Ποτέ δεν ξετρελάθηκα με την επιτυχία των Ιταλών Planet Funk. Ακόμη όμως θυμάμαι την μέρα που ο φίλος (dj επίσης) Π το αγόρασε από κεντρικό δισκοπωλείο και φρέσκο-φρέσκο μου το έφερε στο club που δούλευα και το έπαιξα. Η αντίδραση του κοινού ήταν άμεση: το χόρεψε με πάθος. Λίγο η κιθάρα στο intro (ιδέα μου είναι ή θυμίζει λίγο U2;), λίγο τα σχεδόν οπερετικά φωνητικά, το τραγούδι ήταν πράγματι ένα ξεχωριστό anthem. Αλλά εμένα δεν μ' αρέσει. Λίγα χρόνια μετά η εκτέλεση του φίλου Alex Santer σαν να μου είπε κάτι αλλά και πάλι χλιαρά πράγματα. Αυτή η εκτέλεση του David Tort και του Norman Doray (που ενώ είναι ουσιαστικά remix το χρεώνονται σαν δικό τους τραγούδι) εδώ και λίγο καιρό αποτελεί κάτι σαν το Ιερό Δισκοπότηρο των χαουζάδων, είναι ένα tribal-progressive-house με εκπληκτικό breakdown λίγο μετά την μέση και, επιτέλους, σήμερα προσγειώνεται στο musicmakesthedifference.Check It!!
