skip to main |
skip to sidebar
Εδώ και καιρό φαινότανε το πράγμα, η κατάσταση χειροτέρευε καθημερινά, αλλά μόλις πριν μερικές μέρες συνέβη: έκλεισε (και) ο Πάτσης, ένα από τα παλιότερα και σημαντικότερα δισκάδικα του κέντρου της Θεσσαλονίκης. Το Metropolis παίζει μονοπωλιακά, τουλάχιστον μέχρι ν' ανοίξει το Public, κι αυτό δεν είναι ποτέ καλό (επίσης όλα ανεξαιρέτως έχουν απαράδεκτες τιμές - θα επανέλθω στο θέμα άλλη φορά). Ασε που και σ' αυτό βρίσκεις περισσότερα αντίτυπα του βιβλίου 'Twilight' απ' ότι του νέου cd του Πλούταρχου. Μην νομίζεις όμως, και έξω τα ίδια συμβαίνουν, στο HMV για παράδειγμα, του Λονδίνου. Το τέλος της δισκογραφίας όπως την ξέραμε (;). Μελαγχολώ κι αναπολώ. Στον Πάτση δούλευε ο Α και ο Ι, καλοί φίλοι κι οι δυο τους, από εκεί είχα πάρει κι εγώ πολλά βινύλια (τις καλές εποχές) και cds. Σαν χθες θυμάμαι όταν βρήκα εκεί το 'Halcyon' των Orbital. Είχα ξετρελαθεί με τ
ο 'Omen' (περισσότερο κι απ' το 'Chime') και είχα διαβάσει για το νέο τους single που σάμπλαρε το 'It' s A Fine Day' των Opus III. Δεν απογοητεύτηκα, το αντίθετο μάλιστα. Το αυθεντικό, τόσα χρόνια μετά, καταφέρνει να μην ακούγεται παρωχημένο. Στο καινούργιο τους greatest hits album με τίτλο 'Orbital 20' ο Tom Middleton (aka Cosmos) αναλαμβάνει να το ρετουσάρει με θαυμαστά αποτελέσματα! Το έκανε ένα house παραλίας, χαλαρό και γεμάτο απ' τις μυρωδιές ενός ατέλειωτου, ηλιόλουστου καλοκαιριού.
Η Karen O είναι η τραγουδίστρια των Yeah Yeah Yeahs και το 'All Is Love' ειναι πολύ απλά το τραγούδι που ντύνει μουσικά το τρέιλερ του 'Where The Wild Things Are', της νέας ταινίας του εκπληκτικού Spike Jonze. Για να καταλάβεις ότι δεν πρόκειται απλώς για ένα παιδικό, αλλά για ένα παραμυθένιο τραγούδι, θα χρειαστεί να μπεις στο youtube και να το δεις - αν δεν τό 'χεις κάνει εκατοντάδες φορές ήδη. Ξαφνικά είσαι τοσοδούλης, η ντουλάπα του δωματίου σου κρύβει έναν μπαμπούλα, αν απομακρυνθείς απ' τους γονείς σου στο δάσος θα την πατήσεις σαν τον Χάνσελ και την Γκρέτελ, το σκοτάδι κρύβει άγνωστες μορφές που σε απειλούν ή σου χαμογελάνε και ο κόσμος είναι η παιδική χαρά σου. Το τραγούδι είναι αξιαγάπητο σαν τα πλασματάκια της ταινίας και το περίμενε σαν μάννα εξ' ουρανού η μπλογκόσφαιρα - και όχι άδικα. Ελπίζω να νιώσω μαγεμένος (και όχι απογοητευμένος) κι απ' την ίδια την ταινία που ντεμπουτάρει στα σινεμά στις 16 του Οκτώβρη.
Το φετινό καλοκαίρι έφαγα ένα, σχεδόν ανεξήγητο για μένα, κόλλημα με την reggae. Οτιδήποτε ράθυμο, υπνωτιστικά αργό, με offbeat echo στα φωνητικά, από Marley μέχρι Sherwood, με χαλάρωνε και με ταξίδευε - και χωρίς πάφους, ε; Τυχαίο είναι που η πατρίδα της μουσικής αυτής είναι η Τζαμάικα; Θυμήθηκα πράγματα που είχα ν' ακούσω ή να παίξω, χρόνια ολόκληρα - από Wildski μέχρι Mad Professsor. Η reggae όμως εξακολουθεί να ζει και ν' αναπνέι σαν ένα μουσικό είδος του σήμερα, κι όχι προερχόμενο από το χρονοντούλαπο της ιστορίας, με συγκροτήματα σαν τους Dub Pistols - γι αυτό και το βαρβάτο dub στο όνομά τους. Μετά την συνεργασία με τον Terry Hall (ο οποίος πλέον άτυπα έγινε μέλος τους) σειρά είχε η Lindy Layton, η ξανθιά Αγγλιδούλα των Beats International και του #1 'Dub Be Good To Me', η οποία μετά από ένα πολύ καλό solo album (που όμως πήγε άπατο) εξαφανίστηκε! Πολύ χάρηκα που ξανασυναντήθηκα μαζί της σ' αυτό το, απροσδόκητα πιασάρικο, pop, ραδιοφωνικό και με δυνατότητες επιτυχίας, single των Dub Pistols!
