωνητικά και εκρηκτική ενέργεια. Μάλλον δεν θα μπορούσε να γίνει τίποτα καλύτερο. Το θέμα είναι αν δεν τους ξέρεις ή δεν τους πρόλαβες στην εποχή τους, να ασχολειθείς και να τους μάθεις. Ο Morrissey είναι, εύκολα, η σπουδαιότερη περσόνα της rock τα τελευταία 30 χρόνια (ο αιρετικός που ύμνησε την εφηβεία, τον έρωτα, την απώλεια και την μοναξιά όπως κανείς άλλος), ο Johnny Marr, ο πιο ταλαντούχος κιθαρίστας εδώ και αιώνες και το συγκρότημά τους, το επιδραστικότερο της Βρεταννικής indie σκηνής - για να μην αρχίσω να μιλάω και για στυλ: rockabilly μαλλί, γλαδιόλες στην κωλότσεπη, κοκκάλινοι σκελετοί γυαλιών, κτλ. Απλά αξεπέραστοι.

Check It!!

Morrissey - When Last I Spoke To Carol

Έχει κάμποσο καιρό που άκουσα το νέο album του Morrissey με τίτλο 'Years Of Refusal'. Στην σόλο καριέρα του πάντα είχε τα πάνω και τα κάτω του αλλά το θέμα είναι ότι δεν μπορείς να του προσάψεις τίποτα και δεν περιμένεις απ' αυτόν τίποτα. Είναι η ιερή αγελάδα της rock εδώ και 25 σχεδόν χρόνια. Οι Smiths υπήρξαν το μεγαλύτερο κεφάλαιο στην μουσική αυτό το διάστημα και οι βέβαια δεν θα ήταν οι ίδιοι χωρίς τους ψυχοπλακωτικούς, βιτριολικούς, γεμάτους απόγνωση (ενίοτε και εφηβική αφέλεια) στίχους του πρίγκηπα με τις γλαδιόλες. Να περιμένω λοιπόν απ' τις προσωπικές του δουλειές, τί ακριβώς; Το 'When Last I Spoke To Carol' με τις λάτιν επιρροές είναι αρκετά διαφορετικό απ' ότι περίμενα και ο δίσκος ανέλπιστα καλός - με την νέα του μπάντα φαίνεται ότι έδεσαν. Έχουν δε τόση αυτοπεποίθηση σαν team που δεν διστάσαν να φωτογραφηθούν και γυμνοί - ξεμωράθηκε στα γεράματα ή απλά ορέγεται κάποιον ο αιώνια ανέραστος Μοz;

Check It!!