Στις αρχές Απριλίου πόσταρα το 'I Need A Dollar' του Aloe Blacc ελπίζοντας να γίνει τεράστια επιτυχία λόγω του ότι είχε και μια κάποια ώθηση σαν θέμα του τηλεοπτικού αμερικανικού show 'How To Make It In America'. Τζίφος. Το θεωρούσα (και το θεωρώ) εκπληκτικό δείγμα σύγχρονης soul με blues και jazz στοιχεία και είναι μεγάλη αμαρτία το ότι δεν έσκισε. Ίσως τώρα, με το νέο πακετάκι από remixes και με την κυκλοφορία του album του 'Good Things (Stones Throw)', να κουνηθεί κανένα φύλλο. Η εκτέλεση του Tensnake (πόσο hype αντέχει κάποιος;) το βοηθάει να περάσει σ' ένα διαφορετικό κοινό που αγαπάει τη nu-disco και τα ηλεκτρονικά mid-tempo. Αποκλειστικά στο musicmakesthedifference. ps: σωστά το έγραψα, με δύο c γράφεται το Blacc (απλά δεν είχε έξτρα δάχτυλο ο άνθρωπος)... Check It!!
Η αισθητική ήταν ανέκαθεν σημαντική για την μουσική βιομηχανία. Μην βλέπεις τώρα που τα mp3s βρίσκονται τζάμπα και αγοράζεις το cd μαζί με τσίχλες και προφυλακτικά απ' το περίπτερο. Κάποτε (για σένα πιτσιρικά το λέω) δεν ήταν μόνο σημαντικό να έχεις το 'Sticky Fingers', αν ήσουν fan έπρεπε να έχεις το εξώφυλλο στο οποίο διαγράφεται το πέος του Mick Jagger. Έργα τέχνης. Fast forward: ακόμη και σε μεταγενέστερα συγκροτήματα η αισθητική ήταν αυτή που πρόσθετε class σε καλλιτέχνες όπως οι Pet Shop Boys και οι Hurts. Έτσι με παγιδεψαν και οι Home Video από το Μεγάλο Μήλο με τις φωτογραφίες και το site τους και μούσκεψα στις ροκιές του 'Automatic Process' που κυκλοφορεί στις 16 Νοεμβρίου. Ακριβώς έτσι βυθίστηκα με το καλό μου Paul Smith κοστούμι μαζί τους στο 'The Smoke'. Αν είχαν πιο εξωστρεφή και συμπαγή παραγωγή θα έπαιζαν στα ίσα τους Muse σαν το επόμενο stadium rock συγκρότημα (και ευτυχώς που δεν έχουν να λες).
Μόνο για να το πεις κουράζεσαι: Mark Ronson & The Business Intl. συν τα διάφορα featuring. Πες το σκέτο Mark Ronson άνθρωπέ μου! Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση παραγωγού που έγινε star (ας είναι καλά η Amy Winehouse - ή μήπως το αντίστροφο;) και άπαντες βιάστηκαν να τον συγκρίνουν με τον σπουδαίο Phil Spector. Το νέο του album 'Record Collection' είναι φορτωμένο συνεργασίες (όπως στοιχηματίζω και το μέλλον του - κι ας μην έχω κληρονομικό χάρισμα) αλλά δύσκολα θα βγάλει ένα 'Stop Me'. Το ομώνυμο τραγούδι, που είναι και το καλύτερο, φιλοξενεί στα φωνητικά τον Simon Le Bon των Duran Duran σαν μια επικύρωση της συνεργασίας τους στον επερχόμενο δίσκο του συγκροτήματος. Τα φωνητικά του Mark ακούγονται πιο νεορομαντικά κι απ' του Simon, το ρεφρέν είναι ένα tour-de-force στην αγαπημένη εποχή και το 'i only want to be in your record collection' το καλύτερο σύνθημα που ακούστηκε ποτέ σε τραγούδι (μόνο το rap να έλειπε...).