Τι ωραία που ξεκινήσανε τα παλικάρια απ' την Γαλλία, με τα ηλεκτρονικά effects τους, την άψογη χρήση των moog και δουλειές σαν το 'Moon Safari' και το soundtrack της ταινίας 'Virgin Suicides'. Μετά κάτι τους έπιασε με την folk και κάπως σαν να μπήκαν στην εμμηνόπαυση. Το θέμα μ' εμένα είναι πως αν ερωτευτ'ω έστω κι ένα τραγούδι ενός συγκροτήματος δεν παύω ποτέ να έχω πίστη σ' αυτό και να περιμένω... κάτι. Το 'Sing, Sang, Sung' σαν πρώτο σινγκλάκι από τον νέο δίσκο τους 'Love 2', δεν είναι εντυπωσιακό (ως όφειλε;), έχοντας μια λίγο παρωχημένη αφέλεια που μοιάζει αταίριαστη με τις σημερινές ταχύτητες - δες μόνο πόσο γλυκερό δείχνει και το εξωφυλλάκι του ακόμα! Απ' την άλλη όμως έχει κι έναν παλιομοδίτικο λυρισμό που μπορεί και να σου κάνει το 'κλικ'. Τί να πω; Ίσως θα πρέπει να του αφεθείς και να μην χαρίζεται εύκολα σ' ένα κοινό που έχει μάθει σε ευκολίες. Πρέπει να κατηγορηθούν γι αυτό;
Καναδός (με Ιταλική υπηκοότητα) που πήρε στις πλάτες του εδώ και μερικά χρόνια την αναβίωση των crooners (ίσως και του Rat Pack). Ποτέ δεν ήμουν fan της σχολής ενώ απλά συμπαθητικό έβρισκα τον Harry Connick jr. που προσπάθησε να κάνει ακριβώς ότι και ο Μπουμπλέυ (όπως σωστά προφέρεται το όνομά του - γιατί έχω ακούσει στα ραδιόφωνα τέρατα). Αυτή η light εκδοχή της jazz για μοιραίες γυναίκες και τύπους με ρεπούμπλικες, είναι κάπως δεινοσαυρική για τα δικά μου γούστα και ξεπερασμένη όσο και η ποτοαπαγόρευση - δεν λέω το οικονομικό κραχ του 1929 γιατί μου φαίνεται ότι ξαναφλερτάρουμε μ' αυτό, σχεδόν έναν αιώνα μετά. Ο Michael Buble στις 9 Οκτωβρίου βγάζει νέο δίσκο με τίτλο 'Crazy Love', πρώτο δείγμα του οποίου είναι το 'Haven' t Met You Yet' που, και rock το λες, και country το λες, και πιο μοντέρνο απ' οτιδήποτε έχει κάνει το λες (τρόπος του λέγειν - μην περιμένεις και καμμιά φοβερή ανατροπή). Πάντως το παλικάρι είναι νόστιμο (όπως βλέπεις), έχει καταξιωμένη καριέρα και βλέπω ήδη τις Αμερικανιδούλες να (ξανά)σφάζονται στα πόδια του!
