Πολλές φορές λέω 'support the artists, buy their music' γιατί (πέρα απ' οποιαδήποτε δισκογραφική εταιρία, με τα γνωστά υπέρ και κατά τους) για να μπορούν οι καλλιτέχνες να δημιουργούν θα πρέπει οπωσδήποτε και να μπορούν να ζουν, δηλαδή να έχουν έσοδα. Και καλά με τις συναυλίες (από εκεί βγάζουν χρήματα σήμερα ακόμη και οι super-stars U2 και Madonna) αλλά για να εξακολουθήσει να υπάρχει η ρημάδα η έννοια του album και του single, σε οποιοδήποτε format, θα πρέπει να βάζουμε και το χεράκι στην τσέπη καμμιά φορά, ok; Βλέπεις πιτσιρικάδες που τολμούν να αυτοαποκαλούνται djs να κοκορεύονται ότι έχουν τόσα terabytes στην συλλογή τους (ότι νά 'ναι releases δηλαδή) αλλά καθόλου βινύλια ή cds. Αίσχος. Δισκοπαίκτες γιαλαντζί. Αισθάνομαι περήφανος που αγοράζω (και πονάω) την μουσική που ακούω και παίζω.Την περασμένη εβδομάδα απ' το Λονδίνο πήρα το promo album του Tinashe 'Saved' που βγαίνει επίσημα στις 13 Σεπτεμβρίου - μεγάλη έκπληξη, μου θύμισε παραδόξως τους Jam (!!). Μία εβδομάδα πριν θα κυκλοφορήσει σαν single και το ομώνυμο τραγούδι του που είναι ένα ραδιοφωνικότατο, εξωστρεφές, funk διαμαντάκι.
ps: δες μερικά μόνο από τα cds που αγόρασα από εκεί - από τα albums των Monarchy και του Ali Love (του Tinashe ξεχωρίζει πάνω αριστερά) μέχρι τα singles της Sunday Girl και των Marina & The Diamonds (όλα promos, εννοείται), το μισό musicmakesthedifference βρίσκεται στο πάτωμα του σπιτιού μου!!
Check It!!
Αυτό έλειπε να πας στο Λονδίνο και να γυρίσεις με άδεια χέρια!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕιδικά εσύ. :)
Έχεις δίκιο σε αυτά που λες για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί.
Βέβαια, ότι κάποιοι djs έχουν φτάσει να κοκορεύονται για τα mp3 τους είναι κατάντια.
Από κει και πέρα νομίζω ότι αυτό το hobby ήταν ακριβό πάντα.
Και όταν παίζεις μουσική θέλεις να έχεις την αίσθηση ότι τα έχεις όλα!
Αυτό όμως πέρασε και στους απλούς ακροατές - κυρίως τους νεότερους αλλά και κάποιους από τους παλαιότερους.
Η εύκολη λύση;
Όλα δωρεάν - Σκουπίδια, μετριότητες, διαμάντια
, classics...Όλα στο ίδιο σακί.
Κάπως έτσι...
Από αυτό το σημείο ξεκίνησε και φτάσαμε σήμερα να είναι ελάχιστοι αυτοί που αγοράζουν.
Άλλωστε η κατάσταση των δισκοπολείων το δείχνει.
Περασμένα μεγαλεία...
Τι να πω;
Όταν είσαι dj θέλεις να δείξεις ότι έχεις τα καλύτερα.
Σαν ακροατής πάλι θέλεις να ακούς όλο και περισσότερα.
Που καταλήγουμε;
Εκεί που ακούγαμε κάποιο δίσκο για μήνες, ξανά και ξανά και φτάναμε στο σημείο να γίνει κομμάτι του εαυτού μας, ξαφνικά προσπερνάμε διαμάντια και ακούμε μέσα σε μία μέρα το album ή ακούμε μόνο 1-2 που μας κάνουν κλικ!
Νιώθω πικρία και νοσταλγία, γιατί σήμερα έχω φτάσει και εγώ σε ένα τέτοιο οριακό σημείο.
Όμως ζηλεύω αυτούς που σήμερα αγαπούν την μουσική και είναι απλοί ακροατές.
Τονίζω: Αγαπούν την μουσική! Όχι την φτήνεια του προιόντος μιας χρήσης που θέλει να λέγεται μουσικό.
Αυτοί σίγουρα θα αγοράσουν!
Και θα συζητούν ακόμη, για το νέο album του Nick Cave πχ ή του νέου funk διαμαντιού που ανακάλυψαν!
Λίγοι αλλά καλοί.
Ελπίζω να ξαναφτάσω σε αυτό το σημείο.
Όχι να ακούω μουσική σύμφωνα με το μαγαζί που θα παίξω και να ακούω ότι μου αρέσει στα γρήγορα.
Εσύ mano είσαι στο χώρο, τα ξέρεις, τα λες συνεχώς.
Keep the feeling alive!
Ps: Θα ακολουθήσει και σχόλιο για το κομμάτι διότι αυτή την ώρα δεν το έχω ακούσει καν.
Thanks Mansta!
Deejay gm
δυστυχως ετσι εχει η κατασταση πλεον,αλλα το γεγονος οτι το επαγγελμα του dj προυποθετει στις μερες μας να εχεις ως υλικο κατα 80% τραγουδια μιας χρησης σε αναγκαζει να κατεβασεις αυτα τα τραγουδια διοτι δεν "αντεχεται" οικονομικα το αντιθετο.για το υπολοιπο 20% ακολουθω την λυση της ψηφιακης αγορας( ευκολα και γρηγορα αλλα χωρις την μαγεια του να ψαχνεις και να ακους στο δισκαδικο).αξεχαστα φοιτητικα χρονια στο υπογειο της σολωνος και μασσαλιας.....
ΑπάντησηΔιαγραφήel sonido