Από χθες σκέφτομαι συνεχώς τι να κάνω μ' αυτό το τραγούδι. Δύο στα τρία συστατικά του είναι μια χαρά: οι υπέροχες Supremes στα καλύτερά τους με το #1 τους από το 1965 'Stop! In The Name Of Love' και ο Kurtis Blow, ο θρύλος της rap ('clap your hands everybody, if you got what it takes, 'cause i' m Kurtis Blow and i want you to know that these are the breaks!'). Το τρίτο συστατικό είναι οι Ιταλοί πραγωγοι που μπλέκουν τους δύο πρώτους σ' ένα hit-in-the-making που θυμίζει το 'Feel It' των Tamperer καθώς και το remix του Pilooski στο 'Begging'. Όπως κατάλαβες μάλλον θα σφυροκοπηθούμε άσχημα απ' αυτό τους επόμενους μήνες - έχει και εκτέλεση απ' τον Tocadisco, full φασαρία φυσικά. Τώρα τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι; Έλα μου ντε (τέλεια photo όμως, δεν μπορείς να πεις)...
Δεν θα σε μπλέξω (ξανά) με Δυτική και Ανατολική Ακτή και με τις διαβόητες κόντρες τους, απλά μπαίνοντας στο ζουμί θα σου πω ότι ο Gucci Mane έχει κερδίσει τον σεβασμό και των ακροατών αλλά και του σιναφιού του (πράγμα πιο σημαντικό). Την άλλη εβδομάδα κυκλοφορεί το 'The Appeal: Georgia’s Most Wanted' που θα περιλαμβάνει το 'Haterade' (δεν έχω καταλήξει αν είναι ο πιο έξυπνος ή ο πιο εξυπνακίστικος τίτλος της χρονιάς) ένα τραγούδι στο οποίο συμμετέχουν η Nicki Minaj (θηλυκός Pitbull μου φαίνεται, περισσότερα είναι τα τραγούδια που συμμετέχει ως guest παρά τα δικά της) και ο metrosexual υπερ-ταλαντούχος Pharrell με τα χαρακτηριστικά φαλτσέτο φωνητικά του. Από τα καλύτερα μαύρα που άκουσα φέτος.Check It!!
Θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει στα πρώτα χρόνια της αντιπολίτευσης και ο αδελφός σου να φύλαγε το single τους στοργικά στην ντουλάπα δίπλα στις μονόχρωμες ζιβάγκο και τις υφασμάτινες καμπάνες. Αν πάλι μου έλεγες ότι ενώ εγώ βρισκόμουν στον πλανήτη new-wave κάπου στα τέλη του πρώτου μισού των eighties αυτοί εξακολουθούσαν να παίζουν τίμιο, αμόλυντο ροκ παλαιάς κοπής, εγώ και πάλι θα σε πίστευα. Όμως όχι, οι Fossil Collective είναι δύο τύποι από το Λονδίνο που δεν καταλαβαίνουν γιατί στα πλαίσια του μουσικού recycle θα πρέπει κάποιος να κοπιάρει μόνο τους ηλεκτρονικούς ήρωες του τότε. Και να σου πω την αλήθεια, με singles σαν το 'On & On', μαζί τους κι εγώ. Check It!!
Η Billie Ray Martin στα mails της είναι λακωνική: δυο προτάσεις κι έξω απ' την πόρτα. Είναι όμως πολύ εντάξει, τουλάχιστον στο φιλικό-επαγγελματικό-εξ' αποστάσεως επίπεδο που γνωριζόμαστε (είμαι σίγουρος πως αν ρωτήσεις τους κατά καιρούς συνεργάτες της θα χρησιμοποιήσουν τα πιο μελανά χρώματα για να περιγράψουν τον χαρακτήρα της). Η ίδια με ενημέρωσε για την συμμετοχή της στο remix του Hard Ton (δεν υπάρχει cultότερος) στο track του Bostro Pesopeo (ή αλλιώς Florian Peter) που διεκδικεί μια θέση στο φως του προβολέα σχεδόν δύο χρόνια μετά από το ντεμπούτο single του και μια σειρά από remixes που έκανε για άλλους καλλιτέχνες. Είναι ένα gay-electro-disco anthem με τις γνωστές τσιρίδες που λατρεύουμε και μου το έδωσε αποκλειστικά για το musicmakesthedifference με την συμφωνία να το ποστάρω ακριβώς τρεις ημέρες πριν από την ψηφιακή του κυκλοφορία στις 24 του Σεπτέμβρη. Και αυτό έκανα. ps: ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι σημαντικότερο το τραγούδι απ' την φωτογραφία του post... Check It!!
