Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2009

Gossip - Love Long Distance (Riva Starr Remix Vocal Mix)

Και μια ωραία πρωία τα ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης (και της Αθήνας) ανακάλυψαν την Beth Ditto και τους Gossip. Το 'Heavy Cross' είναι το hot τραγούδι του σήμερα και ανάμεσα σε Χατζηγιάννη και Van Buuren τα ινστιτούτα αισθητικής της χώρας εντάξανε και αυτό στα αγαπημένα τραγούδια των μανικιουρίστ (ακούγεται ευχάριστα και στο σολάριουμ). Θα μου πεις: ρε μαλάκα, πάλι γκρίνιαζες τις προάλλες για την μουσική των playlists και την γκάμα τους που είναι περιορισμένη, τώρα παίζουν αυτό που είναι κομματάρα και πάλι γκρινιάζεις, τί θες τέλος πάντων; Η αλήθεια είναι πως θά 'χες δίκιο - αν ήτανε η αρχή μιας διαφορετικής νοοτροπίας και όχι μία παραδρομή των φυσικών τους επιλογών. Γιατί η αλήθεια είναι πως στην ραδιοφωνική πραγματικότητα (που φτιάχνει τις επιτυχιές - με φωτεινές εξαιρέσεις δυο-τρία παραδείγματα) δεν κουνιέται φύλλο. Απόδειξη; Ούτε καν θ' ασχοληθούν με το νέο single του συγκροτήματος 'Love Long Distance'. Χεστήκαμε - για να το θέσω κομψά. Είμαστε δυο, είμαστε τρεις... και σιγά-σιγά ίσως αλλάξουν τα πράγματα. Το remix των Riva Starr είναι ένα απλό και λειτουργικό disco για κορίτσια που αγαπάνε κορίτσια - και αγόρια που αγαπάνε την Beth.

Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2009

Pet Shop Boys - Did You See Me Coming? (Vibelicious Not So Obvious Mix) EXCLUSIVE

Πώς γίνεται και το σημαντικότερο, αμιγώς pop, συγκρότημα στον κόσμο κάνει τόσο λανθασμένες επιλογές singles είναι ένα από τα μεγάλα μουσικά μυστήρια που θα απασχολήσουν τους ιστορικούς του μέλλοντος. Τί πίνουν εκεί στο γραφείο της Λονδρέζικης E.M.I. (Parlophone); Ποιός επέμεινε να βγάλουν το 'Liberation', το 'I Wouldn' t Normally Do This Kind Of Thing' και τόσα άλλα από τα μέτρια του καταλόγου τους, θα σε γελάσω. Έχουν το 'The Way It Used To Be' μέσα στο 'Yes' και μου βγάζουν το 'Did You See Me Coming?' περιμένοντας κιόλας να πάει καλά; Ήμαρτον! Και μετά θα ψάχνουν τα επόμενα Brit Awards για να κάνουν εντυπωσιακό comeback (όχι πάντως ότι τους είναι και απαραίτητο μετά από τόσα χρόνια καριέρας). Για την ιστορία: υπάρχουν τρία (τγία) remixes του Vibelicious στο Αμερικάνικο promo cd single που μόλις απέκτησα, όλα τους ακυκλοφόρητα, και το καλύτερο απ' αυτά είναι η σημερινή αποκλειστικότητα του musicmakesthedifference.
Check It!!

Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2009

Massive Attack feat. Tunde Adebimpe - Pray For Rain EXCLUSIVE

Δεν ήθελα να δω τον τέταρτο κύκλο του 'Prison Break' εξαρχής. Για την ακρίβεια το σταμάτησα στον τρίτο όταν έλαβε ο Lincoln το πακέτο με το κεφάλι της Sarah. Άνθρωπος είμαι. Γύρισε το μυαλό μου. Ήταν υπερβολικά σαδιστικό (αυτό από μόνο του δεν με χαλάει) αλλά χωρίς λόγο. Πριν 4 χρόνια όταν ξεκίνησα να βλέπω τον πρώτο κύκλο είχα πάθει πλάκα. Κατεβάζαμε και βλέπαμε, κατεβάζαμε και βλέπαμε, μάλιστα πολλές φρές πριν καν βρούμε υπότιτλους. Τόση πόρωση. Τόση αγωνία. Με τον δεύτερο, λίγο χαζολογούσαμε με τις σεναριακές τρύπες, ήταν και λίγο τιμής ένεκεν, έπρεπε να βλέπουμε κάτι και στο ενδιάμεσο απ' το 'Lost'... Ο τέταρτος δεν με απασχόλησε γιατί δεν είχα σκοπό να τον δω. Αλλά τον είδα - όταν θέλει το στεφάνι σου, υποχωρείς, τί να κάνεις; Δεν ήταν κακός, απλά ήταν ότι νά 'ναι. Μπορούσες ξεκάθαρα να δεις τις επιρροές από το 'Reservoir Dogs' (στα μισά επεισόδια γυρνάνε στο Miami ντυμένοι σαν τους πρωταγωνιστές του Tarantino), από 'Mission Impossible' (η αρπαγή της Scylla) και πάρα πολλές ακόμη για να τις κατονομάσω. Είχε πλάκα και θα ήταν ακόμη καλύτερος αν δεν έδινε ο σεναριογράφος την λύση μ' έναν απο μηχανής Θεό μέσα σε λίγα λεπτά κι αν δεν πρόσθετε την μελούρα (αν δεν το είδες σταμάτα να διαβάζεις) με τον θάνατο του Michael και το in between των τεσσάρων χρόνων. Έτσι αποχαιρέτησα 18 ώρες απ' την ζωή μου. Αυτό είναι άλλο ένα τραγούδι μέσα απ' το νέο EP των Massive Attack, για το οποίο έχω ξαναγράψει, και είναι εξίσου φανταστικό. Νομίζω πως ο νέος τους δίσκος θα είναι ο καλύτερός τους απ' την εποχή του 'Protection'.

Antoine Clamaran - When The Sun Goes Down (Abel Ramos Villeurbanne With Love Mix)

Ανέκαθεν μου ήταν αδιάφορος ο Antoine Clamaran, για να το πω ευγενικά - αντιπροσώπευε ότι ακριβώς μ' εκνευρίζει στην χορευτική σκηνή που έχει πέραση στην Ελλάδα. Δώσε πριόνια, drum rolls, ποδοβολητά και φασαρία στον Έλληνα και πάρ' του την ψυχή - ειδικά αν συνδυάζεται με ξέκωλα που χορεύουν σαν στριπτιζούδες πάνω στο bar (όπως έλεγε κι ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, 'ψάχνοντας για την κορυφαία βίζιτα της ζωής τους που είναι ο γάμος'). Γι αυτό και βλέπεις να γίνεται αυτό που γίνεται στους progressive djs και γνωρίζει κι η κουτσή Μαρία (δεν θα ξαναπώ τον Tiesto) τον John Digweek ενώ έχει μαύρα μεσάνυχτα για τον Osunlade πχ. Ας είναι. Τα πρόβατα με τα πρόβατα (κι οι λύκοι με τους λύκους). Το καινούργιο του τραγούδι όμως, το 'When The Sun Goes Down', είναι ένα πολύ ανάλαφρο, σχεδόν φρενήρες μετά την μέση, πιάνο-house που, ενώ θυμίζει ένα εκατομμύριο παλιά πράγματα, δεν μυρίζει ναφθαλίνη. Ίσως και νά 'ναι θέμα remixer (Abel Ramos) και αν ακούσω το κανονικό να αηδιάσω - who knows.

Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2009

Mika - Rain EXCLUSIVE

Ο Mika είναι απίστευτος. Δεν υπήρχε πιθανότητα να απογοητευτώ απ' το νέο του album 'The Boy Who Knew Too Much' - και λέγοντας αυτό αντιλαμβάνομαι ότι χάνω το όποιο ίχνος αντικειμενικότητας. Ήμουν σίγουρος ότι θ' ακούγεται όπως ακούγεται, όπως το προηγούμενό του, όπως... Mika. Είναι απόλυτα φυσιολογικό, αυτός είναι ο Mika, ένα πολύχρωμο τσίρκο, ένας Freddie Mercury wannabe, ένας μετροσέξουαλ που δανείζεται ρετάλια από περασμένες δεκαετίες και απ' αυτά φτάχνει υψηλή ραπτική. Το μουσικό του καλειδοσκόπιο μοιάζει οικείο, εύκολο, ίσως και απλοϊκό, αλλά δεν είναι. Αυτό που φτάνει στ' αυτιά και την ψυχή σου είναι φρέσκο και αναζωογονητικό. Θυμίζει αλλά δεν είναι ίδιο. Το πιο σημαντικό; Κανείς δεν κάνει ότι κι αυτός σήμερα. Ποιός άλλος θα μπορούσε να βγάλει ένα single σαν το 'We Are Golden'; Μέσα στον δίσκο του (πιο πολυδιάστατος απ' τον προηγούμενο) θα βρεις rock, calypso, pop, latin, musical, gospel ακόμη και r'n'b (η Beyonce θα μπορούσε με άνεση να πει μαζί του το 'Blame It On The Girls' με μια ανεπαίσθητη αλλαγή στην ενορχήστρωση - ταιριάζουν ακόμη και τα λόγια)! Για τους λάτρεις όμως του 'Relax' (το πιο πολυακουσμένο του τραγούδι στην χώρα μας) διάλεξα να ποστάρω το πιο 'έτοιμο hit' του δίσκου, το 'Rain'. Σοφιστικέ, χορευτική pop στα καλύτερά της.