Καιρό είχα να βάλω κάτι σε classic, ε; Αρχές '90 κι ένα μυστήριο test pressing αρχίζει και δημιουργεί ντόρο στους κύκλους των djs - πράγμα πάντα καλό γιατί ακολουθείται από το ενδιαφέρον των δισκογραφικών εταιριών και συμβόλαια με τεράστια ποσά. 'Ou Est Le Soleil?' αναρωτιέται μια ανδρική (ψιλογνώριμη;) φωνή σ' αυτό το balearic classic που ουρλιάζει Ibiza από μακριά. Latin κιθάρες, πιανάκια, κόνγκας κι ένα χαλαρό bassline σ' αυτό το λιτό classic που επιμελήθηκε ο μεγάλος Shep Pettibone (η ιστορία της χορευτικής μουσικής από τα disco του δεύτερου μισού των seventies μέχρι τις pop παραγωγές για την Madonna στις αρχές του '90) για λογαριασμό του 'σκαθαριού' Paul McCartney (ήταν τελικά ο πιο ταλαντούχος του συγκροτήματος; - μέχρι σήμερα οι απόψεις διείστανται) γιατί αυτός κρυβότανε πίσω απ' αυτό. Πάντως είναι ένα anthem που ακούγεται ασύλληπτα μοντέρνο ακόμη και σήμερα και έντυσε αρκετά μεσημέρια και του φετινού μου καλοκαιριού κάτω από τον ήλιο της Χαλκιδικής.
Είναι αυτό που λέω, ότι καμμιά φορά σού 'ρχεται απο εκεί που δεν το περιμένεις... Φόλα οι Bad Lieutenant (και το κακό συναπάντημα) αλλά πιο New Order κι απ' τους New Order το remix του Lifelike στο νέο τραγούδι του Φινλανδού Baxter (πρωην Willy Baxter), 'Proof'. Μέχρι και μήνυση μπορεί να του κάνει ο Peter Hook για την χαρακτηριστική χρήση του μπάσου που απογείωσε τραγούδια σαν το 'Bizzare Love Triangle'. Ο Baxter είναι ένας πολυοργανίστας με παρελθόν στην pop σκηνή της χώρας του και συμμετοχές σαν κιμπορντίστας σε διάφορα συγκροτήματα. Το ντεμπούτο του σαν σόλο καλλιτέχνης το έκανε το 2007 ενώ μόλις τώρα κυκλοφόρησε και το ψηφιακό EP 'Proof'. Το θέμα είναι ότι ο Lifelike - που εδώ ακούγεται σαν τον Fred Falke - ξεπέρασε τον εαυτό του μ' αυτό το κομψοτέχνημα Ευρωπαϊκής electropop με μια αύρα από την θρυλική late '70's σκηνή του Sheffield. Είναι ιδέα μου ή ότι καλό ακούμε τα τελευταία χρόνια δεν προέρχεται από τις δύο μουσικές υπερδυνάμεις αλλά από χώρες σαν την Σουηδία, την Ισλανδία και, εσχάτως, την Φινλανδία;
Είναι μελαγχολικό να βλέπεις συγκροτήματα σαν τους New Order να ξεμαλλιάζονται σαν αντρόγυνα μετά από 30 χρόνια βαρετού, γεμάτου υποχωρήσεις, γάμου. Ο Peter Hook στέλνει φιρμάνει στον Bernard Sumner ότι διαλύει το συγκρότημα - για να του απαντήσει αυτός με την σειρά του: όχι, εγώ διέλυσα πρώτος το συγκρότημα. Και μετά τα γνωστά - άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη (οι δικηγόροι τρίβουν τα χέρια τους). Ο Bernard έφτιαξε ένα ακόμη mega-group μετά τους Electronic που είχε με τον Johnny Marr (και την συμμετοχή του Neil Tennant των Pet Shop Boys), μαζί με τους άλλους δύο απ' τους New Order και τον Alex James τον μπασίστα των Blur, τους Bad Lieutenant - σαν να λέμε 'κακός μπάτσος'. Ωραίο όνομα, λίγο δήθεν επαναστατικό και αρκετά εξυπνακίστικο, λίγο ποζάτο, αλλά μ' έναν λίγο χαβαλέ τρόπο. Η μουσική τους όμως αν κρίνω απ' το πρώτο τους single 'Sink Or Swim' που βγαίνει 21 Σεπτεμβρίου (για τον τίτλο του ισχύει ότι και για το όνομα του group) τα πράγματα είναι, αν όχι κακά, αδιάφορα. Θυμίζει λίγο και Monaco (side-project του Peter Hook πριν από μερικά χρόνια) στα κακά τους. Ή εγώ είμαι ξυνός σήμερα ή όντως τζάμπα μαζεύτηκαν τόσα ταλέντα για κάτι τόσο θλιβερά μέτριο.
