Αρχίζω να σκέφτομαι μήπως τελικά το θέμα είναι ψυχολογικό. Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς το ότι βαριέμαι αφόρητα κάτι με το που το μαθαίνουν και αρχίζουν να το αγαπούν όλοι οι άλλοι. Κάτι έχω με τα εμπορικά. Όταν είχα ανακαλύψει τους Stereo MCs οι υπόλοιποι (ήταν στα δέντρα ψάχνοντας μπανάνες - lol) άκουγαν Stock, Aitken & Waterman (ενώ εγώ jamais)! Πέρα από πλάκα μετά το 'Connected' του 1992 άρχισα να τους βαριέμαι πολύ και μόνο εδώ και 2-3 χρόνια τους ξαναβρίσκω ευχάριστους. Στις 6 Σεπτεμβρίου θα βγάλουν το νέο τους album 'Emperor 's Nightingale' το οποίο έχω ακούσει ήδη 2-3 φορές απ' το πρωί που τό 'χω στα χέρια μου. Το πρώτο πράγμα που κάνει μπαμ είναι οι πιο πλούσιες, ενήλικες ενορχηστρώσεις, με έμφαση στα έγχορδα. Το δεύτερο είναι το γεγονός ότι ακούγονται λιγότερο funk και περισσότερο rock και το τρίτο η ωριμότητα στους στίχους (λογικό). Το πρώτο single από εκεί είναι το 'Boy' με την συμμετοχή του Jamie Cullum στα φωνητικά. Εκπληκτικό τραγούδι και ένα ακόμη καλύτερο video-clip, σε σκηνοθεσία του Brad Watson.
Check It!!
Check It!!
wow Κριστοφορο Κολομπο
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι λίγα λες! Μέγας εξερευνητής ο δικός σου!!!
ΑπάντησηΔιαγραφή:-)
το θεμα ειναι οτι οταν αυτοσαρκαζεσαι λεγοντας οτι δεν ακουγες SAW, να ξέρεις ότι μπορεί να υπάρχουν και καποιοι που το πιστεύουν!
ΑπάντησηΔιαγραφήτωρα για το αν τους ανακάλυψες στα 80s δεν το ξέρω, αυτό που ξέρω είναι ότι hit αυτοί οι τύποι δεν πρόκειται να κανουνε. Ουτε με αυτό. Αν το βαφτιζουνε και καλα στροφή στην ποιότητα αυτο το πρώτο δείγμα, τότε οκ, πάω πάσο. Δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο. Είναι απλά διαφορετικό, ευτυχώς καλύτερο απο όλα οσα εχουν προσπαθησει τα τελευταια 5-6 χρονια...