VV Brown - Game Over (Chris Kaeser Mix)

Η VV Brown ίσως και να έκανε μεγάλη καριέρα, ίσως και να βρισκότανε κάπου εκεί ψηλά δίπλα στην Lady Gaga και της άλλες pop σταρλετίτσες - αν δεν ήτανε γλωσσού. Πήγε να τα βάλει με το BBC κατηγορώντας το ότι δεν παίζει τα τραγούδια της. Που πας μαμζέλ; Δεν είδες τι έπαθε ο Boy George που οι Culture Club για το (εκδικητικό) Βρετανικό ραδίοφωνο είναι άγνωστες λέξεις κι αυτός το φυσάει και δεν κρυώνει; Μετά το ημιαποτυχημένο (ή ημιπετυχημένο, εξαρτάται πως βλέπεις το ποτήρι) 'Shark In The Water' μέσα απο το ντεμπούτο της 'Travelling Like The Light', σειρά έχει το 'Game Over' με μια σειρά remixes για κάθε γούστο. Του Chris Kaeser έχει πιο πολλή πλάκα γιατί είναι παιχνιδιάρικο και ενώ κάνει αυτό που σιχαίνομαι (ξεκινάει house, γίνεται mid και μετά ξανά house - σαν το 'French Kiss') έχει μια ηλεκτρονικοτράϊμπαλ (τί;) διάθεση που το κάνει πολύ-πολύ χαρούμενο. Δεν πέφτεις και στα πατώματα (έχω καιρό να πέσω) αλλά για να παίζει ενώ ταυτόχρονα μαγειρεύεις παύλα κάνεις μπάνιο παύλα χαζεύεις κάτι στην τιβί, είναι μια χαρά!

Unclubbed feat. Lizzy Pattinson - Sing It Back (Moloko Cover)

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο. Ήταν ο φίλος μου Γ που κατέβηκε στην Αήνα για τους MGMT. Άκουσα σχεδόν ολόκληρο το 'Kids'. Κανονικά ίσως έπρεπε να του έκλεινα το τηλεφωνο. Ήταν σχεδόν σαδιστικό. Ήθελα να κατέβαινα κι εγώ. Θα μου πεις εμείς σήμερα είχαμε την Monika, δεν θα έπρεπε να γκρινιάζω, σωστά; Όπως έλεγε κι ο φίλος Τ τις προάλλες σ' ένα comment, η 'πιο ερωτική πόλη' δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την Αθήνα. Ναι. Και μετά ξύπνησα από την φασαρία - ο Tiesto έπαιζε το 'Traffic' ενώ παραδίπλα ο Πετρέλης τον ικέτευε 'χτύπα κι άλλο, θα τ' αντέξω' (για εμάς πάλι δεν παίρνω και όρκο)... Η πόλη μας (μου) είναι για τους James, τον Χατζηγιάννη και, εσχάτως, για τον Parov Stelar (που προστέθηκε στο πάνθεων των μεγάλων - ίσως μετακομίσει και στην Καλαμαριά, μην τον τρώνε τα πήγαιν' έλα). Όι Unclubbed είναι ένα, περισσότερο project και λιγότερο συγκρότημα, που διασκεύαζει χορευτικά hits παρελθόντος χρόνου σε lounge στυλ. Δεν είναι της σειράς και απόδειξη είναι το ότι στο cd τους συμμετέχουν ονόματα σαν τον Roachford και την Sam Obernik. Άκου μόνο πως έκαναν το 'Sing It Back' των Moloko μαζί με την Lizzy Pattinson.Check It!!

Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2009

Moby - Mistake (Funkagenda Mix) EXCLUSIVE

Για το τελευταίο σινγκλάκι του Moby, στην δική του δισκογραφική εταιρία παρακαλώ, έχω ξαναγράψει. Το βρίσκω απλά υπέροχο, από τα καλύτερα του 2009 για την ακρίβεια. Ο γλυκύτατος, κοντούλης, υπερ-πολιτικοποιημένος vegetarian μπορεί να μην έχει την φωνάρα αλλά έχει ψυχή και συναίσθημα που δεν βρίσκεις σε πάρα πολλούς φτασμένους καλιτέχνες - plus το ότι μπορεί και ερμηνεύει κάποια από τα τραγούδια του καλύτερα απ' οποιονδήποτε άλλο. Respect. Πίσω στο 'Mistake' το οποίο κυκλοφορεί στις 14 του Σεπτέμβρη αλλά για κάποιον περίεργο λόγο τα promos του πιάνουν ανεξήγητα υψηλές τιμές στο (fuckin') Ebay. Η εκτέλεση του Lifelike εξακολουθεί να είναι η καλύτερη αλλά αν πρόκειται για κάτι πιο ανεβαστικό, πιο house, το remix του Funkagenda είναι αυτό που ψάχνεις - αν και, ας μην κοροϊδευόμαστε, πώς να γίνει χορευτικό αυτό τραγούδι; Η παραγωγή δεν θυμίζει προηγούμενες δουλειές του, ξεκινάει με έγχορδα και φωνητικά μέχρι που σκάει ένα στακάτο beat στο στυλ των Black Legend. Για άλλη μια φορά απίθανο εξώφυλλο - we love little idiot!!!!

One Republic - All The Right Moves

Έχω αδυναμία σε πολλά πράγματα που τρώγονται αλλά παραδόξως όχι στα παγωτά. Προτιμώ πχ ένα σιροπιαστό απ' τον Χατζή, από ένα παγωτό από το Freggio (υπερεκτιμημένο - και το μαγαζί και το παγωτό ως γλύκισμα). Δεν πεθαίνω για τα Δωδώνη (αν και είναι συμπαθητικά) ούτε και για τα Ben & Jerry' s τα οποία περίμενα να έρθουν στην Ελλάδα για να τα δοκιμάσω σαν τρελός! Τα Kayak επίσης δεν μ' ενθουσίασαν με εξαίρεση ίσως το μέντα-κομματάκια σοκολάτας - μην παραξενεύεσαι, προκειμένου να πρωτοτυπήσουν, τα Χριστούγεννα έβγαλαν και γεύση κουραμπιέ (!). Τα καλύτερα πάντως, με διαφορά, είναι τα Haagen Dazs - και ειδικά το Dulce De Leche που είναι οργασμικό (αν και δυστυχώς δεν κυκλοφορεί σε σόλο κυπελάκι αλλά μόνο σε πακέτο των τεσσάρων διαφορετικών γεύσεων). Ένα τέτοιο τσάκισα πριν από λίγο, και μάλιστα ελαφρά τη καρδία, ακούγοντας το νέο single των One Republic και σκεπτόμενος ότι όλα τα μουσικά είδη πλέον έγναν ένα. Δεν υπάρχουν πια στεγανά. Το 'All The Right Moves' είναι ένα υβρίδιο rock-r'n'b, στο στυλ του 'Apologize' και γι αυτό θ' αγαπηθεί τα μάλα απ' τα ερτζιανά.

Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2009

Heather Johnson - Love Alive (Feliciano Vocal Mix)

Να επιστρέφεις απ' το τελευταίο καλοκαιρινό Σαββατοκύριακο και (σχεδόν) ξαφνικά να βρίσκεσαι σ' ένα φθινοπωρινό σκηνικό, με βροχές, χαμηλές θερμοκρασίες κι ένα ψυχοπλάκωμα που δεν σώζετε ούτε από τις ευχάριστες αναμνήσεις των τελευταίων μηνών. Βαρέθηκα και τον ήλιο και την ζέστη, δεν θέλω όμως ούτε βροχές και κρύο, με ποιον ή με τι να τα βάλω δεν ξέρω. Γαμώτο. Ακούω μουσική και είτε ακούω την Άντζελα είτε την Madonna μου είναι το ίδιο και το αυτό. Ακούω κάτι classics για να φτιάξει η ψυχολογία, χορευτικά ως επί το πλήστον. Κάτι Joe Claussell, κάτι παλιά θεϊκά του Morales, κάτι Farley & Heller. Θυμήθηκα και τον Frankie Feliciano με τις 'reconstruction' μίξεις του, ένας Masters At Work 'wannabe'. Ακόμα βρίσκεται στις μουσικές μπίζνες ο Frankie, ένας από τους τελευταίους πιουρίστες. Διάβαζα και το τελευταίο DJ που προτείνει ανεπιφύλακτα το 'Love Alive' της Heather Johnson (ex-Ananda Project) και με μια διασκευή στην φαρέτρα της στο 'Love Is Stronger Than Pride' της Sade, έτοιμο hit - αμφότερα για λογαριασμό της ιστορικής King Street. Δική του είναι η εκτέλεση βόμβα που θυμίζει τα καλά vocal house των αρχών του '90 (σχεδόν καταντά κουραστικό να αποτελεί σημείο αναφοράς εκείνη η εποχή). Η αλήθεια είναι πως ένα πρόσχαρο λα-λα με κάνει πάντα να αισθάνομαι καλύτερα. Πολύ καλύτερα.

