Beni feat. Sam Sparro - Maximus

Επέστρεψα. Και θέλω να ξαναφύγω. Απ' τους 24 βαθμούς και τα δροσερά showers (σπάνια μεν, ευεργετικά δε) στα 40άρια και την αποπνικτική υγρασία του πολυπαινεμένου Ελληνικού καλοκαιριού. Πειράζει που δεν θέλω; Σου έχω πολλά νέα και πραγματικά δεν ξέρω από που ν' αρχίσω. Ήμουν εκεί, έξω απ' το O2, την βραδιά που θα ξεκινούσε το σερί των 50 εμφανίσεων του MJ, σ' ένα μοναδικό πάρτι που συμμετείχαν fans του από κάθε γωνιά του πλανήτη. Το επόμενο βράδυ ήμουν στο Topshop που άνοιξε μόνο για τα μάτια της ανανεωμένης Whitney Houston η οποία βρισκότανε στο Λονδίνο για να πρωτοπαρουσιάσει το καινούριο της πόνημα σε δημοσιογράφους απ' όλο τον κόσμο σε κεντρικό, υπερχλιδάτο ξενοδοχείο. Έκανα ανελέητο shopping - εκπτώσεις, φαντάζεσαι. Επιφυλάσσομαι για να σου τα πω ένα χεράκι από Δευτέρα. Προς το παρόν, για το καλωσόρισμα, το νέο τραγούδι του Beni (ένας ακόμη Mylo wannabe) με φωνητικά απ' τον αγαπημένο Sam Sparro. Ηλεκτρονικό funk από το μέλλον, με φωνητικά από τον Prince (δεν θα ορκιζόσουνα;), ιδιαιτέρως εθιστικό και κόλλημά μου τις τελευταίες μέρες. To be continued..

Check It!!

Britney Spears - Radar (Manhattan Clique Mix)

Μαγικό πράγμα η τεχνολογία! Τώρα που θα διαβάζεις αυτές τις λέξεις εγώ θα λιάζομαι σαν τις σαύρες σε μια παραλία (θά 'θελα να συμπληρώσω και το 'εξωτική' αλλά η Χαλκιδική δεν θεωρείται εξωτικός προορισμός - ή όχι;) και θ' απολαμβάνω τον παγωμένο μου freddo. Βλέπεις, ακόμη και για τις αναρτήσεις υπάρχει προγραμματισμός να μπαίνουν από μόνες τους - αλλά δυστυχώς, όχι να γράφονται κιόλας. Από αύριο αν με χάσεις, μην τρομάξεις. Ζω και βασιλεύω και τα πάντα κυριεύω στο αγαπημένο μου Λονδίνο. Φτύσε με μόνο να περάσω καλά και να σού 'ρθω φορτωμένος μουσικές. Προς το παρόν η τιμημένη (ημίγυμνη) Britney (σκέτο) με το νέο της single 'Radar' σου κουνάει το μαντήλι για μένα. Το remix (τί γιατί remix; τι να έβαζα, την κανονική εκτέλεση απ' το album που κυκλοφορεί εδώ και μήνες;) είναι των Manhattan Clique (δεύτερη φορά μέσα σε μερικές μέρες ασχολούμαι μαζί τους) και είναι αθώα και κολλητική electropop, ανερυθρίαστα fun, όπως ακριβώς ταιριάζει στην Britney (σκέτο). Σε φιλώ σταυρωτά (που λέει και μια φίλη μου).

xx

Check It!!

Armin Van Buuren - In & Out Of Love (Playmen & Alex Leon Remix)

Εγώ το ξαναλέω: τέτοια νερόβραστα, μελό progressive δεν μου λένε τίποτα. Είμαι του ηλεκτρονικού ήχου, αλλά του αυθεντικού, όχι του ιμιτασιόν. Άσε που την house μου την προτιμώ κατάμαυρη κι Αμερικάνικη. Αυτά είναι μελιστάλαχτα, ραδιο-χορευτικά χιτάκια, με αέρινα φωνητικά, ταιριάζουν με επίσης αέρινα νυχτικά φορεμένα από 16χρονες γκομενίτσες με, μισό θράσος, μισή πουτανιά, για τον καλό τους (που πιθανότατα τους πουλάει φούμερα μέχρι να καταφέρει το αυτονόητο - όσο και αναπόφευκτο). Άσε που το συγκεκριμένο είναι ίδιο το 'Hypnotised' του γερόλυκου Paul Oakenfold. Πάντως μαθαίνως πως ο dr.Chilly τσακίζει στα set του ένα εύπεπτο remix του 'ύμνου' από τους Έλληνες Playmen & Alex Leon. Το τι γίνεται στα forums δεν μπορώ να στο περιγράψω. Όχι εγώ τό 'χω ολόκληρο - όχι εγώ τό 'χω!! Δεν πεθαίνω (εννοείται) με την εκτέλεση (άσε που δεν έχει και το 'mmmmmmmmm, fallin' in and out of love...' ρεφραίν του). Περί ορέξεως. Απλά επειδή έπεσε στα χέρια μου από έναν φίλο η μίξη (thanx Π) είπα να την μοιραστώ μαζί σου. Όχι πες μου: σου άρεσε;

Check It!!

