Στους U2 πραγματικά ήθελα να πάω. Απλά ίσως όχι για τους λόγους που φαντάζεσαι. Ήθελα να δω την περιβόητη κυλινδρική οθόνη, την σκηνή-διαστημόπλοιο και το αρτιότερο ηχητικό σύστημα στον κόσμο. Γιατί σαν συγκρότημα (με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις) έπαψαν να με αφορούν από τις αρχές του 90. Οποιοσδήποτε έχει μια μικρή ιδέα για μουσική καταλαβαίνει ότι πλέον οι 4 διάσημοι Ιρλανδοί είναι μια καλοκουρδισμένη μηχανή δολλαρίων και όχι οι εμπνευσμένοι rockers-επαναστάτες όπως θέλουν να πλασάρονται. Όποιος έχει την ελάχιστη ενημέρωση γνωρίζει ότι ο Bono (ή αλλιώς ο Γιώργος Νταλάρας της διεθνούς μουσικής κοινότητας) δεν είναι η Μητέρα Τερέζα όπως προφασίζεται και όπως τον έχουν ανακηρήξει τα media (για παράδειγμα, έχεις ιδέα τί έκανε την εταιρία ρούχων με πρώτες ύλες από την Αφρική που χάρισε πριν από 5 χρόνια στην σύζυγό του; - την πούλησε σε κολοσσό της μόδας που δεν δίνει δεκάρα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, πράγμα που πέρασε σχεδόν στο ντούκου). Το θέμα είναι ότι με την φθίνουσα καλλιτεχνική τους πορεία με έκαναν να μην μπορώ πια να δω με αθωότητα ούτε τα παλιά τους τραγούδια (δικό μου το πρόβλημα, το ξέρω, αλλά πλέον δεν μπορώ ν' ακούσω ούτε το 'Sunday Bloody Sunday' - προτιμώ την 'Συννεφιασμένη Κυριακή' του Βασίλη Τσιτσάνη, κλάσεις ανώτερο και χωρίς να αστειεύομαι). Ένα μεγάλο μπράβο πάντως στην εταιρεία τους για τις εμπνευσμένες επιλογές παραγωγών-remixers (βλέπε Fred Falke) που έκαναν μέτρια τραγούδια σαν το 'Magnificent', επιτυχίες. Καταλήγοντας, δεν ξέρω αν είναι το μεγαλύτερο rock συγκρότημα του πλανήτη, που μπορεί και να είναι, ουδόλως μ' ενδιαφέρει.Ε, και με τους James κάτι τέτοιο έπαθα. Υπερεκτιμημένοι κι αυτοί, ειδικά στην χώρα μας, μόλις κυκλοφόρησαν το δεύτερο mini-album τους μετά το 'The Night Before' με τίτλο... 'The Morning After'. Έχουν και καλά τραγούδια σαν το 'Tell Her I Said So' που όμως δεν είναι προορισμένα ν' ανοίγουν γάμους ή να ανεβάζουν γκόμενες στα τραπέζια σαν το 'Sit Down' για παράδειγμα. Μεταξύ μας: και καλύτερα.
Check It!!
