skip to main |
skip to sidebar
Αν δεν είσαι 16, με την τεστοστερόνη στο κόκκινο και ενέργεια μαραθωνοδρόμου οι Prodigy (τουλάχιστον έτσι όπως εξελίχθηκαν) θα πρέπει να σου φαίνονται θορυβώδεις και ενίοτε ενοχλητικοί. Φυσικά και δεν ψήθηκα απ' το 'Invaders Must Die' όπως πολύς κοσμος αλλά βρήκα ένα-δύο τραγούδια του συμπαθητικά. Ο Σουηδός Albin Myers (θεαματικά ανερχόμενος τελευταία και με το EP του με τίτλο 'Jump' να έχει μόλις κυκλοφορήσει) πήρε ένα απ' αυτά το 'Warriors Dance' και το μετέτρεψε σ' ένα ηλεκτρονικό house με disco ψυχή, βαθιά κοψίματα με φωνητικά και ηλιγγιώδη ανεβάσματα με pumping riffs. Στις λίστες των μεγαλύτερων djs του πλανήτη και προς το παρόν χωρίς ημερομηνία επίσημης κυκλοφορίας.Check It!!
Η rock ανέκαθεν φλέρταρε με την dance (τουλάχιστον όπως την ξέρουμε σήμερα) από τότε που ο Paul Oakenfold έκανε συμπαραγωγή στους δίσκους των U2. Οι Editors τελευταία δίνουν τα σινγκλάκια τους για remix σε διάφορους djs, απ' τον Tiesto μέχρι τους Boys Noize, με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα. Το 'You Don' t Know Love' (μέσα από το 'In The Light & On This Evening') σαν πρώτη ύλη είναι ένα εκπληκτικό τραγούδι πυ συνοδεύεται από ένα πανέμορφο video clip γυρισμένο απ' τον Christopher Doyle - γνωστός για την δουλειά του σε ταινίες όπως το 'In The Mood For Love' και το 'Hero'. Ο Tom Middleton του έβαλε ένα bassline, όχι μακριά απ' αυτό του 'Show Me Love' της Robin S, που έδεσε τέλεια με τα νιουγεϊβάδικα φωνητικά του Tom Smith που κυριολεκτικά σέρνονται πάνω του γεμάτα πόνο και απόγνωση.
Είναι ενοχλητικό το πως ο χρόνος αμβλήνει τις αναμνήσεις από πράγματα που έχουμε ζήσει και πως, για παράδειγμα, τραγούδια που σιχαινόμουνα και έβρισκα εμπορικούρες του κερατά τώρα τα ακούω λίγο νοσταλγικά και με μια συμπάθεια. Ίσως φταίει η ηλικία (των τραγουδιών βέβαια, όχι η δική μου!) ίσως πάλι η απόσταση απ' την υπερέκθεσή μου σ' αυτά. Το 'Lemon Tree' του 1995 είναι μια τέτοια περίπτωση, οι Fools Garden (αν και με 7 albums στο ενεργητικό τους) ουσιαστικά one hit wonders και η νέα εκτέλεση της επιτυχίας τους, αν και προφανώς είναι bootleg και όχι επίσημη, με έκανε να ξανακοιτάξω το τραγούδι με συμπάθεια. Κάνει λίγο dub, λίγο εμβατήριο, λίγο τσίρκο (αλήθεια!) και πάααρα πολύ απολαυστικό!
Ο Γερμανός Tensnake αγαπάει τον Herbie Hancock (το βλέπεις και στην σελίδα του στο myspace) αλλά αγαπάει και την italo-disco και την disco σκέτα. Το νέο του EP 'Coma Cat' είναι εγκληματικά αφελές και απενοχοποιημένα απολαυστικό, βγαλμένο θαρρείς από φτηνή βιντεοκασέτα της εποχής - να, τώρα σκάει μύτη ο 'μπίλιας' με τα υπόλοιπα παιδιά, βγαίνουν καπνοί και κατεβαίνουν τα φωτορυθμικά και όπου νά' ναι θα ξεκινήσει το πρόγραμμα! Το 'Need Your Lovin' είναι απλά υπέροχο και θα κολλούσε το ίδιο τέλεια σ' ένα dj set του Piero (θυμάσαι;) από το 1982 όσο και σ' ένα σημερινό των Aeroplane. Check It!!