Michel Cleis feat. Toto La Momposina - La Mezcla (Original Mix)

Μόλις σήμερα η φίλη μου η Β πόσταρε το βιντεάκι του στο Facebook και το θυμήθηκα. Το τραγούδι το παίζει στα set του ο Σουηδοχιλιανός Michel Cleis εδώ και κανέναν χρόνο αλλά μόλις στο φετινό Winter Miami Conferance έκανε το 'μπαμ'. Το λάτρεψαν djs κάθε είδους, από techno μέχρι house, ίσως για τα καλοκαιρινά Κολομβιανά chants του (πηγή: Totó La Momposina Y Sus Tambores - Curura), ίσως για την εθιστική μελωδία του φλάουτου, ίσως για τον γνήσια afro ρυθμό του που σε παρασύρει και σε φέρνει σε επαφή με τις ανθρώπινες ρίζες γυρίζοντάς σε πίσω, στην εποχή που μουσική ήταν μόνο αυτή που έβγαζαν τα τύμπανα. 'In the beginning there was rhythm'. Δεν ξέρω γιατί (ή μάλλον ξέρω) αλλά μου θύμησε το 'Equitorial' των Dubtribe Sound System μια ζεστή νύχτα του Σεπτέμβρη με τον Francois Kevorkian decks. Από τότε είχα να ακούσω ένα τόσο καλό house που να βασίζεται στο ethnic στοιχείο - χωρίς να είναι 'καρναβάλι'. Ήδη έχουν απλώσει πολλοί παραγωγοί τα χέρια τους πάνω του αλλά το καλύτερο εξακολουθεί να είναι το συγκλονιστικό 12λεπτο original.

Check It!!

Jordin Sparks - SOS (Let The Music Play)

Το ότι η Jordin Sparks επιβουλεύεται την θέση της Rihanna στα charts είναι εξώφθαλμο αλλά το θέμα είναι ότι τώρα αγγίζει τα όρια της πρόκλησης. Θυμάσαι το 'SOS' της δεύτερης που σάμπλαρε το 'Tainted Love' των (Θεών) Soft Cell; Ε, το νέο, δεύτερο single της (κατόχου και Grammy παρακαλώ) νταρντανοπιτσιρίκας Jordin μέσα απ' το album της 'Butterfly' έχει τον ίδιο τίτλο και κλέβει, ολόκληρο και κανονικά (μέχρι και το ρεφραίν του έχει) το 'Let The Music Play' της Shannon, δηλαδή ένα άλλο seminal electro classic απ' την δεκαετία που μονίμως τροφοδοτεί τις 2 επόμενες. Και παρόλο που μ' άρεσε πάρα πολύ το 'SOS (Let The Music Play)', το ερώτημα είναι: που σταματάει η δημιουργία και που αρχίζει το clopyright; Τι θα γίνει με τα samples που κρατάνε όσο και το εκάστοτε τραγούδι; Θυμήθηκα και την over-hyped MPHO και το single της 'Box 'n' Locks' που ξεπατηκώνει το 'Echo Beach' των Martha & The Muffins. Συγγνώμη κυρία μου, ποιά είστε; Κάποια στιγμή ή θα ξεσηκωθεί ο κόσμος (σταματώντας να αγοράζει ακόμα και mp3s) ή θα έχουμε μεγαλώσει τόσο πολύ εμείς που γνωρίζουμε τα παλιά που δεν θα τους ενδιαφέρει καθόλου όλους αυτούς του μαλάκες των δισκογραφικών που κοιτάζουν πως να τα τσιμπίσουν απ' τα πιτσιρίκια καθοδηγώντας χάρτινους pop-stars.

Ουφ! Τά 'πα και ησύχασα.

Check It!!

La Roux - Bulletproof (Larry Tee & Alexander Technique Blogula Remix)

Είναι να μην σε θέλει η τύχη. Άλλοι παλεύουν χρόνια με τα κύματα, με δισκογραφικές, ατζέντηδες και συναυλίες και δεν τους κάθεται η ρημάδα η επιτυχία (γιατί ως γνωστόν είναι και άτιμη) και σε άλλους δείχνει το καλύτερό της χαμόγελο κατευθείαν! Παράδειγμα τρανό οι La Roux (κούραση αυτό το 'οι' αφού μόνο η Elly Jackson είναι ουσιαστικά - ή μήπως ο Ben Langmaid είναι η κρυφή δύναμη του ντουέτου;) που με το τρίτο single τους 'Bulletproof' (είχε προηγηθεί η επιτυχία του 'In For The Kill') κατέκτησαν το Βρετανικό No1. Και μόνο που αποτελούν την δικαίωση της electronica απέναντι στην r' n' b του κώλου και σ' όλα αυτά τα παιδάκια, τους pop-stars μιας χρήσης (σαν τα χαρτομάντηλα) δημιουργήματα των εταιριών, εμένα αυτό μου φτάνει και μου περισσεύει (κι ας κρατήσουν και μόνο για έναν δίσκο, που λέει ο λόγος). Ο Larry Tee είναι ο Πάππας της Αμερικάνικης ηλεκτρονικής μουσικής (ναι,΄υπάρχει και τέτοια) και είπε να περιποιηθεί λίγο το χιτάκι των παιδιών. Το έκανε πιο βρώμικο και σχεδόν old-school - μέσα στην καλή χαρά εγώ!!

