Όταν έγραψα για τους Hurts ότι προτιμώ το new-wave 'Better Than Love' απ' το μελιστάλαχτο 'Wonderful Life' όλοι έπεσαν να με φάνε. Δεν άλλαξα γνώμη. Γι αυτό όμως που άλλαξα είναι το 'Alejandro' της Λαίδης. Ενθουσιάστηκα όταν το άκουσα για πρώτη φορά - περισσότερο νομίζω για το νοσταλγικό (μα τόσο Ace Of Base!) και το θεατρικό του στοιχείο και λιγοτερο για οτιδήποτε άλλο. Ε, τώρα το σιχάθηκα (σχεδόν). Και να σκεφτείς ότι μόλις ξεκίνησαν να το παίζουν στα ραδιόφωνα. Μπορώ να φανταστώ γλαστρίτσες έτοιμες για το τριακοστό X-Factor να ανοίγουν το πρόγραμμα μ' αυτό σε επαρχιακά σκυλάδικα (και της Θεσσαλονίκης ως τέτοια τα μετράω πια) όσο μαζεύονται τα τραπέζια. Και για να σου πω την αλήθεια καμμιά εκτέλεση δεν το σώζει πια για μένα. Μετά τους Sound Of Arrows (καλή δουλειά) ήρθε η σειρά του Σουηδού Kleerup στη εκτέλεση την οποία έψαχναν όλοι. Όλοι όμως. Άδεια και υποβλητική, funky και indie, πονηρή και παράξενη σε χτυπάει σαν αυτά τα κοκτέιλ-γλυκατζούρες που ξυπνάς την άλλη μέρα κι αναρωτιέσαι ποια (ποιος) να΄ ναι αυτός πλάι σου. Πρώτα στο musicmakesthedifference. ps: bonus η trashy photo που βρήκα με σπυράκι (αν είναι δυνατόν!) στα οπίσθια της θεάς.