Το 'Moon Theory' είναι ένα από τα 5 καλύτερά μου singles για το 2010 (ο φίλος Γ το έχει στην κορυφή, εγώ θα αποφασίσω στο τέλος της χρονιάς) και ενώ αγόρασα και το 'Illumination' (το αυστραλέζικο παρακαλώ, το διπλό με τα remixes) τολμώ να πω πως δεν βρήκα μέσα κάποιο εφάμιλλο. Δεν παραπονιέμαι καθόλου όμως. Το τελευταίο τους single 'I Look To You' αλλά και το καινούργιο τους 'Echoplex' (μεταξύ άλλων) είναι δυνατά τραγούδια που συνδυάζουν πολλά ηχητικά στυλ που μ' αρέσουν: και filtered house και pop και disco και electronica και indie (ναι, γίνεται). Εδω στα φωνητικά φιλοξενούν την MAI και θεωρώ πάρα πολύ πιθανό να ερωτευτείς με το video-clip του (αληθινή ιστορία, συνέβη σε φίλο). Μια ερώτηση μόνο: αυτό δεν θα μπορούσε άνετα να γίνει επιτυχία; Check It!!
Πες αλήθεια, κι εσένα δεν σου άρεσε το 'Flamingo'! Πολύ παρωχημένη ροκιά, πολύ βλαχοκάντρι, πολύ κακό γενικώς (με μια-δυο εξαιρέσεις). Μέχρι και η φωνή του ακούγεται... κάπως, αναρωτιέσαι, τον συμπαθώ αυτόν, δεν τον συμπαθώ... Νέο single μέσα από εκεί (φυσικά καλύτερο απ' το 'Crossfire') και μετά τον David Morales στα remixes σειρά έχει έταιρος γερόλυκος, ο Roger Sanchez. Το αποτέλεσμα είναι σκληρούτσικο μεν ευχάριστα old-school δε, ενώ ένα radio edit (το οποίο έρχεται) σίγουρα θα το βοηθήσει και στα ραδιόφωνα - αν και 'Mr.Brightside' (δυστυχώς) δεν είναι. Σημερινή αποκλειστικότητα του musicmakesthedifference.
Εντελώς στην επικαιρότητα τελευταία τα remix albums - μόλις χθες σου έλεγα γι αυτό του Sebastien Tellier. Ως γνωστόν οι remixers είναι οι μουσικοί του μέλλοντος. Οι Καναδοί You Say Party! We Say Die! (που χάριν κοσμιότητας έμειναν μόνο με το πρώτο συνθετικό του ονόματός τους) μόλις πέρυσι μας έστελναν φιλιά με τον δίσκο τους 'XXXX' φέτος του χάρισαν και αδελφάκι, το 'REMIXXXX'. Νονοί οι Los Campesinos, Sally Shapiro, Teen Daze, Mathemagic και ο CFCF που δίνει την καλύτερη εκτέλεση - απόκοσμα σαγηνευτική, κάπως σα να βρίσκεσαι μόνος και γυμνός με την πλάτη στο χώμα στην μέση ενός δάσους, πευκοβελόνες σου τρυπάνε την πλάτη αλλά είναι τόσο γαμημένα ωραίο το συναίσθημα που φοβάσαι πως αν κουνηθείς θα χάσεις κάτι απ' την συμπαντική μαγεία του δευτερόλεπτου, η βραδιά είναι ζεστή και υγρή και νυχτερινοί ήχοι που ακούγονται από παντού τριγύρω σε τρομάζουν αλλά ταυτόχρονα σε εξιτάρουν κιόλας. Σκέτο τριπάρισμα!