Check It!!

Julien Jabre - Wonderland

Άντε πάλι με τα (σχεδόν) 40άρια ο Κέλσιος... Και νά 'σαι σε καμμιά σεζλόνγκ, αραχτός στην παραλία, σε κάποιο εξωτικό μέρος, να το καταλάβω. Αλλά να έχεις τα σούρτα-φέρτα μέσα στην πόλη, σχεδόν νιώθεις το τσιμέντο και την άσφαλτο ν' αχνίζουνε, τα καζάνια της κόλασης να έχουν πάρει φωτιά. Και μπαίνεις στο γραφείο σου και λες 'εδώ είναι, δεν ξαναβγαίνω που να με πληρώνουνε'. Μόνο που ξαναβγαίνεις. Δυστυχώς. Μόνη παρηγοριά, για μένα τουλάχιστον, η μουσική στο ευλογημένο mp3 player μου. Ακούω και ξεχνιέμαι (αλλά ποτέ δεν αφαιρούμαι - οδηγώ και μηχανή βλέπεις). Κόλλησα τελευταία με το νέο τραγούδι του Julien Jabre. Νομίζω απ' τους σχετικά αδικημένους της house, ίσως γιατί προτίμησε να κινήται στις παρυφές της εμπορικότητας, επενδύοντας στην latin και στα αφρικάνικα chants και κυνηγώντας λιγότερο το επόμενο anthem (όπως έκανε ο πατριώτης του Bob Sinclar). Το 'Wonderland' είναι ένα soulful, μίνιμαλ track, ντυμένο με μια disco μπασογραμμή, έναν ηλεκτρονικό 'θόρυβο' στο background (όχι, δεν είναι πρόβλημα από το ριπάρισμα) και ένα-δύο οργανάκια που υποστηρίζουν τα υπέροχα φωνητικά της άγνωστης ντίβας. Η photo είναι από κάποιες διακοπές του. Ακριβώς σαν να είμαστε φίλοι του.

Check It!!

The Veronicas - Untouched (Manhattan Clique Remix)

Δεν συμβαίνει μόνο σ' εμένα (φαντάζομαι) αλλά όταν ζεσταίνομαι υπολειτουργώ - έτοιμος είμαι να κάψω το λογισμικό μου. Ζαβλακώνω. Το χειρότερό μου είναι να έχω το laptop αγκαλιά. Στάζω. Σε τέτοια φάση είμαι τώρα και σταμάτησε το μυαλό μου. Έχω και τις φωτογραφίες των Veronicas από το ανδρικό περιοδικό FHM, ε, πολύ θέλει ο άνθρωπος; Ξαφνικά όλοι ανακάλυψαν εκ νέου το ροκ και δη το εναλλακτικό. Καλό, δεν λέω, αλλά να ακούς 'This Is Our Night' και μετά 'Untouched' είναι λίγο φαιδρό - θα μου πεις όμως καλύτερο απ' το τίποτα και, αναγκαστικά θα συμφωνήσω. Το κανονικό το ξέρεις, είναι σαν Go-Go' s, που σημαίνει surf παρέα με τα φιλαράκια σου σε πεντάμετρα κύματα και Καλιφορνέζικος ήλιος να σε βαράει κανονικά στο κεφάλι καθώς οδηγείς με τέρμα το γκάζι μια Plymouth του '68 (κατά προτίμηση). Οι Manhattan Clique απ' την άλλη, είναι κολλητοί του Andy Bell των Erasure και φόλα ηλεκτροποπάδες οπότε φαντάζεσαι πως το πείραξαν το τραγούδι. Την Κική ή την Κοκό, απ' τις δυο ποια να διαλέξω;

Check It!!