Πιτσιρίκι (πολύ πιτσιρίκι όμως) με την μαμά στο Θυμέλη (αν θυμάμαι καλά) για διπλή προβολή: 'An American Werewolf In London' και 'Endless Love' (και ρομαντζάδα και τρόμος - δύο σε ένα που λένε). Τά 'κανε αυτά η μαμά. Απο αυτήν, και νωρίς-νωρίς, κληρονόμησα την αγάπη για τα θρίλερ. Τί θυμάμαι; Καταρχήν τον ήρωα απ' το πρώτο να ανακαλύπτει το τί του είχε συμβεί έξω από εκείνο το μοιραίο bar (όπου κάτι σμιχτοφρύδηδες έπαιζαν darts) και τη πρώτη του υπέρ-εντυπωσιακή και 'ουάου' μεταμόρφωση σε λυκάνθρωπο. Απ' την δεύτερη πάλι, θυμάμαι το πόσο συγκλονιστικά όμορφη ήτανε η Brooke Shields (ήθελα να την παντρευτώ) και την σκηνή με τον ερωτευμένο πρωταγωνιστή που κλείνεται στο δωμάτιό του και βάζει στην διαπασών το 'I Was Made For Loving You' των Kiss (classic). Αυτό ήτανε το rock για μένα τότε - άντε και Doors και Eagles. Για τους Kiss όμως ένιωθα αλλιώς. Ήτανε κι η μαγεία των καλυμμένων από make-up προσώπων τους - έχω ντυθεί και Gene Simmons κάποιες απόκριες αρκετά φεγγάρια πριν. Έκτοτε η μπάντα έβγαλε το μακιγιάζ και έδειξε το (μεσήλικο) πρόσωπό της. Πάει η μαγεία. Αυτοί οι Kiss που λες, επιστρέφουν με νέο album, το 'Sonic Boom' που κυκλοφορεί στις 6 Οκτωβρίου. Πρώτο single μέσα από εκεί το 'Modern Day Delilah'. Βαρετό, ξεπερασμένο, οπισθδρομικό, ήδη χασμουριέμαι κι ετοιμάζομαι για ύπνο. Ο μόνος λόγος που το ποστάρω είναι γιατί θυμήθηκα την μαμά μου και τις εξόδους μας όταν ήμουνα παιδί...
Πολύ απλά, ένα από τα καλύτερα τραγούδια των eighties στην αυθεντική του εκτέλεση από τους Art Of Noise, το group υπερπαραγωγή της θρυλικής ZTT στο οποίο συμμετείχαν ο Trevor Horn, η Anne Dudley, ο Gary Langan και ο Paul Morley. Αυτό ήταν το τραγούδι που χόρεψε στον (πρώτο) γάμο της η Madonna με τον Sean Penn. Μινιμαλιστικό αλλά και επικό συνάμα, έγραψε την δική του ιστορία παρόλο που ποτέ δεν έγινε τεράστια επιτυχία. Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάθε φορά που το ακούω η μελωδία του κάμπτει όλες τις συναισθηματικές αντιστάσεις μου, κάνοντάς με ευάλωτο και τρωτό (fuck). Ακόμα και στην άθλια εκτέλεση των Γερμανών C.M.I. - μόνο δες τις φάτσες τους. Ευτυχώς οι Kut & Swel (ποιοί;;) τό 'σωσαν λίγο το πράγμα δίνοντάς του μια πιο τίμια (decent φίλε Κ) διάσταση και κρατώντας όλη την ευαισθησία του αυθεντικού. Θεωρητικά απευθύνεται στα clubs αν και πολύ αμφιβάλλω για το πόσο μπορεί να χορευτεί - αν και με λίγη καλή διάθεση μπορεί κάποιος να ξεφαντώσει ακόμη και με το 'Nothing Compares To You' (τρόπος του λέγειν).
Όπως συζητούσα μόλις χθες με τον φίλο μου τον Γ, η Mariah βρίσκεται στα όρια του να γίνει γραφική. Κοτζάμ μουλάρα, ενώ σαρανταρίζει εξακολουθεί να παριστάνει την μεγαλομπουμπούκα με τα baby-dolls κι όλα τα σχετικά αξεσουάρ. Επίσης το look 'είμαι έτοιμη να πρωταγωνιστήσω στην καινούργια παραγωγή των Brazzers παρέα με καμμιά δεκαριά αφροαμερικανούς' έχει καταντήσει βαρετό ακόμη και για κάποιον που λατρεύει τις τσόντες. Το 'Obsessed' ήταν το πρώτο single μέσα απ' το 'Memoirs Of An Imperfect Angel' - ή μήπως όχι; Μ' αυτά τα κωλο-downloads ο καθένας λέει ότι του φανεί αν δεν πάει καλά σε πωλήσεις. Πώς δεν ήτανε μωρο μου; Τότε γιατί του έκανες βιντεάκι και γιατί το έδωσες για remixes; Η εταιρία της δηλώνει ευθαρσώς ότι το 'I Want To Know What Love Is' (ναι, αυτό των Foreigner) θα είναι τελικά επίσημα-επίσημα, οπότε καλή ακρόαση σε άλλη μια πρωτιά (για να ευλογούμε και τα γένια μας) του musicmakesthedifference. Πάντως εμένα, χωρίς να με ξετρελάνει, μου άρεσε αρκετά γιατί βγάζει κάπως την AOR εϊτίλα του κανονικού και το κάνει ελαφρώς πιο σοφιστικέ και σαλονάτο.