Το 'Move On Up' του Curtis Mayfield είναι απ' τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια ever. Το έχουν διασκευάσει πάρα πολλοί καλλιτέχνες με αμφίβολα αποτελέσματα - ξεχωρίζω την εκτέλεση των Jam και λόγω αδυναμίας στον Paul Weller. Η Angelique Kidjo επιμένει ethnic και καλά κάνει γιατί είναι απ' τις λίγες εναπομείνασες stars του χώρου. Το νέο της album λέγεται 'Oyo' και περιλαμβάνει αρκετές διασκευές βασισμένες, από Aretha Franklin μέχρι Harry Belafonte, στην αφρικάνικη μουσική. Στο 'Move On Up' επιστρατεύεται ο John Legend που με την βελούδινη φωνή του προσθέτει την απαραίτητη soul χροιά στο χαρμάνι. Respect.
Moto Boy είναι ο Σουηδός Oskar Humlebo, μια α-λα Brett Anderson περσόνα και φωνή που φιλοδοξεί να σε πάρει δικάβαλο με την μηχανή του και ν' ανεβείτε παραλιακά από Stockholm μέχρι Jokkmokk χαζεύοντας τις παγωμένες ακτές της πατρίδας του. Electro αλλά με μια αλήτικη rock καρδιά που χτυπάει ξέφρενα. Το 'The Heart Is A Rebel' ξεκινάει σαν περήφανη μπαλάντα και στην πορεία γεμίζει ρυθμικά και πλημμυρίζει έγχορδα, μελό και επικά. Μάθε περισσότερα για αυτόν στην σελίδα του στο myspace ή στο προσωπικό του site που κατά καιρούς σου χαρίζει γεναιόδωρα free καλούδια.
Οι Air έχουν να βγάλουν καλό single αιώνες τώρα (πότε είπαμε ήταν το 'Sexy Boy';) και αυτό δεν αλλάζει ούτε με την κυκλοφορία του 'So Light Is Her Footfall' (τί τίτλος; πόσο new-age μπορεί ν' αντέξει κανείς;) γιατί την παρτίδα σώζει τελικά ο συμπατριώτης τους Breakbot. Το remix του 'σέρνεται' τεμπέλικα με μια εκτός εποχής αφέλεια που το κάνει άμεσα οικείο και αγαπητό - σαν τις επισκέψεις στα σπίτια συγγενών σου όταν ήσουνα μικρός και την γεύση από γλυκό κολοκύθι που ακόμα νιώθεις στο στόμα σου. Ούτε σε streaming, ούτε σε χάλια ποιότητα, μόνο hq και μόνο στο musicmakesthedifference.
Έχει μερικές μέρες που άκουσα ένα μικρό αποσπασματάκι απ' αυτό στο popjustice κι από τότε το ήθελα κολασμένα. Η σχέση μου με την Alison Goldfrapp ήταν ανέκαθεν ερωτική, μ' έναν εφηβικό, υπαινικτικό τρόπο (εξ' αποστάσεως δηλαδή) αλλά τώρα ξαναφούντωσε με το χορευτικότατο 'Rocket' - single της χρονιάς μέχρι τώρα. Ο Richard X είναι της δικής μου σχολής, θαυμαστής όσων με γαλούχησαν και η σύμπραξή του με τους Goldfrapp σχεδόν προφανής. Το 'βαν-αλενικό' riff του τραγουδιού είναι εκεί αλλά ντύθηκε με αναλογικά, ακόμη χορευτικότερα, διαστημικά beats και γίνεται ένα χορταστικό power disco που με τρελαίνει!!!
Πιτσιρικάς δεν μπορούσα εκτιμήσω τον Peter Gabriel, ήταν πολύ εγκεφαλικός για μένα. Δεν καταλάβαινα τι έβρισκε ο κόσμος στο 'Shock The Monkey' για παράδειγμα. Κάτι κατάφερε με το 'Sledgehammer' (ότι κοντινότερο σε pop για τα standards του) και βέβαια με το 'Don' t Give Up' λόγω καψούρας μου με την Kate Bush. Αργότερα ασπάστηκα το ενδιαφέρον του για τις μουσικές του πλανήτη (ethnic δηλαδή) και την δισκογραφική εταιρία 'Real World'. Ο Peter Gabriel επιστρέφει με νέο album, το 'Scratch My Back' που κυκλοφορεί στις 15 του Φλεβάρη, γεμάτο με διασκευές αγαπημένων indie τραγουδιών του - κι αυτό αποτελεί σίγουρα ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του 2010. Το 'My Body Is A Cage' που διάλεξα για να μοιραστώ μαζί σου είναι των Arcade Fire απ' το album τους του 2007 'Neon Bible' και με τσάκισε η δραματικότητα της ερμηνείας του Gabriel και η ενορχήστρωσή του που μου θύμισε Craig Armstrong.
