Το να 'πειράζεις' τραγούδια των Doors είναι κάτι σαν ιεροσυλία και η πλάκα είναι ότι αυτό έχει συμβεί μέχρι τώρα ουκ ολιγες φορές. Θυμάμαι κάτι loungeοειδείς εκτελέσεις (κάποιες τις έπαιζα κιόλας) ή το άλλο το mash-up 'με το 'Riders On The Storm' και το 'Rapture' των Blondie. Δύσκολη δουλειά. Πώς να αποδώσεις την ψυχεδέλειά τους και με τί χαλί να ντύσεις την φωνή του 'ιδανικού αυτόχειρα' Jim Morrison; Το 'The End' ήταν ένα απ' τα τελευταία και λιγότερο γνωστά τους τραγούδια και οι Riva Starr το οραματίστηκαν σαν ένα υπνωτικό progressive house, με την φωνή του Jim να αιωρείται πάνω από το μονότονο bassline. Ίσως όχι κι ότι πιο πρωτότυπο ή ανανεωτικό για την μουσική (πήξαμε στις διασκευές και στα re-re-re-re-mixes) αλλά μια καλή ευκαρία για να ξαναθυμηθούμε ένα σπουδαίο συγκρότημα.Κυριακή 5 Απριλίου 2009
The Doors - The End (Riva Starr Retrip)
Το να 'πειράζεις' τραγούδια των Doors είναι κάτι σαν ιεροσυλία και η πλάκα είναι ότι αυτό έχει συμβεί μέχρι τώρα ουκ ολιγες φορές. Θυμάμαι κάτι loungeοειδείς εκτελέσεις (κάποιες τις έπαιζα κιόλας) ή το άλλο το mash-up 'με το 'Riders On The Storm' και το 'Rapture' των Blondie. Δύσκολη δουλειά. Πώς να αποδώσεις την ψυχεδέλειά τους και με τί χαλί να ντύσεις την φωνή του 'ιδανικού αυτόχειρα' Jim Morrison; Το 'The End' ήταν ένα απ' τα τελευταία και λιγότερο γνωστά τους τραγούδια και οι Riva Starr το οραματίστηκαν σαν ένα υπνωτικό progressive house, με την φωνή του Jim να αιωρείται πάνω από το μονότονο bassline. Ίσως όχι κι ότι πιο πρωτότυπο ή ανανεωτικό για την μουσική (πήξαμε στις διασκευές και στα re-re-re-re-mixes) αλλά μια καλή ευκαρία για να ξαναθυμηθούμε ένα σπουδαίο συγκρότημα.
Ετικέτες
Riva Starr,
The Doors
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου