Είναι ξημερώματα. Μόλις είδα το 'The Wrestler'. Με γάμησε. Αληθινά. Ο μύθος του αμερικάνικου ονείρου, το κυνήγι της ευτυχίας και οι ιστορίες του Κοέλο για μεσήλικες νοικοκυρές θρυμματίζονται μέσα απ' το βλέμμα του Mickey Rourke, μέσα απ' τον κόκκο της φωτογραφίας στην σκηνοθεσία του Darren Aronofsky. Το στερεότυπο του τέλειου, ανίκητου, υπεράνθρωπου ήρωα δεν πείθει κανέναν, οι ήρωες σήμερα τσαλακώνονται, γονατίζουν και μερικές φορές πνίγονται με τον εμετό τους. Ήμουν αφελής να δηλώνω πως ο Sean Penn, υπεροχος κατά τ' άλλα, άξιζε περισσότερο το Oscar απ' ότι ο Mickey Rourke γιατί απλά ο δεύτερος έπαιζε τον εαυτό του (απ' ότι είχα διαβάσει). Ο Ram του είναι ένας χαρακτήρας που θα κουβαλάς μαζί σου μια ζωή και η ερμηνεία του, σχεδόν μυθική, πέρα απ' οποιοδήποτε βραβείο είναι ερμηνεία ζωής και δεν περιγράφεται. Να το δεις.Και κανείς καταλληλότερος για την μουσική αποδόμηση του american dream από το 'αφεντικό' Bruce Springsteen που ερμηνεύει το ομώνυμο τραγούδι των τίτλων - συνεπέστατος ακτιβιστής κι ο ίδιος και πάντοτε με έντονο πολιτικό στίγμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου