Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2010

Tracey Thorn - Oh, The Divorces!

Μια ιδεατή συναυλία με τις καλύτερες γυναικείες φωνές του σήμερα για μένα θα περιελάμβανε την Alison Moyet, την Sade, την Karin Dreijer-Andersson, την Roisin Murphy και την Tracey Thorn. Σκέψου line-up! Όνειρο! Όταν έμαθα απ' το myspace της τελευταίας πριν από λίγο καιρό ότι επιστρέφει με νέο δίσκο τον Μάϊο ('Love & It' s Opposite') και μάλιστα σε παραγωγή του Ewan Pearson, είχα τον πρώτο μου μικρό οργασμό. Σήμερα που άκουσα το 'Oh, The Divorces', είχα τον δεύτερο. Με ξάφνιασε βέβαια το ότι δεν είναι ένα χορευτικό, σύγχρονο track αλλά μια μπαλάντα με πιάνο στο στυλ των Everyting But The Girl του 80 αλλά δεν παύει να ΄χει αυτήν την μαγική συναισθηματική κάλμα που έχουν όλα της τα τραγούδια. Και με τόσα διαζύγια αυτή την εποχή είναι και επίκαιρο.
Αναρτήθηκε από mansta στις 6:30 μ.μ.
Ετικέτες

5 σχόλια:

  1. K_Th18 Φεβρουαρίου 2010 στις 7:06 μ.μ.

    Οκ, σινγκλ δεν θα ειναι, αλλά αφού θα είναι το πρώτο κομμάτι του άλμπουμ κάτι δείχνει.
    Δυστυχώς για μένα, το κομμάτι είναι χειρότερο κι από όσο φοβόμουν. Δεν ξέρω τι έχει στο μυαλό της η Tracey, λογικό να μην έχει το ίδιο dance ύφος αφού δεν έσκισε το προηγούμενο. Κι ας μας άρεσε πολύ.
    Μόνη παρηγοριά ο Ewan Pearson. Ας βάλει το χεράκι του.
    Αλλιώς νομίζω ότι πρέπει να "γυρίσει" γρήγορα στον Ben Watt...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. dinx18 Φεβρουαρίου 2010 στις 10:59 μ.μ.

    Νομίζω ότι είναι ντεφορμέ σε αυτό το κομμάτι. Και πολύ 80's.
    It needs a better production

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. mansta19 Φεβρουαρίου 2010 στις 2:51 π.μ.

    Guys νομίζω ότι την αδικείτε. Από σπόντα η Tracey μας έγινε μια dance-diva (α ρε Todd!). Αυτός ήταν πάντα ο ήχος της και δεν με χαλάει καθόλου η εσωτερικότητα του τραγουδιού. Έχουμε μάθει στα εύκολα και, τελικά, στα όμοια. Ας απαιτούν και κάποιοι καλλιτέχνες την προσοχή μας σε λίγο πιο ιδιοσυγκρασιακά tracks, δεν είναι κακό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κ_Τh19 Φεβρουαρίου 2010 στις 6:22 π.μ.

    η ιδια Tracey μετά τον Τοdd τραγούδησε ενα από τα σπουδαιότερα ηλεκτρονικά κομμάτια των 90's (Walking Wounded) που δεν ήταν house.
    Απορώ πώς ο Ben κάθεται δίπλα της (...) με σταυρωμένα τα χέρια και δεν φτιαχνουνε μαζί μετά από δέκα χρόνια μια δισκάρα όπως το Temperamental...
    Aς μην είναι όμοια και σίγουρα ας μην είναι εύκολα. Η φωνή της μπορεί να το κάνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. jay bee19 Φεβρουαρίου 2010 στις 2:08 μ.μ.

    πολυ ομορφο κ μοιαζει με κατι μεσα από ενα κονσεπτ αλμπουμ.κι οσο καλο κι αν ηταν το temperamental νομιζω ότι κυριως τετοια κομματια ταιριαζου στη φωνη της..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Εγγραφή σε: Σχόλια ανάρτησης (Atom)