Φτιάχνει mixtapes και τις μοιράζει απ' το myspace της (όπου ποζάρει περήφανα δίπλα σ' έναν πλαστικό φοίνικα θυμίζοντας τις καλύτερες στιγμές cult εγχώριων ερμηνευτριών τύπου Καλή Φέρρη), ραπάρει και δοκιμάζει τις ικανότητές της στην stand-up comedy - ότι κι αν κάνει πάντως η Dominique Young Unique το ντύνει με φρεσκάδα και αυθεντικότητα που θα ζήλευαν πολλές φτασμένες σταρλετίτσες. Μετά το 'Show My Ass' (καλά διάβασες) είναι η σειρά του 'The World Is Mine', που σαμπλάρει το αξέχαστο 'Part Time Lover' του Stevie Wonder, για να παίξει στην μπλογκόσφαιρα και, μη νομίζεις, ο δρόμος μέχρι την αναγνώριση και τα βραβεία δεν είναι μακρύς! Check It!!
Η εκτέλεση της Laurel Halo στο 'Look' δεν χώρεσε στο 'Sexuality Remix' όπως φαντάζομαι και πολλές μίξεις άλλων παραγωγών. Ο Sebastien Tellier έκανε την επιλογή και μάλλον θα ήξερε κάτι παραπάνω. Πάντως εγώ ακούγοντας το μελαγχολικά κινηματογραφικό (πες το και music for making love) remix της Νεοϋορκέζας ξαναγύρισα στο υλικό του αγαπημένου γκουρού και το ξανάκουσα με πραγματική απόλαυση. Υποθέτω αυτός ήταν και ο στόχος τους, μια έκκληση του στυλ 'η μουσική ενός δίσκου δεν διαρκεί όσο το hype του'. Και φυσικά έχουν δίκιο.
ps: μην ξεχνάς ότι μπορείς να βρεις το musicmakesthedifference στο facebook εδώ και εμένα εδώ (αν έχεις twitter τότε κάνε follow εδώ για πολλές εκπλήξεις και πράγματα που δεν θ' ανεβάζω στο blog).
Όσες υποσχέσεις κρύβει η Δευτέρα για την καινούργια εβδομάδα που αρχίζει άλλο τόσο βάρεμα εμπεριέχει. Αυτό που ξυπνάς και δεν μπορείς να συνέλθεις, που σου ψιλοφταίνε όλα και είσαι ευερέθιστος. Φτάνω γραφείο και πριν μιλήσω σε άνθρωπο θέλω έναν καφέ και 10 αυτιστικά λεπτά στον υπολογιστή μου. Σήμερα συγκεκριμένα με χαλάρωσε το άκουσμα (στα πεταχτά) του 'Where The Sun Sets', ντεμπούτου album του υπέροχου Anoraak. Στο καλύτερό μου τραγούδι μέσα απ' αυτό, το 'Don' t Be Afraid', μαζί του και η Σουηδέζα Sally Shapiro με τα κοριτσίστικα φωνητικά που κάνουν τους συναισθηματικούς σου κάλυκες να εκρύγνυνται όλο χαρά και αισιοδοξία. Καλή εβδομάδα!
Νομίζω πως την δεκαετία του 80 τίποτα δεν με εκνεύριζε περισσότερο στην μουσική από τα aor συγκροτήματα. Μην μου μιλήσεις για Reo Speedwagon, θα μαλώσουμε. Τώρα πως μου άρεσε το 'Urgent' των Foreigner, ούτε κι εγώ ξέρω. Ίσως επειδή ήταν ένα από τα ντισκορόκ της εποχής και στην συγκεριμένη περίπτωση το πρώτο στοιχείο ήταν εκείνο που υπερτερούσε. Κατά τ' άλλα σιχαινόμουν και το 'Waiting For A Girl Like You' (μπλιαχ) και όλες τις άλλες επιτυχίες τους. Το 'Cold As Ice' ήταν μια απ' αυτές που τώρα παίρνει άλλη πνοή χάρη στην γεμάτη μπασομπουρμπουλήθρες dubstep διασκευή των Βρετανών Specimen A και, θες η νοσταλγία θες το πρωτότυπο του εγχειρήματος, επιτέλους ακούγεται ευχάριστα. Στα συν και το εξώφυλλο-ρέπλικα του 'Agent Provocateur'.