Check It!!
Οι Yen είναι Αυστραλοί, αλλά αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος που τους συγκρίνουν με τους MGMT. Για να καταλάβεις πόσο καυτοί μπορούν να γίνουν, ο Trevor Jackson (Playgroup) και οι Aeroplane με τα dj sets τους άνοιξαν την τελευταία συναυλία τους στο Sydney. Ξέρω, είπα την μαγική λέξη ('άνοιξε Aeroplane') και τσίμπισες αμέσως. Η αλήθεια είναι πως ο ήχος τους είναι πολύ πιο συναυλιακός, λιγότερος ηλεκτρονικός και περισσότερο funk, με υπέροχα ποζάτα φωνητικά απ' τον Nicholas Cassey και σοβαρές πιθανότητες να γίνουν το next big thing. Έχω μιλήσει με τα παιδιά στο myspace τους και είναι σούπερ-κουλ οπότε αν σου άρεσε το 'Closer To Love' μπορείς να παραγγείλεις το homemade cd τους εδώ. Support the artists, το θυμάσαι ε;Check It!!
Οι Λονδρέζοι New Young Pony Club ('στο σαλονάκι') έχουν ευαισθησίες και μια post-punk, post-disco, post-pop αισθητική, με τσαγανό και balls. Δεν είναι μόνο η έξτρα χρήση των cowbells, δεν είναι μόνο το 'Peaches' attitude των φωνητικών τους, δεν είναι μόνο η μενταλιτέ των τριών κοριτσιών που έβαλαν στην μέση τον Andy Spence δείχνοντάς του ποιος πραγματικά κάνει κουμάντο, είναι όλα αυτά και άλλα τόσα. Νέο σινγκλάκι τους το 'Chaos' (που καθόλου χαοτικό δεν ακούγεται), θα κυκλοφορήσει 1 Μαρτίου και η απόλυτη εκτέλεσή του είναι αυτή του Rory Phillips, ένα διαβολεμένα κεφάτο disco-funk (indie όμως, μην φανταστείς τίποτα Donna Summer) που θα σου φτάξει την διάθεση σε χρόνο dt - ντουπουρντουπουρντουπουρ, σεξ.
Μετά από μια κουραστική μέρα τίποτα δεν μπορεί να με χαλαρώσει όπως (όχι, δεν θα πω αυτό που νομίζεις) η ακρόαση ενός album των JJ. Οι μυστηριώδεις Σουηδοί, με το όνομα φόρο τιμής στο έπος της γαλλικής Nouvele Vague 'Jules Et Jim', είναι προφέσορες στην χαλαρή, ακουστικοηλεκτρονική pop - balearic είναι ο όρος που χρησιμοποιούν οι ίδιοι και οι fans τους - και ηχογραφούν για λογαριασμό της μαγικής Sincerely Yours. Δεν άνήκουν στην κατηγορία των pop stars έτσι όπως τους ξέρουμε, είναι έτοιμοι να κατακτήσουν την Αμερική σε μια περιοδεία που ξεκινούν τον Μάρτιο στο πλευρό των XX, βαφτίζουν τα albums τους σαν 'No.1', 'No.2' κτλ, ενώ το νέο τους δισκάκι που λέγεται, εμμμ, 'No.3' θα κυκλοφορήσει στις 9 Μαρτίου. Μέσα από εκεί και το 'And Now' με την κινηματογραφική ατμόσφαιρα, ιδανικό για να βυθίζεσαι στον μαλακό καναπέ σου ρουφώντας αργά μια καυτή σοκολάτα και προσπαθώντας να αποβάλεις όλη την ένταση της ημέρας.
