Τα κόμπλεξ εκφράζονται με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Ο ένας δεν θέλει το τάδε συγκρότημα γιατί κάποτε ήταν underground και τώρα έγινε για την μ(π)άζα. Ο άλλος θέλει να κάνει τον προχώ αφορίζοντας με ευκολία το εναλλακτικό που κατάφερε ν' αγγίξει τους πολλούς. Υπάρχει και η κατηγορία 'δεν μας χέζεις κι εσύ μ' αυτούς, χθες είχε ο πρεμιέρα ο Notis'. Τους τελευταίους τους καταλαβαίνω περισσότερο. Άλλο η βούρτσα και άλλο η π***** - αν και καμμιά φορά συνδυάζονται μια χαρά αυτά τα δύο (βλέπε James). Το θέμα είναι ότι ένα απ' τα πιο hot συγροτήματα σήμερα στην Ευρώπη έπαιξε σ' ενα σχεδόν άδειο Principal και πέρασε απαρατήρητο. Εδώ να φανεί ρε φίλε το πόσο μέσα στα πράγματα είσαι, όχι πηγαίνοντας στον 'Little' Louie Vega - που, αντικειμενικά, επαναλαμβάνεται εδώ και 20 χρόνια (και τον παρακοlουθώ από τα eighties με αφοσίωση). Τουλάχιστον οι Hot Chip απέδειξαν (τουλάχιστον σ' αυτά τα 200 άτομα που τους τίμησαν) ότι εκτός από hot είναι και εκπληκτικοί μουσικοί. Και μάλιστα πολυοργανίστες. Όλοι τους. Ιδιαίτερη μνεία στον τραγουδιστή τους (απόλυτα γουντιαλλενική, φιγούρα) Alexis Taylor που με άψογο στυλ σπασίκλα απουσιολόγου μας ξεσήκωσε και μας έκανε να χοροπηδάμε ασταμάτητα για μιάμιση ώρα! Σήμερα παίζουν στην Αθήνα, στο Synch. Μην τους χάσεις.Το 'Colours' δεν το είπαν αλλά είναι απ' τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια τους - ειδικά στο remix του Fred Falke.
ps: δική μου, εννοείται, η photo και σχεδόν απόσκοσμο το πως τον λούζει το φως σαν να είναι ο ήλιος!