Ο καθένας μας κουβαλάει τα μικρά ή τα μεγάλα απωθημένα του. Ακόμη κι αν δεν τα παραδέχεται στον φίλο του, στον σύντροφό του, ούτε καλά-καλά στον ίδιο του τον εαυτό, τις στιγμές που μένει μόνος ή όταν έρχεται αντιμέτωπος μ' ένα απ' αυτά, νιώθει το επίμονο κι επίπονο τσίμπημα στην καρδιά. Ένα δικό μου, για παράδειγμα, είναι το ότι θα ήθελα να έπαιζα μουσική σε ένα club με εκπαιδευμένο κοινό που να ξέρει να εκτιμά τα φιλήδονα, mid-tempo, ηλεκτρονικά disco (κι ένα αφεντικό, να προσθέσω, που να πληρώνει ανάλογα). Δεν εννοώ φυσικά τους posers που την μία εβδομάδα πηγαίνουν στον Τσιλιχρήστο και την άλλη στους Aeroplane (μην σου πω και στον Κιάμο) λικνιζόμενοι με τον ίδιο ενθουσιώδη τρόπο, ούτε φυσικά τους 50 ανθρώπους που γνωρίζουν αλλά δεν κυκλοφορούν. Θα ήθελα κάτι πραγματικά μαζικό, αν με καταλαβαίνεις. Να έβαζα το remix που έκαναν μαζί ο Mylo (πού χάθηκε αυτός;) με τον Sharooz για το καινούργο σινγκλάκι της Robyn και να έβλεπα σχεδόν τις σταγόνες του ιδρώτα να εξατμίζονται πάνω στα σώματα που κινούνται παθιασμένα! Γίνεται;
ps1: αποκλειστικότητα, όπως κατάλαβες, του musicmakesthedifference.
ps2: δες και το video-clip του (με υπέροχα γραφικά) εδώ.