Sugababes - Get Sexy

Λυσσάξανε οι bloggers από την προηγούμενη εβδομάδα που διέρρευσε ένα αποσπασματάκι από το νέο single των Sugababes. Και τι μαλακία είναι αυτή, και τι κακέκτυπο των Pussycat Dolls (έγιναν κι αυτές συγκρότημα να θεωρείται ότι τις αντιγράφουν κιόλας, ήμαρτον!), και τι νερόβραστα lyrics, και τέτοια. Κανείς δεν εγραψε για την χαριτωμενιά και την αφέλειά του. Ούτε για το χιούμορ και τον σαρκασμό στους στίχους. Και βέβαια ούτε για την 'υποκλοπή' του 'I' m Too Sexy' των cult Right Said Fred. Για την ιστορία, το 'Get Sexy' ηχογραφήθηκε σε studio του Los Angeles. Τα κορίτσια κάνουν ένα αξιοπρεπέστατο μείγμα ποπ, soul και rock που είναι και τσαχπίνικο και έχει και τα στάνταρτς των charts. Πάντα μου άρεσαν, από την εποχή του 'Overloaded' και με αποκορύφωμα το 'Run For Cover' - ήταν σαν μια πιο ενήλικη, nineties, μετάλλαξη των Bananarama. Ολόκληρη η ραδιοφωνική εκτέλεση στο musicmakesthedifference για να βγάλεις τα συμπεράσματά σου.

Check It!!

Do Piano - Again

Ξέρω ότι το σωστό είναι μία στο τόσο να θυμίζω (ή και να γνωρίζω) ένα τραγούδι σ' εσάς αλλά πολλές φορές βαριέμαι. Πιο πολύ ενθουσιασμό έχω για να γράψω δυο αράδες (ή ένα 'σεντόνι' που λέει κι ένας φίλος) για κάτι νέο που μ' εξιτάρει παρά για κάτι παλιό. Αυτό όμως στ' αλήθεια είναι μια άλλη περίπτωση. Καταρχήν δεν νομίζω να το ξέρει κάποιος από εσάς (please διορθώστε με). Οι Do Piano ανήκαν στην σχολή της italo-disco (που πολλές φορές δεν ήτανε ούτε italo ούτε και disco) και κυκλοφόρησαν μόνο δύο singles. Το πρώτο (και σχετική επιτυχία τότε) ήτανε το 'Again'. Από τα τραγούδια που σου λένε ιστορίες, σε κλείνουν μέσα στον μαγική τους σφαίρα δημιουργώντας σου σχεδόν ανεξήγητα συναισθήματα. Ακόμα και σήμερα ακούγεται φρέσκο και μοιάζει σαν soundrack για μια ταινία που δεν έγινε ποτέ, με την τραγουδίστρια σε ρόλο αφηγήτριας. Τό χω σίγουρο, θα το λατρέψεις.

Check It!!

Frankmusik - Confusion Girl (Riffs & Rays Club Mix)

Ο Frankmusik είναι απ' τα πιο hot ονόματα σήμερα στην μουσική - είχα ξαναγράψει γι αυτόν πριν κανένα τρίμηνο. Δεν ξέρω πως τα κατάφερε αυτός ο εκκεντρικός τυπάκος αλλά μπράβο του. Παίζει electronica. Σιγά τα ωα θα μου πεις. Το θέμα είναι ότι το κάνει κάπως μπερδεμένα και πρόστυχα, κάπως σαν να ερωτοτροπεί με τα μηχανήματά του, γιατί δεν προτιμάει την ευθεία αλλά παίζει με τις τεθλασμένες, χρησιμοποιώντας bleeps και φωνητικά κάπως ανορθόδοξα. Κάποιες στιγμές αυτό το ενορχηστρωμένο χάος με κερδίζει. Κάποιες άλλες με απωθεί. Έκανε μόλις ένα remix σ' ένα album track των Erasure μέσα από τον δίσκο τους 'The Innocents', το 'Phantom Bride'. Ε, το γάμησε. Αλλού η μουσική, αλλού η φωνή, ακόμα το ψάχνουμε το τραγούδι. Το νέο single του όμως 'Confusion Girl' είναι γλυκό και pop ενώ σ' αυτήν την εκτέλεση των Riff & Rays γίνεται και μια χαρά χαουζάκι. Καλός ο ντόρος, δεν λέω, αλλά άντε να δούμε τι θα κάνει και στα charts.

Check It!!

Arctic Monkeys - Crying Lighting

Οι πιτσιρικάδες (τίτλος που μάλλον θα τους ακολουθεί μέχρι τα βαθειά τους γεράματα) Arctic Monkeys μ' αρέσουν τρελά! Δεν είναι ο ήχος που μ΄αγγίζει γενικά αυτό το fuzzy, punk, indie rock όπως καταλαβαίνεις παρακολουθώντας το musicmakesthedifference (κάνω κωλοτούμπες ας πούμε, για ένα καλό riff στο σύνθι) αλλά έχουν κάτι αυτά τα αλανιάρικα κωλόπαιδα στην συμμετρία των μελωδικών γραμμών τους, που με χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά. Τους βλέπεις και σκέφτεσαι ότι σίγουρα είναι παιδιά της εργατικής τάξης - κατάλοιπα της κυβέρνησης Thatcher, κολλημένα με το facebook (που μπορεί και να είναι) και κλεισμένα στον κόσμο τους. Και ξαφνικά σε χτυπάει αυτή η ευαισθησία, αυτή η συνθετική ωριμότητα και παθαίνεις πλάκα! Απ' όλα τα overhyped συγκροτήματα της γενιάς του NME, αυτοί ξεχωρίζουν από του εποχή του αχαλίνωτα δαιμονισμένου hit 'I Bet That You Look Good On The Dancefloor'. Το νέο τους single που κυκλοφορεί στις 19 Αυγούστου, θα υπάρχει στον τρίτο τους δίσκο 'Humberg' που βγαίνει μία εβδομάδα μετά, είναι νεο-new-wave (επίτρεψέ μου τον νεωτερισμό) σαν ν' ακούς Cure στα εμπνευσμένα τους, μ' ένα σκοτεινό μπάσο και (για άλλη μια φορά) γαμάτους στίχους.