Fever Ray - Seven (CSS Remix)

Σ' έναν ωκεανό pop μετριότητας, βαρεμάρας και ομοιομορφίας, η Karin Dreijer Andersson φαντάζει σαν την σούπερ-ηρωίδα που ήρθε να μας σώσει απ' την ανία - είναι η μόνη που μπορεί, και παρακαλάμε, να το κάνει. Η φωνή της είναι ξεχωριστή και μαγική μ έναν ιδιαίτερο τρόπο που σε κάποιους ίσως αρέσει, σε κάποιος πάλι ίσως όχι, αλλά κανέναν δεν μπορεί ν' αφήσει ασυγκίνητο γιατί είναι μια φωνή με ταυτότητα. Fever Ray ονομάζεται το προσωπικό της, υπερφιλόδοξο και σκοτεινό όχημα μετά την συμμετοχή της στους Knife και τις συνεργασίες της με τους Royksopp. Να στο πω αλλιώς: το κορίτσι είναι 'αλλού', αλαφροΐσκιωτη μάγισσα που μοιάζει να βρέθηκε στην γη από ένα διεστρεμμένο συμπαντικό παιχνίδι. Φτάνει ν' ακούσεις ένα και μόνο τραγούδι της για να μην την ξεχάσεις ποτέ. Έχω ξαναγράψει γι αυτήν (οι αδυναμίες δεν κρύβονται) και το 'Seven' είναι το τελευταίο single μέσα απ' το ντεμπούτο της album σαν Fever Ray. Το νέο remix των CSS είναι κατά τι λιγότερο περίεργο, πιο uptempo και ηλεκτρονικό απ' το κανονικό - απολύτως εθιστικό.
Check It!!

Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2009

Mansion - Gasaida

Το 'Music Sounds Better With You' των Stardust είναι αναμφίβολα ένα από τα τραγούδια ορόσημα στην dance μουσική και κουλτούρα. Η επίδρασή του είναι ακόμα φανερή στην Γαλλική σκηνή - και όχι μόνο (κρίμα μόνο για τον τραγουδιστή του Benjamin Diamond που δεν έκανε τίποτα αξιόλογο μετά). Οι Mansion είναι ένα ντουέτο από τον Καναδά (αλλά δεν έγιναν ακόμη πρωταγωνιστές σε επεισόδιο του South Park, ούτε καν συνεργάστηκαν με την Celine Dion - χε, χε) ενώ ο ήχος της χορευτικής μουσικής που παράγουν είναι house με έντονη χρήση φίλτρων - viva la France! - με στοιχεία pop και γεμάτη οπτιμισμό. Έχουν κάνει remixes μεταξύ άλλων στο 'Mind Dimension' του Tiga και στο 'Pjanoo' του Eric Prydz ενώ το 'Gasaida' είναι το νέο τους τραγούδι που έχει όλα τα στοιχεία εκείνα που ίσως τους δώσουν το φιλί της διασημότητας. Πάντως για μένα είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια οδήγησης που άκουσα τα τελευταία χρόνια και εδώ σου τό 'χω στην full εξάλεπτη εκτέλεσή του!

Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2009

Bananarama - Voyage Voyage (Desireless Cover) EXCLUSIVE

Το κείμενο γράφεται ενώ στην τηλεόραση παίζει το 'Love Bites' - χωρίς ουσιαστικά να το παρακολουθεί κανείς στο σπίτι. Εγώ μόνο κολλάω και για άλλη μια φορά εντυπωσιάζομαι από την ανυπέρβλητη Ελληνική μαλακία (sorry για το λαϊκίστικο της έκφρασης). Μία ξανθιά χαζογκόμενα (πόσο στερεοτυπικό!) τρέχει τέσσερις γλειώδεις τύπους αθάνατου Έλληνα λεβεντομαλάκα (ξανα-μανά sorry). Νόμιζα ότι είχανε εκλείψει. Όπως νόμιζα και ότι είχαμε 2009. Και μετά είδα ότι είναι στον Αντέννα. Όλα εξηγούνται τελικά. Άμα είναι να παίξουμε 'back to the future' θα σε πάω εγώ στο 80 με καλύτερο τρόπο (ακόμα κι απ' το 'Ρετιρέ'). Θυμάσαι τις Bananarama; Υπήρξαν το πιο πετυχημένο γυναικείο συγκρότημα στην ιστορία. Τα τελευταία χρόνια έμειναν δύο, η Sarah και η Karen, και κυκλοφόρησαν κάποια πραγματάκια σε χώρες όπως η Γαλλία και η Ιαπωνία. Τώρα ετοιμάζονται να κατακτήσουν ξανά charts και νοσταλγούς με το single τους 'Love Comes' και το album 'Viva' που βγαίνει στην Αγγλία στις 14 του Σεπτέμβρη. Από εκεί και το 'Voyage Voyage' που είναι διασκευή στο eighties classic της Desireless. Όλο το feeling του αυθεντικού με μια πιο φρέσκια ενορχήστρωση (ευκαιρία να ξανακουστεί και να ξαναπαιχτεί), σημερινή αποκλειστικότητα του musicmakesthedifference.

Lolene - Sexy People

Αν ψάχνεις την επόμενη κοσμαγάπητη pop star, εδώ είσαι! Αυτή είναι η επόμενη Britney Spears-Christina Aguilera-Lady Gaga-Katy Perry-Rihanna... συμπλήρωσε κατά βούληση. Lolene τ' όνομά της. Σκέτο - όπως Madonna (θά 'θελε). Το κορίτσι είναι υπερ-όμορφο (όπως έχεις ματάκια και βλέπεις) και με ωραία φωνή, έτοιμη να απειλήσει όλα τα θηλυκά στο μουσικό στερέωμα. Το 'Sexy People' αναζητείται μανιωδώς από τα μουσικά λαγωνικά παγκοσμίως, σε HQ εδώ και λίγο καιρό που αριστοτεχνικά χτίζεται το hype της και, επιτέλους, η στιγμή έφτασε! Το τραγούδι είναι ένα νεανικό, δροσερό και χορευτικό electro-pop από αυτά που δεν θα άφηναν ασυγκίνητη την προαναφερθείσα Lady Gaga και που θα μπορούσαν άνετα να αποτελέσουν μέρος της δισκογραφίας της. Στα remix επικαλέσθηκε - η εταιρία της για την ακρίβεια - τον Sam Sparro (είπαμε, αν δεν του 'κάτσει΄το τραγούδι υπάρχει πάντα και η εναλλακτική καριέρα ως παραγωγός), τον Michael Woods, τον Mike Rizzo και τον Static Revenger. Μακάρι να σκίσει το κορίτσι για να μας δώσει την χαρά να την απολαμβάνουμε σε όλο και περισσότερες (αν γίνεται και προκλητικότερες) φωτογραφίσεις!!!

Whitney Houston - I Didn' t Know My Own Strength (Peter Rauhofer Club Mix)

Ήταν-δεν, ήταν το πρώτο επίσημο single του comeback δίσκου της το 'I Didn' t Know My Own Strength', θα είναι-δεν θα είναι, κούραση μαύρη με το θέμα singles τα τελευταία χρόνια, κι όλα αυτά εξαιτίας των πωλήσεων μέσω internet. Πλέον δεν κοστίζει τίποτα στην κάθε δισκογραφική το να αναθεωρεί για τέτοια θέματα μέχρι να κυκλοφορήσει κάτι πιο 'επίσημα' σε cd ή σε βινύλιο. Όσοι πάντως βιάστηκαν να βγάλουν τα συμπεράσματά τους για την επιστροφή της Whitney χαρακτηρίζοντάς την ως αποτυχημένη, καλύτερα να πάρουν τα λόγια τους πίσω. Την άλλη εβδομάδα στα album charts του Billboard, η πρών κυρία Brown θα στρογγυλοκάθεται στην κορυφή, έχοντας πουλήσει 250 με 275 χιλιάδες αντίτυπα - χαράς ευαγγέλια για τον φίλο μου τον Γ - ενώ επίσης πρωταγωνίστησε στα media την εβδομάδα που μας πέρασε με την συνέντευξη που έδωσε στην Oprah (θα παιχτεί στις 14 του Σεπτέμβρη) και με την εμφάνισή της την περασμένη Τρίτη στο 'Good Morning America' (παρόλο που επειδή ήταν εξαντλημένη, έκανε φωνητικά λάθη και θεωρήθηκε ως αποτυχημένη). Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Αυτό είναι το χορευτικό remix του τραγουδιού από τον Peter Rauhofer που, σταθερά, βαδίζει στα χνάρια του Junior Vasquez (στις καλές του στιγμές).