'Rare as hells teeth' - μια από τις αγαπημένες μου Αγγλικές φράσεις (φυσικά χωρίς ακριβή μετάφραση στα Ελληνικά). Τρελά σπάνιο, δυσεύρετο, αυτό θα πει πάνω-κάτι και ισχύει στην περίπτωση αυτού του τραγουδιού που ποστάρω σήμερα. Το έπαιξε ο Matt Helders σαν καλεσμένος στο show του Pete Tong της περασμένης Παρασκευής, κι από τότε το ψάχνουν όλοι. Οι Miike Snow (ναι, είναι 'οι' και μάλιστα με δεύτερο 'i' επίτηδες στο πρώτο συνθετικό του ονόματός τους - ουφ!) είναι τρεις, οι δύο εκ των οποίων είναι το δίδυμο παραγωγών Karlsson & Winberg. Με διαφορά το πιο overhyped σχήμα τον τελευταίο χρόνο για τους περισσότερους bloggers (με εξαίρεση ίσως μόνο το troktiko), τελικά δεν κατάφεραν να κάνουν κάτι εντυπωσιακό μιας και η βόμβα του πρώτου, ομώνυμου δίσκου τους το 'Animal' δεν πήγε καλά εμπορικά. Να σου πω την αλήθεια κι εγώ δεν τρελάθηκα και, ίσως κι από αντίδραση επειδή βαρέθηκα να διαβάζω παντού γι αυτούς, δεν το πρόσεξα και πολύ. Mea culpa. Τελικά είναι απίστευτο τραγούδι και μελλοντικό classic. Μέχρι τώρα η καλύτερη εκτέλεση ήταν αυτή του Fred Falke αλλά με τον Mark Ronson στην κονσόλα αντιλαμβάνεσαι ότι μιλάμε για άλλες πιθανότητες επιτυχίας. Η εκτέλεσή του είναι reggae με στοιχεία ska, πολλά φυσικά όργανα και πολύ, πολύ φιλική προς ραδιόφωνα, bars, κτλ. ;Μια ακόμα αποκλειστικότητα εδώ στο musicmakesthedifference. Μην αναρωτιέσαι που το ξετρύπωσα ενώ δεν υπάρχει πουθενά, απλά απόλαυσέ το!.
Ζηλεύω τον Steve Angello. Καταρχήν κάνει ότι κάνω, μόνο που αυτός 'παίζει' σε παγκόσμια κλίμακα. Παράτησε πρόσφατα την Ευρώπη για χάρη των λυγερόκορμων κοριτσιών που κυκλοφορούν στο Los Angeles όπου περνάει τον περισσότερο καιρό του. Επίσης είναι μέλος της 'Σουηδικής μαφίας' μαζί με τα άλλα γνωστά καλόπαιδα. Lucky bastard! Γι αυτό και σ' όλες τις φωτογραφίες του έχει το ύφος γκουρού σε νιρβάνα - επίσης έτσι όπως μάκρυνε το μαλλί του μοιάζει σαν γιεγιές ξεχασμένος από παλιότερες δεκαετίες (και σαν τον Willie Nelson σε νεαρότερη ηλικία τον λες)... Το νέο του τραγούδι 'La Candela' είναι ξεκάθαρα εμπνευσμένο από τον Michel Cleis και τα ethnic chants (και την επιτυχία, να προσθέσω) του 'La Mezcla' - του οποίου μάλιστα έχει κάνει κι ένα re-edit. Το γαμώτο στην ιστορία είναι ότι ετοιμάζεται να βγει τώρα, αρχές Φθινοπώρου, ενώ θα ήθελα να το είχα λιώσει στα καλοκαιρινά sets μου γιατί το κομμάτι φωνάζει Καραϊβική, ψιλή άμμο, κοκοφοίνικες και coctails με βάση τον φρέσκο χυμό καρύδας (τώρα και bar-tender). Αποκλειστικότητα του musicmakesthedifference.