Check It!!

Copycat - Little Red Corvette (Prince Cover)

Ο Copycat αγαπάει τα eighties. Ο Copycat έκανε ένα ευχάριστα πειραγμένο edit στο 'Nobody' s Diary' των Yazoo. Ο Copycat δεν θα γίνει ποτέ εξώφυλλο στο Rolling Stone. Ο Copycat έχει μια περίεργα χαρούμενη φάτσα - ειδικά αν αναλογιστείς το ότι κατάγεται από μια χώρα με τεράστιο ποσοστό αυτοκτονιών ετησίως - σού 'ρχεται να τον χαστουκίσεις. Ο Copycat διασκεύασε Prince, πριν πεθάνει όμως ο Michael Jackson και μας κάνει να μετρήσουμε από μέσα μας (ο Prince, η Madonna, οι U2 - "δεν μετράνε αυτοί βρε χαζό, πόσο star είναι ο Bono;" - "όσο και η Paris Hilton") πόσοι εξωπραγματικά αγαπημένοι καλλιτέχνες από το παρελθόν μας έχουν μείνει. Συγγνώμη τώρα, θα βρεθεί επιτέλους μια εταιρία να τα χώσει σε κάποιον dj και παραγωγό σαν κι αυτόν; Πρέπει να περνάει από crash-test του beatport για να εγκριθεί το remix του στο 'Peace' των Depeche Mode; Το 'Little Red Corvette' και σήμερα, και απ' αυτόν, ακούγεται ακριβώς όπως το θυμόσουν: παλιός, καλός, εύθραυστος Prince, για τις ώρες που το σκοτάδι πυκνώνει κι εσύ νοιώθεις πιο μόνος αλλά και πιο έτοιμος να αισθανθείς. Ξέρεις.

Check It!!

Armand Van Helden - Witch Doctor (Eddie Thoneick Remix)

Πω, πω! Πόσο πίσω γύρισα μ' αυτό το τραγούδι! Μαζί με το 'X' του Junior Vasquez ήταν από τα tribal anthems εκείνης της περιόδου -και η αρχή του κακού για όλα τα μονότονα χορευτικά τραγούδια που ακολούθησαν. Χοροπηδηχτά beats, απλές μελωδίες (καμμιά φορά κι η έλλειψή τους), σειρήνες, κόρνες, φασαρία και drug queens να ουρλιάζουν - το σκηνικό της club σκηνής, ακόμη και της Ελλαδίτσας μας, για τις αρχές του 1990. Το ακούς και είναι σαν να βλέπεις τον μάγο της φυλής να χορεύει ρυθμικά στον, σχεδόν πρωτόγονο, ρυθμό του. Δεν πίστευα ότι θα ξανασυναντούσα το 'Witch Doctor' μπροστά μου αλλά με την γενικότερη νοσταλγία που υπάρχει από τους 30άρηδες για την εποχή εκείνη... καταλαβαίνεις. Είναι λίγο πεσιμιστικό να το σκέφτεσαι αλλά υποθέτω και οι σημερινοί πιτσιρικάδες έτσι θα νιώθουν στο μέλλον για το τραγούδι του Pitbull (χα, αυτό ήταν inside joke)! Ο Eddie Thoneick είναι εγγύηση για τις πίστες σήμερα και, κάνε πλάκα να το ξανακάνει hit εν έτη 2009...

Check It!!