Θεωρώ τον Joe Claussell έναν από τους μεγαλύτερους djs στον κόσμο. Συνιδρυτής της δισκογραφικής Ibadan, ιδιοκτήτης της Spiritual Life και της Sacred Rhythm, είναι ένας εκπληκτικός μουσικός και dj που λατρεύει την κουλτούρα και την αισθητική της 'μαμάς' Αφρικής. Πριν από μερικά χρόνια είχα 'ανοίξει' ένα set του και είχα την τύχη να μπω στον mailing list των εταιριών του (και του είμαι ευγνώμων για μερικά θεϊκά promos). Το remix του Frankie Knuckles στο 'You Are Not Alone' του Michael Jackson είναι πλέον κλασικό και ο Joe Claussell του έκανε ένα απίστευτο edit διάρκειας 16 λεπτών (!), με jazzy, 70's οργανάκια και μόνο snippets από τα αυθεντικά φωνητικά. 'Ενα σου λέω: μόλις μου ήρθε σε γιαπωνέζικο, one-sided, συλλεκτικό 12ιντσο. Απλά οργασμικό - αν και για λίγους...Check It!!
Είναι να μην σου χρωστάει ο Θεός. Η επιτυχία που γνωρίζει τελευταία η Florence και οι Machine της είναι ανέλπιστη. Σούπερ σταρ σχεδόν στα ξαφνικά με #1 album και top-10 single η Florence Welch δεν είναι πια η ερωμένη των bloggers (μόνο). Έκανε πρόσφατα μια εντυπωσιακή εμφάνιση στο show του Jools Holland (μεγάλη μορφή της Βρετανικής μουσικής τηλεόρασης από τα eighties ακόμα όταν ξεκινούσε στο πλευρό της Paula Yates στο ιστορικό 'The Tube'). Εκεί ερμήνευσε και το 'My Baby Just Cares For Me' που σήμερα, ιδιαίτερη μέρα για μένα, θέλω δημόσια να χαρίσω στον πιο σημαντικό και σπουδαίο άνθρωπο της ζωής μου σαν 'happy birthday'! Τα υπόλοιπα ιδιωτικώς...
;-)
Είναι σχεδόν αστείο αλλά για την Ellie Goulding είχα πρωτογράψει πέρυσι τον Απρίλιο ποστάροντας το 'Starry Eyed' που θα είναι τελικά το νέο (!) της single και θα κυκλοφορήσει στις 22 Φεβρουαρίου... φέτος - και βέβαια πολύ πριν μπει στην λίστα και κερδίσει τελικά το βραβείο 'Sound Of 2010' του BBC. Εντάξει, το σύνδρομο 'κατεβάζω-μόνο-ότι-γνωρίζω-ή-ότι-μου-φαίνεται-καλό' θα το πέρασες, ελπίζω απλά τώρα να προσέχεις λιγουλάκι παραπάνω τις αναρτήσεις μου (και, εννοείται, τα κείμενά μου γιατί είμαι ένα εγωκεντρικό γουρούνι). Οι καλύτερες εκτελέσεις του τραγουδιού είναι απ' τον Penguin Prison και απ' τους AN21 & Max Vangelis. Την τελευταία έχει εντάξει τις τελευταίες 2 εβδομάδες ο Pete Tong στην εκπομπή του και έχουν λυσσάξει να την ψάχνουν όλοι μανιωδώς - εννοείται κι εγώ - αλλά μάταια. Είναι house, γεμάτη ευφορικά πιανάκια, στην ετικέτα γράφει 1990 κι έχει μια αίσθηση από Ibiza, Pascha και μεθυσμένες Βορειοευρωπαίες έτοιμες για όλα. Και για να σου εξηγήσω τι σημαίνει το 'αποκλειστικά' όταν το χρησιμοποιώ: το βρίσκεις πρώτα εδώ γενικώς ή το βρίσκεις πρώτα εδώ σε καλή ποιότητα, όχι κλεμμένο (τσέκαρε ημερομηνίες και ώρες). Γιατί στα λέω αυτά; Γιατί εκνευρίζομαι (ελαφρώς) όταν γίνομαι χίλια κομμάτια για να εξασφαλίσω κάτι και μισή ώρα μετά το 'ανεβάζουν' άλλοι ευλογώντας τα γένια τους ισχυριζόμενοι ότι το κατέχουν την πρωτιά - για να μην μιλήσω για τους θρασύτατους ραδιοφωνικούς παραγωγούς, δήθεν γνώστες της μουσικής (χα!), που 'στήνουν' εκπομπές πάνω στο blog μου ξεστομίζοντας οι άθλιοι ακόμη και αυτούσιες ατάκες μου! Αποκλειστικά λοιπόν στο (αγριεμένο σημερα) musicmakesthedifference.