Την εποχή που τους ανακάλυψα ήμουνα κολλητός με τον Χ και μάλιστα είχαμε αγοράσει μαζί το 'Blue Lines' από το Adrians, ένα δισκάδικο στο Wickford, λίγο έξω απ' το Λονδίνο. Εγώ είχα πάρει το ltd βινύλιο (από τότε, από πάντα, άρρωστος συλλέκτης) με ένα μεγάλο φάκελο από ανακυκλωμένο χαρτί, με το γνωστό logo, που απ' έξω έγραφε μόνο Massive. Το 'Attack' τότε θεωρήθηκε εμπρηστικό λόγω του πολέμου στον Κόλπο και αφαιρέθηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Σου λένε, πώς να πει ο παραγωγός στο ραδιόφωνο την λέξη 'επίθεση'; Έτσι είναι οι Άγγλοι, πρώτα την κάνουν και μετά τους βγαίνουν οι ευαισθησίες στο πως θα πουν την λέξη. Πρέπει να σου πω ότι από τότε θεωρώ ότι οι Μπριστολιανοί φίλοι μας έχουν ακολουθήσει, όχι ακριβώς την κατιούσα αλλά μια πορεία πιο σκοτεινή απ' ότι θα περίμενα - ή θα ήθελα. Απ 'τον Άι-Βασίλη φέτος ζήτησα να τους δώσει φώτιση για λιγότερες κιθάρες, λιγότερο θόρυβο και να στείλει για ύπνο την rock πλευρά τους. Και μ' άκουσε. Το νέο τους EP με 4 νέα τραγούδια βγαίνει τον Οκτώβρη (περιλαμβάνoντας συνεργασίες με την Martina Topley-Bird, τον Guy Garvey των Elbow και τον συνήθη ύποπτο Horrace Andy που απλώνει την σκιά του πάνω απ' το πρώτο τραγούδι που διέρρευσε, 'Splitting The Atom') ενώ το album τον Φλεβάρη του 2010 - με το καλό. Από αυτό το δειγμα έχω την αίσθηση ότι θα είναι αριστούργημα! Εσένα πώς σου φάνηκε;
Χλιαρό, ζεστό, καυτό - περισσότερο κι από 'καυτό' είναι το Νεοϋορκέζικο label DFA (LCD Soundsystem, Hercules & Love Affair, Hot Chip, Holy Ghost! και ο κατάλογος συνεχίζεται...) το οποίο γιορτάζει την 100στή κυκλοφορία του (να τα χιλιάσουν, άξιοι, άξιοι!) με το 12" 'Fire Eyes' των Αυστραλών (τώρα περισσότερα συγκροτήματα από ποτέ - μα τί γίνεται 'down under';) Canyons. Τα παιδιά είναι ταλαντούχοι djs που αγαπούν τις δισκοθήκες των γωνιών τους και τιμούν την house κουλτούρα και παραγωγούς σαν τον Todd Terry ('Can You Feel It?'), που σημαίνει, συγκοπτόμενα beats, πιανάκια και λούπες που θυμίζουν Factory, Troll και Cocus. Η DFA είναι ένα ολόκληρο πακέτο από καλλιτέχνες, djs και παραγωγούς που ότι κάνει το κάνει από μεράκι και αγάπη για την καλή house και αυτό από μόνο του, ανεξάρτητα απ' το αν είναι του στυλ σου ή όχι, είναι άξιο σεβασμού και εξαιρετικά σπάνιο - ειδικά σήμερα που η δισκογραφία όπως την ξέραμε αργοπεθαίνει...
Ποτέ δεν ψήθηκα ιδιαίτερα με τον Burns παρόλο που όλοι τον πούλησαν σαν τον νέο Mylo αλλά πόσους ακόμα Μεσσίες να σηκώσει αυτή η έρημη η electropop; Έχω ακούσει τόσα βαρετά και ανούσια βζζζ, μπλινγκ, τσαφςςς, που μου αρκούν για όλη μου την ζωή κι αυτός ο τύπος δεν μου άρεσε γιατί είχε έλειψη μελωδικότητας στις, κατά τ' άλλα άρτιες, παραγωγές του. Το 'Teknique' είναι ένα απ' τα τραγούδια που περιέχει το EP που μόλις κυκλοφόρησε και που περιέχει 3 καινούργια tracks κι ένα remix απ' τον Fred Falke. Δεν ξέρω γιατί αλλά με το που το άκουσα μ' άρπαξε απ'τα μούτρα με μια επιθετικότητα κι έναν φρενήρη ρυθμό που χρωστάει πολλά, τόσο στην πρώιμη φάση της techno (βλέπε Derrick May) όσο και στα piano house των αρχών του '90 - τα οποία, παρεπιπτόντως, επιστρέφουν δριμύτερα. Αξίζει να δεις και στο vimeo το αριστουργηματικό κλιπάκι του, σκηνοθετημένο απ' τον Thomas Bachellier -μιά πιο zeros εκδοχή του 'Μίσους' του Mathieu Kassovitz.
Ο ντόρος που δημιουργήθηκε γύρω απ' αυτό το τραγούδι τελευταία ήταν τεράστιος! Σχεδόν κράσαρε το beatport χθες με το που, επιτέλους, κυκλοφόρησε! Ύποθέτω έχει να κάνει με την έλειψη καλών vocal house τραγουδιών, όπως βαρέθηκα να λέω τελευταία. Το έπαιξε ο Morillo στο essential mix του για το BBC, και έκτοτε το ψάχνει η υφήλιος! Το καλό με το 'Say The Word' (καμμιά σχέση με το anthem 'The Word Is Love' των Voices Of Life) είναι ότι εκτός απ' το ότι αποτελεί την συνεργασία δύο house θρύλων, είναι το ότι είναι γλυκό εξαιτίας των υπέροχων φωνητικών της Maboo, είναι ταυτόχρονο και σκληρό για τις δύσκολες εκείνες ώρες που ο dj για να γεμίσει το πρόγραμμά του θα πρέπει να βάλει και κάτι άλλο εκτός απ' τα γνωστά Ρουμάνικα με τα ακορντεόν. Κολλητικό σαν την γρίππη των χοίρων (άνοστο αστείο που κάνουν όλοι οι bloggers τελευταία για τα τραγούδια που τους αρέσουν - πιο κρύο κι απ' τις θερμοκρασίες της Σιβηρίας) νομίζω ότι θα παίξει και στην χώρα μας αρκετά - αν φιλοτιμηθούν κι ασχοληθούν μαζί του οι άνθρωποι που πρέπει...
Ας πούμε ότι ανακάλυψες το blog μου τυχαία (άσε που δεν βγαίνει στην αναζήτηση στο Google - μου την πέσανε άπειρες φορές οι δισκογραφικές οπότε το αφαίρεσα απ' τις μηχανές αναζήτησης) ή σου μίλησε κάποιος γι αυτό ή το δοκίμασες επειδή διάβασες κάτι στο Facebook, οκ. Λογικό και μέσα στο παιχνίδι το να μπαίνεις και να κατεβάζεις ότι, φαινομενικά, σ΄ενδιαφέρει. Στο φαινομενικά είναι η διαφορά. Άλλη μια φορά έχω γράψει για το θέμα. Καταλαβαίνω το να μην διαβάζεις τα κείμενα (δεν έχεις χρόνο), το να μην αφήνεις comments (βαριέσαι ή δεν θες να προδοθείς ότι με διαβάζεις - ναι, λόγω επαγγελματικού ανταγωνισμού κάποιοι αισθάνονται έτσι) αλλά δεν καταλαβαίνω το να μην κατεβάζεις κάτι μόνο και μόνο επειδή σου είναι άγνωστο. Είσαι μουσικόφιλος, σωστά; Πώς θ' ανακαλύψεις λοιπόν κάτι το καινούργιο; Οι The Phenomenal Handclap Band είναι ένα οκταμελές σχήμα από την Νέα-Υόρκη (σαν μέλη αίρεσης μοιάζουν - ή σαν να ξέμειναν από το Woodstock) και το 'You' ll Disappear' έχει κάτι το χίπικο, το αθώο, το ανέμελο, κυρίως λόγω των φωνητικών αλλά και των ψυχεδελικών 'γουά-γουά' στις κιθάρες - ειδικά στην αυθεντική βερσιόν. Αυτή του Ilya Santana όμως, είναι τόσο... Aeroplane που θα πάθεις! Thanx E!
Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει στην Αττική τα τελευταία 24ωρα! Μένω άφωνος από την πολιτική αναισθησία των ηθικών αυτουργών αλλά ακόμα περισσότερο με σοκάρει το γεγονός ότι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα βρίσκονται στην θέση των θυμάτων, θα ξαναψηφίσουν τους ίδιους πολιτικούς! Φυσικό είναι. Βρίσκουν και κάνουν. Τελικά ο κάθε λαός έχει όντως την κυβέρνηση που του αξίζει. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Ήμουν έτοιμος να ποστάρω κάτι τύπου 'Burn Baby, Burn (Disco Inferno)' αλλά νομίζω ότι το, χοντροκομμένα σαρκαστικό, χιούμορ μου θα καταλάβαιναν πολύ λίγοι οπότε αρκούμαι σε κάτι άσχετο αλλά σημαντικό. Τρίτο single για τους Royksopp μέσα από το 'Junior' και, όπως το περίμενα, είναι το μελαγχολικά χορευτικό 'This Must Be It' με τα spooky φωνητικά της Karin Dreijer Αndersson (The Knife, Fever Ray κτλ). Το θέμα βέβαια είναι η επιλογή των remixers και για την δουλειά αυτή κάλεσαν τον Rex The Dog (συμβατική επιλογή) και τον hot Γάλλο Maxime Dangles που θα τους δώσει το απαραίτητο hype. Η εκτέλεσή του είναι γεμάτη ήχους video παιχνιδιών (τιμημένη Atari!) ενώ προς το τέλος της έχει έναν υπέροχα ενοχλητικό ήχο, σαν κάποιος να χτυπάει το θυροτηλέφωνό σου ενώ είσαι έτοιμος να κοιμηθείς (χωρίς να υπάρχει τίποτα το υπέροχο στο να συμβαίνει αυτό). Σημερινή αποκλειστικότητα (για μερικές ώρες φαντάζομαι) του musicmakesthedifference.
Παραγωγές για Empire Of The Sun, La Roux, Sharam Jay και Kris Menace, τελευταία οι Joe & Will Ask? κάνουν περισσότερο buzz από ένα εκνευρισμένο σμάρι από μέλισσες. Έχουν αυτό το ηλεκτρονικοακουστικό κάτι στον ήχο τους που κάνει τα τραγούδια τους ακαταμάχητα χορευτικά όμως μ' έναν νωχελικό τρόπο - σαν να χορεύεις με το ζόρι - ενώ εμφανησιακά, όπως όλα τα σχήματα της γενιάς τους, θυμίζουν nerd κολλεγόπαιδα. Έχουν κυκλοφορήσει και κάτι EP's, όχι όμως πολύ σημαντικά - βέβαια αν γίνουν διάσημοι σε λίγα χρόνια θα μοσχοπουλιούνται στο Ebay (τύπου Lemon Jelly κτλ). Το νέο τους single είναι αρκετά pop, πιο σκληρό απ' τα συνηθισμένα τους και τόσο πιασάρικο που μπορεί να κάνει το 'κλικ' στην αγορά και να τους στέψει 'next big thing'. Το υλικό της νίκης και της επιτυχίας ίσως και να είναι από ύφασμα και το 'Fabric Of Win' με τα, σχεδόν εκνευριστικά κολλητικά, γυναικεία φωνητικά του, να γίνει mega hit! Άσχετο: η μπασογραμμή του δεν είναι techno αρχές nineties και εντελώς R & S;
Εδώ και καιρό φαινότανε το πράγμα, η κατάσταση χειροτέρευε καθημερινά, αλλά μόλις πριν μερικές μέρες συνέβη: έκλεισε (και) ο Πάτσης, ένα από τα παλιότερα και σημαντικότερα δισκάδικα του κέντρου της Θεσσαλονίκης. Το Metropolis παίζει μονοπωλιακά, τουλάχιστον μέχρι ν' ανοίξει το Public, κι αυτό δεν είναι ποτέ καλό (επίσης όλα ανεξαιρέτως έχουν απαράδεκτες τιμές - θα επανέλθω στο θέμα άλλη φορά). Ασε που και σ' αυτό βρίσκεις περισσότερα αντίτυπα του βιβλίου 'Twilight' απ' ότι του νέου cd του Πλούταρχου. Μην νομίζεις όμως, και έξω τα ίδια συμβαίνουν, στο HMV για παράδειγμα, του Λονδίνου. Το τέλος της δισκογραφίας όπως την ξέραμε (;). Μελαγχολώ κι αναπολώ. Στον Πάτση δούλευε ο Α και ο Ι, καλοί φίλοι κι οι δυο τους, από εκεί είχα πάρει κι εγώ πολλά βινύλια (τις καλές εποχές) και cds. Σαν χθες θυμάμαι όταν βρήκα εκεί το 'Halcyon' των Orbital. Είχα ξετρελαθεί με τ