Pitbull - I Know You Want Me (Calle Ocho) (Alex Gaudino & Jason Rooney Remix)

Ξέρω ότι ποστάροντας αυτό προκαλώ την τύχη μου. Συνήθως οι τεράστιες επιτυχίες έχουν θαυμαστές αλλά και επικριτές. Το 'I Know You Want Me (Calle Ocho)' είναι ίσως η χορευτική επιτυχία της χρονιάς. Τον τίτλο κινδυνεύει να χάσει μόνο απ' το 'Deep Fear' των Sidekick. Και εδώ είναι που έχω ένσταση. Έβλεπα τα βραβεία του Mad προχθές και σε κάθε πρόζα πριν από την απονομή έπαιζε το 'Deep Fear'. Πόση προώθηση, Θεέ μου - και για ένα μέτριο και απλοϊκό progressive (μην πω της κακιάς ώρας). Το τραγούδι του Pitbull όμως, έχει μια γερή βάση: το sample απ' το 'The Bomb' των Bucketheads. Εκτός αυτού, έχει ένα δροσερό tribal μπιτάκι και χαριτωμένα πιασάρικους στίχους. Συγγνώμη δηλαδή, με τί ακριβώς ήθελες να χορεύουμε καλοκαιριάτικα, με Βέρτη; Το θέμα είναι ότι θεωρούμε όλα τα τραγούδια με Ισπανικό rap καγκουριές - ενώ είναι απλά η gangsta εκδοχή των Πορτορικανών στο Αμερικάνικο rap. Γιατί δηλαδή ο Jay-Z να είναι μάγκας και αυθεντικός ενώ ο Daddy Yankee βλάχος και ιμιτασιόν; Νέα εκτέλεση για το hit του Pitbull από τους Ιταλούς Alex Gaudino και Jason Rooney, απλή και σπιντάτη, με λίγα παραπάνω κοψίματα και περσσότερο house και λιγότερο pop. Η επόμενη γύρα σφηνάκια δική μου!

Check It!!

MSTRKRFT feat. John Legend - Heartbreaker (Laidback Luke Remix)

Κάτι έχουν πάθει εκεί στην Αμερική με τους Ευρωπαίους house παραγωγούς και όλοι θέλουν κάτι απ' τον ήχο τους. Δες τους Black Eyed Peas, πως επέστρεψαν και ποιον επέλεξαν για τα remix τους: τον David Guetta. Και όχι μόνο στο πρώτο αλλά και στο δεύτερο single του album. Τώρα σειρά έχει ο έγχρωμος crooner John Legend (αν ήτανε λευκός, είχε γαλάζια μάτια, ζούσε 50 χρόνια πριν και ανήκε στο λεγόμενο 'rat pack' θα τον έλεγαν Frank). Πρώτα συνεργάζεται με τους MSTRKRFT (τράβα κάνε καριέρα μ' αυτό το όνομα) και μετά επιλέγει σαν remixer τον Laidback Luke. Ευρωπαϊκή απόβαση στις Ηνωμένες Πολιτείες; Ποιος ξέρει. Πάντως οι Αμερικανοί στην προσπάθεια τους να ανάστρέψουν την πτωτική τάση των πωλήσεων (ναι, καλά) δοκιμάζουν να μπολιάσουν τις παραγωγές τους με τις φρέσκες τάσεις της χορευτικής σκηνής - ήδη παλιά νέα βέβαια για εμάς εδώ. Το 'Hertbreaker' μου αρέσει πάρα πολύ στην αυθεντική του εκτέλεση (τσέκαρε στο Youtube πως το είπαν ζωντανά στο show του David Letterman) αλλά αν ψάχνεις για μια ένεση καθαρής αδρεναλίνης, μ' ένα riff τόσο ενοχλητικό όσο και πιασάρικο, τότε νομίζω πως θα ξετρελαθείς μ' αυτή την εκτέλεση.

Check It!!

Whitney Houston - I Didn' t Know My Own Strength

Η αλήθεια είναι πως βλέποντας κι εγώ ο ίδιος την λίστα με τα καλύτερά μου για το πρώτο μισό του 2009, συνειδητοποίησα την έλλειψη εμπορικών επιτυχιών - παρόλο που στο blog φροντίζω πάντα να ποστάρω έγκαιρα, αν όχι πρώτος πολλές φορές, όλα τα μεγάλα hits (τσέκαρε αναρτήσεις και ημερομηνίες). Γιάτί αυτή η αποστροφή τελικά; Η Madonna πχ, από τις μεγάλες stars μου αρέσει πολύ. Το ίδιο και η Skakira. Αλλά και η Lady Gaga. Και πολλές άλλες. Καταλήγω λοιπόν στο ότι μου βγαίνει αντίδραση για όλα αυτά τα τραγουδάκια-τσιχλόφουσκες από ονοματάκια της μιας χρήσης. Για εμάς τα παιδιά των eighties τα πράγματα δεν ήτανε καθόλου έτσι. Είχαμε καλλιτέχνες που ήτανε περσόνες, ονόματα με αρχίδια. Πες μου τραγουδιστή ή τραγουδίστρια των 00's που να κράτησε η επιτυχία του για πάνω από δύο albums κι εγώ σαν άλλος Ρόμπαξ θα φάω το καπέλο μου. Γι αυτό και καταχάρηκα με την επιστροφή της Whitney που μου κάνει κάτι σαν ανάσταση (ήταν όντως σχεδόν νεκροζώντανη με όλες αυτές τις περιπέτειες με τον Bobby και τα ναρκωτικά). Το τραγούδι (που το ακούς πρώτα εδώ στο musicmakesthedifference) είναι κομματάκι αδιάφορο, γίνεται όμως σχεδόν συγκλονιστικό χάρη στην ερμηνεία της και στους στίχους του. Περιμένω πως και πως τα φημολογούμενα εξαιρετικά χορευτικά remixes του καθώς και το album 'I Look To You' που βγαίνει 1 Σεπτεμβρίου. Ουφ! Μετά τον θάνατο του Michael σχεδόν ανακουφίστηκα που την ξανάκουσα!

