
photos: MANSTA
Για να καταλάβεις πόσο πολύ πέθαινα για να δω την Grace Jones (και από πόσο κοντά) χαλάλησα το live των Chromeo σε διπλανό stage για να μην χάσω την θέση μου στο κάγκελο περιμένοντάς την. Μια μαύρη κουρτίνα καλύπτει την σκηνή για περίπου μισή ώρα και στις 9 και κάτι, με 20 λεπτά καθυστέρηση, αρχίζει το show. Στα πρώτα 5 λεπτά καταλαβαίνεις γιατί η κάθε Lady Gaga, η κάθε Roisin Murphy, η κάθε Madonna (ναι, ακόμα κι αυτή) τρώνε την σκόνη της. Το απόλυτο icon πάτησε τα 61 αλλά εγώ έβλεπα έναν αίλουρο να ελίσσεται στην σκηνή, να χορεύει, να κάνει πρόζα παίζοντας με το κοινό και ν' αλλάζει συνεχώς κάτι (από καπέλα μέχρι κοστούμια) στην εμφάνισή του! Ένα μικροσκοπικό μαύρο κορμάκι δεν μπορεί να είναι φιλικό με τις σωματικές ατέλεις κι όμως αυτή έλαμπε κάνοντας την φίλη μου O δίπλα να σκάει απ' την ζήλια της - κι ας έχει σχεδόν τα μισά της χρόνια. Είπε μεγάλες της επιτυχίες όπως το 'La Vie En Rose' και το 'Libertango', tracks απ' το τελευταίο της album 'Hurricane' (αριστούργημα, αν δεν το έχεις τσέκαρέ το οπωσδήποτε), το 'Pull Up To The Bumper' στην απόλυτα διονυσιακή του εκτέλεση κατεβαίνοντας κάτω και αγγίζοντας τον κόσμο (την άγγιξα δύο φορές - από εκεί κι η photo - ένιωσα ευλογημένος απ' την Χάρη της!!) και έκανε encore με το 'Slave To The Rhythm' σε μια βερσιόν που κράτησε πάνω από 10 λεπτά (ο Trevor Horn πάντα ήταν πολύ μπροστά) κατά την διάρκεια των οποίων έκανε χούλα-χουπ χορεύοντας, τραγουδώντας και συστήνοντας την μπάντα της!
Σειρά έχουν τώρα οι Hot Chip. Έχει πλάκα (ή είναι τραγικό, εξαρτάται από ποια πλευρά το βλέπει κανείς) να τους έχεις δει πριν από λίγο καιρό στην Ελλάδα, σ' ένα εκπληκτικό live με μόνο 250 άτομα και να τους βλέπεις ξανά εδώ να αποθεώνονται από χιλιάδες ανθρώπους που τους λατρεύουν. Για άλλη μια φορά ήταν φανταστικοί και από εκείνη την μέρα δεν μπορώ να σταματήσω να τραγουδάω το 'Ready For The Floor' (με το οποίο κλείνουν τις συναυλίες τους)! Α, μην ξεχάσω: αγαπάμε Felix Martin που όποτε βρίσκει ευκαιρία παρατάει τα synths του και χορεύει δαιμονισμένα!!
Κι εκεί που είμαι backstage χαζολογώντας με τον Andy Butler (μαζί πάντα κι ο φίλος μου Κ) βλέπω μια πολύχρωμη ομάδα γύρω από μια γυναίκα σ' ένα αναπηρικό καροτσάκι να κατευθύνεται προς την σκηνή. Του λέω 'η Peaches', μου λέει 'τι παλαμάρι είναι αυτό;'. Μία (ένας, ένα) πανύψηλη, ολόγυμνη ξανθιά σε high-heels, με μαύρο χρώμα γύρω απ' τα μάτια της (σκέψου την Daryl Hannah στο 'Blade Runner' και είσαι κοντά) και μ' ένα, χμμ, αρκετά ευμεγέθες πέος, ήταν η βασική χορεύτρια της εκκεντρικής performer. Με σπασμένο πόδι σε γύψο και με εφηβική ενέργεια δεν σταμάτησε να χορεύει, ακόμη και όρθια κουτσαίνοντας και υποβασταζόμενη, ενώ από την σκηνή παρήλαυνε ένα τσίρκο από καλόγριες, τραβεστί, κοκκινοσκουφίτσες, ξυλοπόδαρους και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς! Ένα κανονικό electro-rock-disco πανηγύρι!
Έφτασε η ώρα των Hercules & Love Affair! Ντίσκο ντελίριο επί σκηνής με μια γεματόύλα μαύρη στα φωνητικά (φαίνεται στην οθόνη δίπλα στην σκηνή), χωρίς τη Nomi αλλά με guest τον Kele των Bloc Party που είπε ένα τραγούδι απ' το solo του album και απέδειξε ότι οι φιλίες μετριούνται και επί σκηνής. Το θέμα μου ήταν ο Andy Butler εξαρχής. Δεν βρεθήκαμε πριν από 2 μήνες που θα άνοιγα το dj set του μ' ένα δικό μου αλλά γνωριστήκαμε επιτέλους τώρα. Μ' αγκάλιαζε και με φιλούσε για 10 λεπτά επειδή φορούσα ένα t-shirt των Yazoo λέγοντάς μου ότι αυτό είναι το πιο αγαπημένο του εξώφυλλο απ' το πιο αγαπημένο του 12ιντσο! Μαζί σου Andy! Φοβερή και η μίξη σου (σας) στο 'Situation' και σε περιμένουμε τον χειμώνα για το live που μου υποσχέθηκες.
Ναι, είναι οι Hurts - αυτό σημαίνει ότι έχασα τους Fenech Soler βέβαια αλλά δεν βαριέσαι, δεν είμαι και αχάριστος (άσε που το περίμενα). Στο stage που εμφανίζονται δεν έχει πολύ κόσμο, ο ήλιος καίει (δεν το συνεχίζω, αν και κολλάει) και ο Theo και ο Adam με άψογο στυλ παραδίδουν μαθήματα αισθητικής ερμηνεύοντας τραγούδια απ' τον δίσκο τους 'Happiness' που κυκλοφορεί στις 6 Σεπτεμβρίου - τόσο Beloved τίτλος, τόσο Pet Shop Boys εξώφυλλο! Στο τέλος του show τους βρέθηκα backstage με τα παιδιά. Από εκεί και η photo του Theo Hutchcraft να κάνει σκιά προσπαθώντας να δει το τι γίνεται στην vip area δεξιά του (χαμός).
Και φτάνουμε (επιτέλους) στο Victoria Park, ακριβώς στην άλλη άκρη της πόλης από εκεί που βρίσκεται το ξενοδοχείο μας. Οι 25 βαθμοί εδώ φαντάζουν πνιγηροί εξαιτίας της γνωστής λονδρέζικης υγρασίας - αν και πάλι δεν συγκρίνονται με τίποτα με την αφόρητη Κυριακάτικη ελληνική ζέστη. Ουάου (ή wow αν προτιμάς)! Εδώ η λέξη πολυφυλετικότητα αποκτά άλλη έννοια γιατί παντρεύεται με την λέξη πανσεξουαλικότητα. Θεέ μου η καρδιά μου χτυπά όλο και πιο γρήγορα, είμαι χαρούμενος, είμαι ευτυχισμένος (οι Hurts είναι αυτοί που ακούγονται στην κεντρική σκηνή ή είναι ιδέα μου;)!!!