Lily Allen - The Fear (Ou Est Le Swimming Pool Remix)

Η Lily Allen είναι το γνωστό αλητάκι που έκανε διάσημο το myspace - ή τούμπαλiν - και που έκανε μόδα τους αυτοβιογραφικούς στίχους νευρωτικών κοριτσιών που μιλούν για διάφορα θέματα, από τον γκόμενό τους που δεν αλλάζει εσώρουχο μέχρι την μάρκα σερβιέτας που χρησιμοποιούν - δηλαδή απλή καθημερινότητα ξεγυμνωμένη απ' όλα τα ποιητικά φτιασίδια που είχαμε συνηθίσει από τους pop stars. Οι Ou Est Le Swimming Pool απ' την άλλη, είναι ανακάλυψη του υπερ-παραγωγού Trevor Horn (πίσω και απ' το νέο δισκάκι του Robbie Williams) και μεγάλη ελπίδα για το μέλλον, παντρεύοντας τους Freeez με τους Beastie Boys (κι όμως, γίνεται - επένδυσε στο ντεμπούτο τους 'Dance The Way I Feel' που κυκλοφορεί σε 500 αριθμημένα αντίτυπα και θα το διαπιστώσεις). Το 'The Fear' το ξέρεις γιατί ήταν το πρώτο single απ' το δεύτερο cd της μικρής Lily(κας) αλλά αυτή η ολοκαίνουργια εκτέλεσή του είναι μαγική γιατί έχει κάτι από την μαγεία των new-wave τραγουδιών της εφηβείας μου - κι οτιδήποτε καταφέρνει ν' ακούγεται τόσο αφοπλιστικά οικείο έχει μια θέση στην καρδιά μου.

Alexandra Burke feat. Flo Rida - Bad Boys (Moto Blanco Vocal Mix)

Δεν πρόλαβε καλά-καλά να βγει ο Καραμανλής και να προκυρήξει εκλογές με τηλεοπτικό διάγγελμα και σε χρόνο dt μου την έπεσαν στο facebook φίλοι και γνωστοί για να μπω κι εγώ στο group της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑΟΣ κτλ - μόνο από το ΚΚΕ δεν μου την έπεσαν, πρέπει να ανησυχώ για την σχέση της Αλέκας με την τεχνολογία; Κούραση. Ήδη. Αυτές οι εκλογές εκκρεμούσαν πάνω απ' τα κεφάλια μας εδώ και έναν χρόνο - από τις προηγούμενες δηλαδή. Και το θέμα είναι ότι κάθε φορά αισθάνομαι και πιο απομακρυσμένος και αδιάφορος απ' το πολιτικό μας σύστημα. Και δεν είμαι ο μόνος. Θα τα ξαναπούμε για το θέμα, προς το παρόν ένα ευχάριστο μουσικό διάλειμμα με την Alexandra Burke, νικήτρια του περσινού X-Factor που ετοιμάζεται να πρωταγωνιστήσει στα μουσικά πράγματα με το πρώτο της single, με την συμμετοχή του Flo Rida και τίτλο 'Bad Boys'. Η κανονική εκτέλεση είναι ένα Γ κατηγορίας ψευτοηλέκτρο τύπου 'Womanizer' αλλά το remix των, προβλέψιμων τελευταία, Moto Blanco το κάνει ένα feel good χορευτικό track που, μπορεί να μην φέρει την επανάσταση στην μουσική (αν την περιμένετε κι από αλλού μου είπε να σας πω πως θ' αργήσει), αλλά θα σε κάνει να ψιλοκουνηθείς και να το τραγουδήσεις.

Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2009

Marshall Jefferson pres. Ragtyme - Raindance (Joey Negro & Marshall Jefferson Mix)