Μόλις τελείωσε το 'Στην Υγειά Μας' στην ΝΕΤ. Η πρώτη κίνηση που έκανα αμέσως μετά ήταν να βάλω ν' ακούσω το 'Θα Κλείσω Τα Μάτια'. Μεγάλα τα τραγούδια του Μπιθικώτση. Μεγάλη και η εποχή. Τότε οι επιτυχίες ήταν σπουδαίες συνθέσεις, από σημαντικούς δημιουργούς και εκτελεστές. Και με ήθος. Μετά μας έφαγε η μαρμάγκα του lifestyle, των ξέκωλων και του Καρβέλα. Μέχρι που φτάσαμε στις σημερινές αθλιότητες. Είναι πάντως θλιβερό αν συγκρίνεις τα καλλιτεχνικά μεγέθη του χθες με τα σημερινά. Είναι ιδέα μου όμως ή όντως στην χώρα μας τα πράγματα είναι χειρότερα απ' ότι στο εξωτερικό; Που είναι εδώ όλος αυτός ο δημιουργικός οργασμός που υπάρχει στις Σκανδιναβικές χώρες πχ και είναι οι αιτίες κοινωνικές ή άλλης φύσης; Οι Miike Snow είναι τρεις Σουηδοί (πίσω στα δικά μας) και το τρίτο single μέσα απ' το ντεμπούτο τους είναι το 'Silvia'. Η μίξη των Sebastian Ingrosso και Dirty South δεν υπάρχει στο remix package που κυκλοφόρησε (αίσχος!) και είναι το house track που ψάχνουν όλοι αυτήν την περίοδο - δεν μπορείς να φανταστείς όμως!! Έίναι μια θεαματική εκτέλεση με δυνατά beats, σ' ένα πανέμορφο pop τραγούδι στο στυλ των Unkle, που φωνάζει επιτυχία από μακριά και είμαι αφάνταστα χαρούμενος που σου το έχω σε αποκλειστικότητα στο musicmakesthedifference.Check It!!
Στον δρόμο του Breakbot και όλων των λευκών εραστών του funk του 80, με ηλεκτρονικά πάντα στοιχεία, οι Jump Jump Dance Dance έχουν έναν παιχνιδιάρικο ήχο κι ένα αλάνθαστο ένστικτο για ένα catchy ποπ ρεφρέν. Το νέο τους single 'Show Me The Night' στο remix του υπερ-hyped Βρετανού Grum είναι ένα λαμπερό, feel-good τραγούδι. Εδώ όμως το κρυμμένο μυστικο βρίσκεται αλλού: το ντουέτο από την Καλιφόρνια αποδεικνύει περίτρανα ότι ακόμη και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού υπάρχουν καλλιτέχνες που ψάχνονται μουσικά πέρα απ' την r'n'b, το aor rock και όλη την υπόλοιπη γνωστή αμερικανιά. Βγάλτε λοιπόν παλικάρια τις χοντρές αλυσίδες απ' τον λαιμό σας, κουρέψτε τις Bon-Jovi χαίτες σας, πετάξτε τις καουμπόυκες μπότες σας στα σκουπίδια (απεταξάμην) και ασπαστείτε την μοντερνα electronica!
Απογοητεύτηκα απ' το 'Heligoland'. Και έχει όλα τα συστατικά ενός αριστουργήματος: 'έξυπνους' guests όπως η Hope Sandoval και ο Damon Albarn, αρκετό χρόνο προετοιμασίας και άφθονο hype. Το αποτέλεσμα όμως είναι λιγάκι ανέμπνευστο και ξενέρωτο, με εξαίρεση 2-3 tracks. Το πρώτο single 'Paradise Circus' πάντως, ευτύχησε να έχει την τραγουδίστρια των Mazzy Star στα φωνητικά και ένα απίστευτο video clip βασισμένο σε μια συνέντευξη της πρωταγωνίστριας της cult porn ταινίας του 1973 'The Devil In Miss Jones', Georgina Spelvin. Το remix του Gui Boratto (γνωστός μινιμαλάς) θα άξιζε και μόνο γιατί το ότι κάνει τους Massive χορευτικούς αλλά είναι κι ένα υποδειγματικό, ατμοσφαιρικότατο house. Το θέμα είναι ότι με παίδεψε αφάνταστα μέχρι να το βρω. Δεν υπήρχε που-θε-νά ολόκληρο και χρειάστηκε να επιστρατεύσω ότι γνωριμία είχα και δεν είχα για στο παρουσιάσω σήμερα σε αποκλειστικότητα στο musicmakesthedifference. Μην το πεις πουθενά.Check It!!