Τώρα πώς προφέρονται αυτοί; Τζούπε-Τζούπε, Χούπε-Χούπε ή Γιούπε-Γιούπε και μήπως και ο τόνος πάει στην λήγουσα; Σαββατομεσημεριάτικοι προβληματισμοί λίγο πριν αρχίσουν τα τηλέφωνα για την βραδινή έξοδο στο φεστιβάλ Reworks. Το κουαρτέτο των Jupe Jupe από το Seattle έχει απειροελάχιστες επισκέψεις στην σελίδα του στο myspace, όσες σχεδόν και οι πιθανότητες του να γευτούν την επιτυχία και τα μέλη του να νιώσουν μέρος του star system, το single όμως 'Something About Love', που χαρακτηριζεται απ' την ερμηνεία του βαρύτονου Bryan Manzo, είναι ένα υβρίδιο indie-electronica με χορευτικό beat απ' αυτά που χαίρεσαι ν' ανακαλύπτεις.
Οι Tinpong είναι ο Ιταλός παραγωγός Bottin και η Ελβετίδα τραγουδίστρια Joy Freypong. Μην με ρωτάς τα που τα πως και τα γιατί της συνεργασίας τους, εμένα μ' απασχολεί η επιλογή τους να διασκευάσουν ένα album track που αγαπάω από το 'Rio' των Duran Duran σαν πρώτο τους single. Το νεορομαντικό anthem πού ήταν βασισμένο στο ταλέντο του John Taylor παρέμεινε ως είχε κι αυτό μόνο εξυπνάδα δείχνει για τους δυο τους. Απλά με την ερμηνεία της Joy απέκτησε ταυτόχρονα μια cool και jazzy διάθεση που θυμίζει τις καλύτερες στιγμές της δισκογραφικής K7. ps: προσοχή, το βλέμμα τους τυφλώνει! Check It!!
Μην παραξενεύεσαι που στο πάνθεον των σκοτεινών ηρώων της εφηβείας μου χωρούσε και ο George Michael. Εξακολουθώ να θεωρώ το 'Careless Whisper' την καλύτερη μπαλάντα των eighties και τον ίδιο έναν από τους σημαντικότερους pop συνθέτες και τραγουδιστές ever. Επίσης τον εκτιμώ σαν χαρακτήρα - όσο κι αν ακουστεί προκλητικό αυτό, ειδικά μετά την πρόσφατη σύλληψη και καταδίκη του. Γιατί θέλει αρχίδια για να ζεις την ζωή σου όπως θέλεις αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Ειδικά όταν είσαι διάσημος. Λίγο πριν την επετειακή κυκλοφορία του album του 'Faith' (masterpiece) με μοναδικά καλούδια σαν extras (για ρίξε μια ματιά εδώ), σου έχω το update των Freemasons στο, προκλητικό για την εποχή του, 'I Want Your Sex'. Τίποτα δεν συγκρίνεται με το φάνκυ, Prince-y αυθεντικό αλλά αν είναι να ξαναπαιχτεί σε clubs και ραδίοφωνα χαλάλι του(ς)! Check It!!
Άντε να κάνεις καριέρα με το όνομα Totally Enormous Extinct Dinosaurs αλλά με το ακρώνυμο T.E.E.D. ίσως πάλι έχεις περισσότερες πιθανότητες. Το πραγματικό όνομα του Λονδρέζου πιτσιρικά είναι Orlando Dinosaur (αλήθεια!) και τσούκου-τσούκου τα κάνει τα βηματάκια του στην μουσική βιομηχανία - super το remix του στο 'Lies' των ταχέως ανερχόμενων Fenech-Soler. Το 'Garden' αρχικά διέφυγε της προσοχής μου, τ' ομολογώ, αλλά ξαφνικά ανακάλυψα ότι ήταν το πιο hot τραγούδι στα peer to peer προγράμματα που χρησιμοποιώ οπότε το ξανάκουσα και μπροστά μου ανοίχτηκε ένας άλλος κόσμος! Δεν ξέρω πως είναι το original αλλά το remix του Jesse Rose που ακούω house δεν είναι (αν και η μπασογραμμή θυμίζει 'Sonando Contigo'), pop δεν το λές μιας και δεν έχει καμμιά σχέση με την απλοϊκότητα του συνόλου των τραγουδιών που ακούγονται σήμερα, είναι όμως τόοοοσο πιασάρικο και κολλητικό το άτιμο! Check It!!
