Ανέκαθεν μου ήταν αδιάφορος ο Antoine Clamaran, για να το πω ευγενικά - αντιπροσώπευε ότι ακριβώς μ' εκνευρίζει στην χορευτική σκηνή που έχει πέραση στην Ελλάδα. Δώσε πριόνια, drum rolls, ποδοβολητά και φασαρία στον Έλληνα και πάρ' του την ψυχή - ειδικά αν συνδυάζεται με ξέκωλα που χορεύουν σαν στριπτιζούδες πάνω στο bar (όπως έλεγε κι ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, 'ψάχνοντας για την κορυφαία βίζιτα της ζωής τους που είναι ο γάμος'). Γι αυτό και βλέπεις να γίνεται αυτό που γίνεται στους progressive djs και γνωρίζει κι η κουτσή Μαρία (δεν θα ξαναπώ τον Tiesto) τον John Digweek ενώ έχει μαύρα μεσάνυχτα για τον Osunlade πχ. Ας είναι. Τα πρόβατα με τα πρόβατα (κι οι λύκοι με τους λύκους). Το καινούργιο του τραγούδι όμως, το 'When The Sun Goes Down', είναι ένα πολύ ανάλαφρο, σχεδόν φρενήρες μετά την μέση, πιάνο-house που, ενώ θυμίζει ένα εκατομμύριο παλιά πράγματα, δεν μυρίζει ναφθαλίνη. Ίσως και νά 'ναι θέμα remixer (Abel Ramos) και αν ακούσω το κανονικό να αηδιάσω - who knows.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Antoine Clamaran. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Antoine Clamaran. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2009
Antoine Clamaran - When The Sun Goes Down (Abel Ramos Villeurbanne With Love Mix)
Ανέκαθεν μου ήταν αδιάφορος ο Antoine Clamaran, για να το πω ευγενικά - αντιπροσώπευε ότι ακριβώς μ' εκνευρίζει στην χορευτική σκηνή που έχει πέραση στην Ελλάδα. Δώσε πριόνια, drum rolls, ποδοβολητά και φασαρία στον Έλληνα και πάρ' του την ψυχή - ειδικά αν συνδυάζεται με ξέκωλα που χορεύουν σαν στριπτιζούδες πάνω στο bar (όπως έλεγε κι ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, 'ψάχνοντας για την κορυφαία βίζιτα της ζωής τους που είναι ο γάμος'). Γι αυτό και βλέπεις να γίνεται αυτό που γίνεται στους progressive djs και γνωρίζει κι η κουτσή Μαρία (δεν θα ξαναπώ τον Tiesto) τον John Digweek ενώ έχει μαύρα μεσάνυχτα για τον Osunlade πχ. Ας είναι. Τα πρόβατα με τα πρόβατα (κι οι λύκοι με τους λύκους). Το καινούργιο του τραγούδι όμως, το 'When The Sun Goes Down', είναι ένα πολύ ανάλαφρο, σχεδόν φρενήρες μετά την μέση, πιάνο-house που, ενώ θυμίζει ένα εκατομμύριο παλιά πράγματα, δεν μυρίζει ναφθαλίνη. Ίσως και νά 'ναι θέμα remixer (Abel Ramos) και αν ακούσω το κανονικό να αηδιάσω - who knows.
Ετικέτες
Antoine Clamaran
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

