Όπως ακριβώς συμβαίνει με το ελληνικό σινεμά έτσι και με την μουσική, είμαστε έτοιμοι να βαφτίσουμε το μέτριο αριστούργημα λειτουργώντας μάλλον παρορμητικά και ενδόμυχα ενθαρρυντικά στους αυριανούς αστέρες(!). Η αλήθεια είναι πως διψάμε για κάτι συναρπαστικό και όσο περνάνε τα χρόνια η ανάμνηση των επιτυχιών του Ντέμη, της Νάνας και της Μελίνας ξεθωριάζουν. Η γενιά μας δεν είχε τους δικούς της stars στο εξωτερικό - αλλά αυτό είναι μια μεγάλη ιστορία. Το θέμα μου είναι ο Sillyboy. Τον ανακάλυψα με μικρή καθυστέρηση τώρα που κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του album 'Played' σε 500 βινύλια. Δεν θα με παραξένευε αν είχε στήσει μια μικρή φάμπρικα στην πίσω αυλή του σπιτιού του και τα τύπωνε ο ίδιος λιώνοντας σαβούρες περασμένων δεκαετιών (η πράξη θα είχε και κάτι από κοσμική ισορροπία). Η φωνή του έχει μια σπάνια ευαισθησία και ακόμα κι αν η αξάν του δεν είναι της Οξφόρδης (who the fuck cares?) σε αποζημιώνει με την αφοπλιστική της ειλικρίνεια. Οι επιρροές του, αμέτρητες, από την ντελικάτη pop του ογδόντα μέχρι τις diy νεοντίσκο σημερινές παραγωγές. Το καλύτερο εξαγώγιμο προϊόν της μουσικής μας βιομηχανίας (της ποιάς;) μετά την Monika.`Παρασκευή 16 Ιουλίου 2010
Sillyboy - Thin Air (Fragments: 19)
Όπως ακριβώς συμβαίνει με το ελληνικό σινεμά έτσι και με την μουσική, είμαστε έτοιμοι να βαφτίσουμε το μέτριο αριστούργημα λειτουργώντας μάλλον παρορμητικά και ενδόμυχα ενθαρρυντικά στους αυριανούς αστέρες(!). Η αλήθεια είναι πως διψάμε για κάτι συναρπαστικό και όσο περνάνε τα χρόνια η ανάμνηση των επιτυχιών του Ντέμη, της Νάνας και της Μελίνας ξεθωριάζουν. Η γενιά μας δεν είχε τους δικούς της stars στο εξωτερικό - αλλά αυτό είναι μια μεγάλη ιστορία. Το θέμα μου είναι ο Sillyboy. Τον ανακάλυψα με μικρή καθυστέρηση τώρα που κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του album 'Played' σε 500 βινύλια. Δεν θα με παραξένευε αν είχε στήσει μια μικρή φάμπρικα στην πίσω αυλή του σπιτιού του και τα τύπωνε ο ίδιος λιώνοντας σαβούρες περασμένων δεκαετιών (η πράξη θα είχε και κάτι από κοσμική ισορροπία). Η φωνή του έχει μια σπάνια ευαισθησία και ακόμα κι αν η αξάν του δεν είναι της Οξφόρδης (who the fuck cares?) σε αποζημιώνει με την αφοπλιστική της ειλικρίνεια. Οι επιρροές του, αμέτρητες, από την ντελικάτη pop του ογδόντα μέχρι τις diy νεοντίσκο σημερινές παραγωγές. Το καλύτερο εξαγώγιμο προϊόν της μουσικής μας βιομηχανίας (της ποιάς;) μετά την Monika.`
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)


Καθόλου ανόητος!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπλός και ειλικρινής, όπως γράφεις εύστοχα.
Όμορφο κομμάτι που φαίνεται, ότι δεν μας ζητάει πολλά, παρά μόνο ένα καλό σχόλιο.
Και το αξίζει!
Thanks!
Deejay gm