Ο μεγάλος μου έρωτας στην χορευτική μουσική ήταν και είναι η Αμερικάνικη house και τό 'χω εκφράσει αυτό αρκετές φορές νομίζω στο blog μου. Θέλω ντίβες να ουρλιάζουν, θέλω gospel να με συγκινούν, θέλω φαλτσέτο τσιρίδες, να, σαν αυτές που πατάει ο Byron Stingily. Πατώντας στα βήματα του Sylvester, έγινε γνωστός με το συγκρότημά του, τους Ten City με τον ύμνο 'That' s The Way Love Is' παρόλο που είχε πρωτοεμφανιστεί στην μουσική με τους Ragtyme - κάτι που έμαθα κι εγώ σχετικά πρόσφατα. Όπως μπορείς να φανταστείς τα αυθεντικά 12" τους είναι collectors items και αλλάζουν χέρια για αρκετά δολλάρια. Ο Joey Negro, γνωστός λάτρης της house αλλά και της disco, πήρε τα δικαιώματα του 'Raindance' για λογαριασμό της εταιρίας του Z και το ξανακυκλοφόρησε επεμβαίνοντας παρέα με τον μυθικό Marshall Jefferson στα remixes. Ευτυχώς, το τραγούδι δεν είναι πολύ πειραγμένο και έχει όλα εκείνα τα, ξεπερασμένα σήμερα, στοιχεία της πρώιμης house που θα κάνουν τους πιουρίστες να εκστασιαστούν - μαζί κι εγώ!

Natalie Imbruglia - Want (Cassette Club Remix)

Την Natalie Imbruglia, την βαραίνει η κατάρα των one hit wonders, η φήμη και η τεράστια επιτυχία του 'Torn' - που, παραδόξως, ήταν και διασκευή. Από τότε δεν κατάφερε να κυκλοφορήσει κάτι που, όχι να το επισκιάσει αλλά να τουλάχιστον να το ισοφαρίσει. Με προσπάθεια μπορώ να θυμηθώ 3-4 καλά τραγούδια της. Ίσως βέβαια να έφταιγε και το ότι ασχολήθηκε με το βαρετό κράμα pop και rock που, θεωρητικά, έρχεται κουτί στα ραδιόφωνα. Η Natalie βέβαια άνετεξε τόσα χρόνια ώστε ακόμα να θυμόμαστε τ' όνομα της γιατί είχε και έχει ένα από τα φωτογενέστερα πρόσωπα της μουσικής βιομηχανίας (μην ξεχνάς ότι είναι και ηθοποιός, πρωην πρωταγωνίστρια σαπουνόπερας) - δεν είναι τυχαίο που για χρόνια ήταν το κεντρικό πρόσωπο γνωστής φίρμας καλλυντικών. Τώρα όμως αποφάσισε να πάρει το αίμα της πίσω επιστρατεύοντας τον 'πολύ' Chris Martin των Coldplay στην σύνθεση του νέου της single 'Want' - πώς να κοιμάται η Gwyneth τελευταία άραγε; Το κανονικό είναι ένα εντυπωσιακά 'εύκολο΄και πιασάρικο τραγούδι ενώ για να καλυφθούν όλοι οι χώροι έχει και χορευτικές μίξεις από τους Shapeshifters (καλό αν και προβλέψιμο), τους Buzz Junkies (η ιδανικότερη για clubs) και τους Cassette στην πιο 'εύκολη' απ' όλες - που θυμίζει Everything But The Girl, γι αυτό και την λάτρεψα!

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2009

The Beach Boys - Good Vibrations (Stanton Warriors Remix)

Δεν ποστάρω ποτέ medleys. Τα σιχαίνομαι. Έτσι απλά. Αυτό όμως, παρόλο που περιλαμβάνει και φωνητικά αποσπάσματα απ' το classic 'Love Sensation' της Loleatta Holloway, δεν παύει να είναι ένα καθαρόαιμο remix στο αθώο 'Good Vibrations' των Beach Boys. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσοι το ψάχνουν αυτή την στιγμή που με διαβάζεις - σίγουρα το πιο hyped τραγούδι στον κόσμο, χωρίς καμμιά διάθεση υπερβολής. Μόλις χθες το μοιράστηκα μέσω slsk μ' έναν ραδιοφωνικό παραγωγό απ' το Bristol της Αγγλίας (μαγικό πράγμα το internet) κι έτσι, ενώ στην αρχή δεν του έδωσα σημασία, έκατσα και το πρόσεξα λίγο παραπάνω. Οι Stanton Warriors είναι παραγωγοί που ασχολούνται με το 2 step ή αλλιώς UK garage αλλά σ' αυτή την παραγωγή τους ακούγονται σχεδόν big beat. Ωραία μπασογραμμή που κάνει ενδιαφέρον κοντράστ με τα, εκτός εποχής, γεμάτα ρομαντισμό, φωνητικά του Brian Wilson που φέρνουν εικόνες από κόντρες παστέλ κάντιλακ αυτοκινήτων και καβγάδων αγοριών ξέχειλων από τεστοστερόνη με μαλλιά κοκκαλωμένα απ' το τζελ. Αν πάρει το πράσινο φως απ' την δισκογραφική τους θα γίνει μεγάλο hit.