Υπήρχε μια εποχή που οι καλλιτέχνες νοιάζονταν τόσο πολύ για την μουσική τους (και κατ' επέκταση για τους θαυμαστές τους) που έφτιαχναν ολόκληρα albums που ήταν πραγματικά καλά. Τις περισσότερες φορές φρόντιζαν ακόμα και τα b-sides των singles τους. Σου φαίνεται απίστευτο, ε; Κι όμως, για παράδειγμα το 'Situation' των Yazoo ήταν η πίσω πλευρά του hit 'Only You' όπως και το 'State Farm' ήταν του 'Nobody' s Diary' - επιτυχίες όλα τους. Αυτά σαν εισαγωγή. Γιατί όταν το θέμα είναι ο Vince και η Alf, απλά δεν έχω λόγια. Πρόπερσι είδα 3 (τρεις) συναυλίες της αποχαιρετιστήριας 'Reconnected' περιοδείας τους που ήταν και η απόλυτη συναυλιακή εμπειρία της ζωής μου - ο Clarke κάνοντας υπέροχα update σε όλα τα classics που αγαπήσαμε και η Moyet στην πιο ώριμη κι αισθαντική στιγμή της καριέρας της. Επειδή όμως κάποιοι δεν τα κατάφεραν στις 27 του Σεπτέμβρη έρχεται το διπλό cd 'Reconnected Live' για να τους ανακουφίσει (κάπως). Σήμερα και σε αποκλειστικότητα στο musicmakesthedifference, σου έχω ένα από τα highlights των μόλις εικοσικάτι συναυλιών που έδωσαν λίγο πριν συνεχίσουν τις προσωπικές τους περιπέτειες στην μουσική.photo: MANSTA
1982 o θειός μου μου έχει φέρει το πρωτο μου ηχητικό συγκροτημα από αυτά που ήταν compact πικ απ και κασετοφωνο μαζί.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίχα μάλιστα βρεί και μια πατέντα να πατάω ταυτόχρονα τα κουμπιά επιλογής στο κασετωφωνο και στο πικ απ για να κάνω μιξη (τι εποχές).
Ψαχνοντας τους πειρατικούς σταθμούς άκουγα τα μιξαρισμένα προγράμματα από ντισκοτέκ της εποχής και εκείπέφτω πάνω σε ένα ρυθμικό τραγούδι με το γέλιο μιας κοπέλας στο τραγούδι να με βάζει στον κόσμο των Υazoo.
Aυτό ήταν.
Από τους πρώτους δίσκους που αγόρασα με το χαρτζιλίκη μου ήταν το Upstairs At Eric's και το επόμενο βήμα ήταν να μάθω απ έξω όλους τους στίχους των τραγουδιών.
Το US Remix του "Situation" από τα πρώτα μου 12" και σαν φανατικός μάζευα τα σινγκλακια και ειδικά αυτά που είχαν ακυκλοφόρητα τραγούδια σαν b-side.
Αγαπημένο Β-side το "Ode To A Βoy" πίσω από το "The Other Side Of Love" το οποίο με ανατριχίαζει ακόμα και σήμερα.
Σου θυμίζουν τίποτα όλα αυτά?
Ξερώ πως ναι!!!
Πόσο θα ήθελα να τους δω live.....
Ποτέ δεν ξέρεις όμως τι μας επιφυλλάσει η ζωή.Εχει και ευχάριστα.....
Oi Yazoo είναι η εφηβεία μου, η ανεμελιά μου, η παρέα μου, ένα κομμάτι μου.
Αγαπάω....
Φίλε επιτυχιομάστορα, μ' αρέσει που κρατάς τα καλύτερα κείμενά σου για το δικό μου blog.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤους Yazoo τους άκουσα για πρώτη φορά στον Άκη Έβενη (όπως ίσως έχω ξαναπεί). Ξετρελάθηκα με τον ήχο τους κι ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα τις μελωδίες τους και την μπάσα φωνή του τραγουδιστή τους. Ναι. Έτσι νόμιζα - 12 χρονών παιδί, τί περίμενες; Έκτοτε υπήρξαν η καλύτερη παρηγοριά στον πρώτο μου έρωτα ('Midnight'), ο λόγος που έτρεχα με χίλια στο σπίτι μετά το σχολείο μην τύχει και χάσω το 'Μουσικόραμα' ('Don' t Go'), το δώρο του φίλου μου Χ αμέσως μετά την εγχείρηση που έκανα το '83 ('Nobody' s Diary') και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Η μεγαλύτερη πίκρα μου; Το ότι δεν βίωσα στο Λονδίνο την έκρηξη της electro-pop και του new-wave στις αρχές του 80. Δεν το κουβαλάω απλά, ώρες ώρες νομίζω ότι δεν θα το ξεπεράσω ποτέ. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις αλλά ΕΠΡΕΠΕ να ήμουν στο κοινό του Dominion εκείνο το βράδυ. Ας είναι. Θα έχω πάντα το Sheffield City Center και το Apollo εκείνα τα βράδια του καλοκαιριού του 2008.
Το ερώτημα όμως είναι: και τώρα τί;