Ο Penguin Prison έχει πάρει φωτιά (για κάποιο συγκεκριμένο σημείο του σώματός του θα μιλούσα αλλά προτίμησα να κρατηθώ κόσμιος). Από τον Jamiroquai στην Kylie Minogue οι επιλογές του μπορεί να μοιάζουν όλο και πιο commercial αλλά το επίπεδο των παραγωγών του είναι πάντα ψηλό. Πάντως έχω μεγάλη αγωνία για το πως θα είναι ο προσωπικός του δίσκος. Αριστούργημα ή μετριότητα γιατί θα έχει ξοδέψει όλες τις καλές του ιδέες στα remixes για άλλους; Τελευταίο στο σερί της καλοτυχίας και του ταλέντου του είναι αυτό για την Νεοζηλανδή Kimbra και το φανταστικό 'Settle Down' μέσα απ' το ντεμπούτο της album 'Vows' που κυκλοφορεί οσωνούπω. Συγκοπτόμενα beats που θα ζήλευε κι ο Africa Bambaataa και μπασογραμμή που σκοτώνει αποτελούν το χαλί για τα ιδιοσυγκρασιακά φωνητικά της Kimbra. Ο πινγκουίνος μας δεν πιάνεται σου λέω!! Check It!!
Η Lady Gaga είναι άντρας (έστω transexual), η Lady Gaga είναι σημαντικότερη από την Madonna, η Lady Gaga έκλεψε τις παρτιτούρες της συγκατοίκου της πριν απο 5 χρόνια, η Lady Gaga είναι σκύλα με τους συνεργάτες στης, η Lady Gaga είναι ατάλαντη και θα ξεφουσκώσει σύντομα, η Lady Gaga κοπιάρει την Grace Jones και την Roisin Murphy, η Lady Gaga εκείνο, η Lady Gaga το άλλο.
Σίγουρα πρέπει να έχεις ταλέντο για να ασχολούνται όλοι μαζί σου. Οι τέσσερις μόλις γραμμές από το νέο της single που είπε acapella στα MTV Video Music Awards (θα περιλαμβάνεται στο ομώνυμο album της που θα κυκλοφορήσει την Άνοιξη) ήταν αρκετές για να πυροδοτήσουν τους remixers σ' έναν άτυπο αγώνα δρόμου. Και την κορδέλα κόβουν οι Drew G & Brian Cua και το αποτέλεσμα είναι καθαρός Vasquez των nineties με την Λαίδη να ουρλιάζει σε τυπικό στυλ ντίβας. Check It!!
1) Yazoo - Upstairs At Eric's
2) The Human League - Dare
3) Erasure - Chorus
4) Pet Shop Boys - Please
5) Duran Duran - Rio
6) Depeche Mode - A Broken Frame
7) The Smiths - Hatful Of Hollow
8) The Beloved - Happiness
9) Electribe 101 - Electribal Memories
10) Λένα Πλάτωνος - Σαμποτάζ
Στις αρχές Απριλίου πόσταρα το 'I Need A Dollar' του Aloe Blacc ελπίζοντας να γίνει τεράστια επιτυχία λόγω του ότι είχε και μια κάποια ώθηση σαν θέμα του τηλεοπτικού αμερικανικού show 'How To Make It In America'. Τζίφος. Το θεωρούσα (και το θεωρώ) εκπληκτικό δείγμα σύγχρονης soul με blues και jazz στοιχεία και είναι μεγάλη αμαρτία το ότι δεν έσκισε. Ίσως τώρα, με το νέο πακετάκι από remixes και με την κυκλοφορία του album του 'Good Things (Stones Throw)', να κουνηθεί κανένα φύλλο. Η εκτέλεση του Tensnake (πόσο hype αντέχει κάποιος;) το βοηθάει να περάσει σ' ένα διαφορετικό κοινό που αγαπάει τη nu-disco και τα ηλεκτρονικά mid-tempo. Αποκλειστικά στο musicmakesthedifference.