Check It!!

James Morrison - Man In The Mirror (Michael Jackson Cover)

Σήμερα είναι τελικά η μέρα. Σήμερα το μυαλό μου είναι στην Neverland. Τις τελευταίες ημέρες δεν ασχολούμαι καθόλου με το θέμα. Προσπαθώ να μην ακούω ειδήσεις, να μην διαβάζω. Χθες ήρθε σπίτι ένας φίλος, ο Κ, ο οποίος εδώ και 6 μέρες ρουφάει κυριολεκτικά κάθε πληροφορία για τον Michael Jackson. Με μύησε κι εμένα σε δυο-τρία πράγματα. Τι συμβαίνει με τα παιδιά του. Τι με την οικογένειά του (ωραίος πατέρας - και μετά σου λένε όλα εδώ πληρώνονται). Τι ασθένεια είχε στ' αλήθεια και άλλαζε το χρώμα της επιδερμίδας του. Πως θα γίνει η κηδεία. Για άλογα. Για την Janet. Για τα ρεκόρ που σπάνε το ένα μετά το άλλο στα charts του Billboard. Για την 'κακιά λούγκρα' Perez Hilton (συγγνώμη για τον κοινωνικό ρατσισμό αλλά δεν χαρακτηρίζεται αλλιώς αυτός ο απόπατος της κοινωνίας).

Δεν με νοιάζει τίποτα. Έχω απλά μια βαθειά θλίψη για τον χαμό του. Για τον χαμό του super-star. Για τον χαμό του μεγάλου παιδιού. Για τον χαμό της εφηβείας μου. Πολλοί σπεύδουν να καρπωθούν, ακούσια και εκούσια, του θανάτου του. Ο James Morrison είχε διασκευάσει το 'Man In The Mirror' πριν από πολύ καιρό και το θυμήθηκα τώρα που ξαναμπήκε στο Αγγλικό chart. Είναι τίμιο, συναισθηματικό και αρκετά πιστό στο αυθεντικό - αν και ποτέ δεν ήτανε από τ' αγαπημένα μου τραγούδια του παντοτινού 'Βασιλιά της pop'.

Check It!!

Anane - Let' s Get High (Yves Larock Mix)

Τολμώ να πω ότι ανακάλυψα το 'Zookey' του Yves Larock - αν και, φυσικά, δεν διεκδικώ τα εύσημα. Λονδίνο 2004, εγώ, κλασικά, σε record-hunting στο υπόγειο του 'Release The Groove', ένα από τα κορυφαία δισκάδικα της πόλης, ακούω διάφορα promo και white label 12ιντσα για να διαλέξω. Κατευθείαν μου έκανε εντύπωση το παιχνιδιάρικο riff του τραγουδιού που μου θύμισε Basement Jaxx (στο πιο εμπορικό του). Εκείνο το καλοκαίρι το έλιωσα στο (no1, να τα λέμε κι αυτά) club που έπαιζα και ήταν ένα από τα τραγούδια που έψαχναν όλοι μανιασμένα. Η συνέχεια για το track γνωστή ('Lift Your Leg Up') και για τον Yves επίσης ('Rise Up'). Την Anane απ' την άλλη, την έμαθα απ' τις συνεργασίες της με τον 'Little' Louie Vega με τον οποίο συνεργάζεται πάλι εδώ. Κουκλάρα, με εντυπωσιακή ethnic ομορφιά και exotic φωνητικά, έχει όλα τα φόντα να γίνει μία από τις μεγάλες stars της house. Το 'Let' s Get High' είναι έξτρα καλοκαιρινό, έξτρα χαρούμενο, έξτρα feel-good γενικά, και ενώ δεν είναι και ότι πιο 'ουάου' άκουσες, έχει αρκετές πιθανότητες επιτυχίας και είναι σίγουρο ότι θα σου φτιάξει την διάθεση (και όχι μόνο, ειδικά βλέποντας την photo της).

Check It!!

Τα Καλύτερά Μου Για Το Πρώτο Μισό Του 2009

10) Men - Off Our Backs (Pegase Remix)

Electropop αξιώσεων - και εκτός charts - από τους Men, μπλογκαρίστηκε ανελέητα από τους ανθρώπους που ψάχνουν το επόμενο 'κάτι' της μουσικής βιομηχανίας. Οι Pegase το ταξίδεψαν σε μιαν άλλη διάσταση - μαζί του κι εμείς. Ας ελπίσουμε να μην τους καταπιεί καμμιά μαύρη τρύπα.