Ο νέος δίσκος της Sade βγαίνει σε δέκα μέρες. Δεν έχει hype, δεν θα σφαχτούν οι hipsters στην μπλογκόσφαρα για το ποιος θα πρωτοποστάρει το radio-rip ενός track μέσα απ' αυτόν, δεν εχει νέο ήχο, δεν είναι ριζοσπαστικός - και, μεταξύ μας, καθόλου δεν θα ήθελα να ήταν. Τα albums της Sade είναι σαν να έχεις χαθεί στην έρημο και μετά από μέρες πεζοπορίας, διψασμένος κι εξαθλιωμένος, ξαφνικά να βρίσκεις μία όαση με μια λίμνη στο κέντρο της ολόδική σου και τρέχεις να πέσεις μέσα της. Γνώριμη η γεύση του νερού αλλά αυτό δεν στερεί τίποτα απ' την αναγκαιότητα ή την απόλαυσή του. Είναι αργά το βράδυ (ή νωρίς το πρωί), έχω το 'Soldier Of Love' στα χέρια μου και το ακούω για τρίτη συνεχόμενη φορά. Το 'The Moon & The Sky' είναι αυτό που το ανοίγει και η εισαγωγή του μου θυμίζει το 'Fragile' του Sting. Η Sade Adu για άλλη μια φορά ακούγεται σαν θλιμμένη πριγκήπισσα που τραγουδάει το παράπονό της πάνω σε ράθυμα beats. Αυτήν την γυναίκα την αγαπάω.
Πω πω, σαν να βλέπω σε fast forward την εφηβεία μου να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου σαν φιλμ του '82. Ξαναπερνάω μπροστά απ' το υπόγειο που έμεναν κάτι φοιτητές στο στενό κάτω απ' το σπίτι μου και ακουω από μέσα που παίζουν συνεχώς και δυνατά το μαγικό 'Dare' των Human League. Παίρνω λεωφορείο και κατεβαίνω κέντρο - πρώτα στο 'Blow Up', μετά στον 'Πάτση' και καταλήγω στο 'Rock 100' (το παλιό, στον όροφο της Τσιμισκή). Μαλώνω με τον Χ στα διαλείμματα στα Δημήτρια για το ποιοι είναι καλύτεροι ('οι Depeche' - όχι οι Yazoo') και μόλις χτυπήσει το κουδούνι ανεβαίνω θυμωμένος στην τάξη. Μετά το 'Rocket' (ξανα)γυρίζω πίσω με το 'Believer' - που δεν είναι παρά ένα album track. Οι Goldfrapp ετοιμάζονται να βγάλουν τον δίσκο της χρονιάς - αν δεν τό' χεις πάρει χαμπάρι. Αποκλειστικά στο musicmakesthedifference - για λίγο φαντάζομαι...
Αν δεν είσαι 16, με την τεστοστερόνη στο κόκκινο και ενέργεια μαραθωνοδρόμου οι Prodigy (τουλάχιστον έτσι όπως εξελίχθηκαν) θα πρέπει να σου φαίνονται θορυβώδεις και ενίοτε ενοχλητικοί. Φυσικά και δεν ψήθηκα απ' το 'Invaders Must Die' όπως πολύς κοσμος αλλά βρήκα ένα-δύο τραγούδια του συμπαθητικά. Ο Σουηδός Albin Myers (θεαματικά ανερχόμενος τελευταία και με το EP του με τίτλο 'Jump' να έχει μόλις κυκλοφορήσει) πήρε ένα απ' αυτά το 'Warriors Dance' και το μετέτρεψε σ' ένα ηλεκτρονικό house με disco ψυχή, βαθιά κοψίματα με φωνητικά και ηλιγγιώδη ανεβάσματα με pumping riffs. Στις λίστες των μεγαλύτερων djs του πλανήτη και προς το παρόν χωρίς ημερομηνία επίσημης κυκλοφορίας.