9) Jack Penate - Tonight' s Today

Τόσο cute φατσούλα που μπορεί να πάθεις ζάχαρο, τόσο ρετρό τραγούδια που θα νοσταλγήσεις τις παραγωγές του Stephen Hague και την pop των New Order αλλά και των Style Council (γίνεται), τόσο catchy που κάθε τραγούδι του δίσκου του είναι κι ένα υποψήφιο hit. Ίσως τον δω live μέσα στις επόμενες εβδομάδες στο Λονδίνο - yes!!! Ανακάλυψέ τον.

8) The Gossip - Heavy Cross (Fred Falke Remix)

Η Beth Ditto, τό' χω ξαναγράψει, είναι φωνάρα μεγατόνων! Μπορεί πάντα να μην μπορεί να βρει συνθέσεις αντάξιες του ταλέντου της αλλά αυτό δεν είναι μια τέτοια περίπτωση. Ο Fred Falke το απογείωσε δίνοντας, για άλλη μια φορά, έμφαση στα σωστά στοιχεία - κι ας επαναλαμβάνεται κάποιες φορές, κι ας διαφωνεί με το συγκεκριμένο ο φίλος μου ο Κ.

7) La Roux - In For The Kill (Lifelike Remix)

Η top 10 επιτυχία των (της ουσιαστικά) La Roux μ' αυτό αλλά και το no1 τους με το 'Bulletproof', επιβεβαιώνει το ενδιαφέρον του κόσμου και των δισκογραφικών για την σύγχρονη electro σκηνή. Το remix των Lifelike έχει την καλύτερη μπασογραμμή που άκουσα φέτος, έχει απίστευτο δυναμισμό και είναι καλύτερο κι απ' το αυθεντικό!!

6) Tiga - Shoes (Green Velvet Remix)

Kinky είναι η λέξη για να το περιγράψεις. Αηδιαστικά πιασάρικο και εμπνευσμένα απλό, με την φήμη της συμμετοχής της Madonna στα φωνητικά (μούφα) και μέσα από το 'Ciao!' είναι ότι καλύτερο έχει γράψει εδώ και καιρό - ειδικά αν σκεφτείς ότι ο αγαπημένος Καναδός έχει στηριχτεί πολύ στις διασκευές.

5) Little Boots feat. Phil Oakey - Perfect Symmetry

Είναι album track, το ξέρω, αλλά δεν έχει καμμία σημασία. Η συμμετοχή του μοναδικού Phil Oakey των υπεραγαπημένων Human League του δίνει αυτόματα κύρος και ένα cult status. Δεν ξέρω αν η Little Boots γίνει superstar - και ούτε με νοιάζει. Ξέρω όμως ότι στο ντεμπούτο album της έχει ένα υποψήφιο hit.

4) House Of House - Rushing To Paradise

Για να μην ξεχνιόμαστε: πάντα λάτρευα και λατρεύω την house, αλλά αν δεν ανανεωθεί, άστα να πάνε... Πήξαμε στα 'πριόνια' και στα άνευρα, ανέμπνευστα tracks. Σχεδόν jazz, με απίθανα soul φωνητικά και διάρκεια σχεδόν 13 λεπτά, αυτό είναι ότι καλύτερο υπάρχει στην dance σήμερα. Απλά συγκλονιστικό.

3) Cherry Complex - Drugs & Models (Demo Edit For MMTD)

Το 'Σύμπλεγμα του Κερασιού' θα είναι μάλλον το όνομα του group από την Θεσσαλονίκη που σου ζητούσα πριν λίγο καιρό να 'βαφτίσεις'. Μάλλον γιατί ακόμα δεν αποφασίστηκε. Το σίγουρο είναι ότι το τραγούδι αυτό είναι ένα μικρό αριστούργημα - και, πίστεψέ με, ο δίσκος τους θα έχει πολλά ακόμα!

2) Polly Scattergood - Other Too Endless (Vince Clarke Remix)

Θεωρητικά το επόμενο μεγάλο όνομα, στην πράξη όμως από τις αποτυχίες της χρονιάς, ειδικά για την δισκογραφική Mute που πόνταρε πολύ επάνω της - κι εγώ μαζί της. Άγνωσται αι βουλαί των αγοραστών. Αυτή η εκτέλεση από τον μάγο των Erasure είναι ένα μικρό pop-dance κομψοτέχνημα.

1) Annie - Anthonio

Αυτή η απλοϊκή ιστορία αγάπης (και σεξ) με θύμα μια ανυπεράσπιστη Βορειοευρωπαία και θύτη έναν σάτυρο Βραζιλιάνο θα διασκευαζότανε θαυμάσια στα Ελληνικά από την Αλέξια - του 80, για να μην παρεξηγούμαστε. Σε παραγωγή του Richard X είναι μακράν το καλύτερό μου single της χρονιάς so far.